{"id":78631,"date":"2010-08-25T15:42:00","date_gmt":"2010-08-25T13:42:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/t-is-maar-televisie-dokter\/"},"modified":"2010-08-25T15:42:00","modified_gmt":"2010-08-25T13:42:00","slug":"t-is-maar-televisie-dokter","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/t-is-maar-televisie-dokter\/","title":{"rendered":"\u2019t Is maar televisie, dokter"},"content":{"rendered":"
\n

Is de serie \u2018In therapie\u2019 nu wel of niet levensecht? En doet dat er eigenlijk toe? <\/b><\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Lang geleden dat ik complete afleveringen van een Nederlandse televisieserie zomaar tot de aftiteling haalde – zonder krant, boek of laptop op schoot. Bij het dagelijkse NCRV-drama In therapie lukt het me moeiteloos, niet het minst dankzij de fantastische acteurs. Het (gekochte) concept is van een verbluffende eenvoud: dezelfde psychotherapeut, elke avond andere pati\u00ebnten op de lederen bank. Op vrijdag is de man zelf aan de beurt, als hij bij een wijze supervisor zijn eigen worstelingen tegen het licht houdt.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Niet iedereen deelt mijn geestdrift, geloof ik. Ondanks (of dankzij) de zomerluwte werd er in de kranten vanaf dag \u00e9\u00e9n druk geschreven over de serie. En de waardering varieerde opvallend. Trouw rekende het drama al na vier afleveringen tot ‘de parels van het seizoen’, terwijl de Volkskrant diezelfde dag dacht dat de kijker aan het eind van de reeks ‘zelf aan een behandeling’ toe moest zijn. Vooral over de rol van de psychotherapeut liepen de meningen stevig uiteen. Volgens de ene recensent oogde acteur Jacob Derwig ‘altijd alsof zich voor zijn ogen een vreselijk auto-ongeluk voltrekt’, volgens een tweede was hij juist ‘minstens zo goed als Gabriel Byrne in de Amerikaanse versie’, terwijl een derde zich vertwijfeld afvroeg: ‘En ziet dan niemand hoe houterig de alom geroemde therapeut zijn zinnen uitspreekt?’<\/p>\n

Je vindt het niks, of je vindt het prachtig – een tussenweg is er niet. Het lijkt me geen gering compliment aan de makers.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

– Moet drama voldoen aan de normen van documentaire?<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Ook binnen de kaste der psychotherapeuten zelf weet de serie nogal wat aandacht te genereren. Toen In therapie drie weken liep, gaven enkele deskundigen in Trouw commentaar op wat er tot dan toe te zien was geweest. Hun grootste bezwaar: de serie was ‘niet levensecht’. ‘Zo gaat het niet toe in de gangbare therapiepraktijk,’ zei de voorzitter van de beroepsvereniging, die aanvankelijk bij Editie NL het project nog ‘een goed idee’ had genoemd. En een woordvoerder van de pati\u00ebntenvereniging hekelde het feit dat de personages in wier zielenleven wij een blik werpen, zonder uitzondering hoogopgeleid, mondig en zelfbewust zijn. ‘Daardoor krijg je nogal een grachtengordelbeeld van therapie.’
Dat zal best. Maar sinds wanneer moet een dramaserie voldoen aan de strenge normen van de documentaire?<\/p>\n

Helemaal bont maakte een psychotherapeut uit Bussum het, vorige week vrijdag op de opiniepagina’s van de Volkskrant. Hij analyseerde het karakter van zijn collega als betrof het hier een wezen van vlees en bloed. ‘Van enig behandelplan blijkt niets,’ schreef hij op hoge toon. ‘Zelfs van enige lijn in het gesprek is geen sprake.’ Zijn confrater lijkt volgens hem ‘meer een verongelijkte, rancuneuze, in verzet vastgelopen puber dan een professional die hulp zoekt bij een collega’. En luisteren naar zijn echtgenote kan hij al evenmin, ‘laat staan nadenken over hetgeen zijn vrouw hem te zeggen heeft’. Gelukkig, besloot hij, ziet ‘de echte psychotherapiewereld’ er heel anders uit.<\/p>\n

Eerlijk is eerlijk, de makers hebben de verwarring min of meer over zichzelf afgeroepen. In een aandoenlijke poging tot bijdetijdsheid hielpen zij hun personages aan een extra leven in het wondere universum van de social media. Ze kregen allemaal Twitter- en Facebook-accounts waarop zij hun zogenaamde bekommernissen zogenaamd met ons delen.<\/p>\n

Ik vermoed dat er geen leek te vinden is die daar serieus geloof aan hecht. Des te fascinerender dat de beroepsgroep het verschil tussen feit en fictie wel uit het oog verliest.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Is de serie \u2018In therapie\u2019 nu wel of niet levensecht? En doet dat er eigenlijk toe?<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[893],"class_list":["post-78631","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-televisie"],"acf":[],"author_name":"Elma Drayer","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/78631","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=78631"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/78631\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Elma Drayer","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=78631"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=78631"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}