Tijd van leven<\/p>\n
Waar blijft jouw tijd?<\/p>\n
‘Ik heb weinig tijd om niets te doen. Ik heb een baan aan de Vrije Universiteit die me veertig uur per week kost. Ik doe onderzoek naar de ontwikkeling van een grote groep autistische kinderen tussen de zes en achttien jaar. Over twee jaar hoop ik daarop te promoveren. Met weemoed denk ik terug aan de tijd tussen mijn afstuderen en dit onderzoek. Ik was toen poetsvrouw bij bejaarden en mensen met een fysieke handicap. Sommigen vertelden me hun levensverhaal, je maakt iemands ellende mee en merkt hoe verschillend de reacties daarop zijn. Op zondag had ik tijd om in het park te zitten, naar mensen te kijken en na te denken. Zo deed ik stof op voor nieuwe verhalen. Ik hoef niet per se naar de andere kant van de wereld om iets interessants tegen te komen. In die periode heb ik het begin van mijn roman geschreven.’<\/p>\n
Hoe vaak let je op de tijd?<\/p>\n
‘Op de middelbare school was het bijna een tic van me om voortdurend op mijn horloge te kijken. Dat is nu anders, er is geen ontkomen meer aan. De tijd wordt voortdurend aangegeven, op mijn mobieltje, mijn computer. Aanvankelijk liet ik, als ik het huis uit ging, mijn mobieltje thuis, tot verbazing van mijn vrienden. Ik gebruikte het als een vaste telefoon, realiseerde me niet dat je er altijd en overal mee bereikbaar kon zijn.’<\/p>\n
Voor welk boek wil je eindelijk tijd maken?<\/p>\n
‘Ik kom helaas niet genoeg aan lezen toe, schandalig eigenlijk. Ik lees nu Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier. Ik kom telkens nieuwe lijstjes top-tien-boeken tegen, de stapel in mijn hoofd wordt groter en groter. Toen ik de andere genomineerden voor de Opzij Literatuurprijs zag, dacht ik: alweer een rijtje boeken dat ik nog niet helemaal heb gelezen.’<\/p>\n
Waar ben je over lange tijd?<\/p>\n
‘Dat vraag ik me nauwelijks af, ik ben erg gericht op de komende twee jaar. Misschien ontstaat er na mijn promotie wel weer een boek. In mijn roman, De mooiste dagen zijn het ergst, schrijft de moeder van mijn hoofdpersonage, een vierentwintigjarige filosofiestudente, in een brief aan haar weggelopen man: “De tijd zal alles klein maken, en nietszeggend.” Ik kan me voorstellen dat je, naarmate je ouder wordt, gaat denken: wat laat ik na? Wat is er nog van je over als je dertig jaar dood bent, wie weet dan nog wie je was? Daar kun je maar beter niet te veel over nadenken. Ik ben nog jong. En de confrontatie met dat nietszeggende – die komt straks.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tijd van leven Waar blijft jouw tijd? ‘Ik heb weinig tijd om niets te doen. Ik heb een baan aan de Vrije Universiteit die me veertig uur per week kost. Ik doe onderzoek naar de ontwikkeling van een grote groep autistische kinderen tussen de zes en achttien jaar. Over twee jaar hoop ik daarop te […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martje Breedt Bruyn","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/85841"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=85841"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/85841\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martje Breedt Bruyn","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=85841"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=85841"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=85841"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}