Feuilleton<\/p>\n
ngela Merkel in badpak. Betty krijgt het beeld maar niet van haar netvlies. ‘Als meisje stond ze ooit tijdens de zwemles een uur op de hoge duikplank voor ze – toen niemand keek – in het water plonsde,’ leest ze in de nieuwe Opzij. Het heeft iets ontroerends: de vrouw die het voor de vijfde keer in zes jaar schopte tot machtigste vrouw ter wereld op de Forbes-lijst heeft ooit bibberend op een duikplank moed staan verzamelen. Een blauw, degelijk Oost-Duits badpak. Vast.<\/p>\n
Al drie dagen ligt Betty opgekruld op de bank van David naar buiten te kijken. Als goedmakertje voor de regenzomer zijn er zonovergoten, gouden herfstdagen. Talloze rondvaartboten, sloepen en fluisterbootjes glijden over de Amstel langs het raam van de woonboot. Ze leest de krant en wat tijdschriften. Ze denkt aan Angela. Je kunt het nog een beetje aan haar zien. Die hoge, opgetrokken schouders. Ze luistert.<\/p>\n
Achter de piano blijft David voor de twaalfde keer steken op hetzelfde punt van een sonate van Scarlatti.<\/p>\n
Hij vloekt al niet meer.<\/p>\n
Nog hooguit een dag en hij heeft zichzelf weer in de hand, weet Betty. Het is al drie dagen geleden dat hij huilend aan de telefoon hing, overmand door zenuwen, overtuigd dat hij niets meer kon, onmachtig om over zijn eigen redeloze angst heen te kijken. David sterft ritueel duizend doden in de aanloop naar elk optreden. Rond nummer vijfhonderd belt hij Betty. Zo gaat het altijd.<\/p>\n
Ze hoeft niet eens zoveel te doen. Meteen naar hem toegaan. Niet weggaan. Er zijn. Hem stevig vasthouden als hij zijn nachtmerries heeft.<\/p>\n
David speelt een foutloze Scarlatti. Ineens ontspannen leunt hij achterover. ‘Vind je het mooi?’<\/p>\n
‘Ja. Vooral omdat ik nu eindelijk weet hoe het afloopt.’<\/p>\n
Hij lacht: ‘Dankzij jou, mijn beschermengel. Ik ga zo toch eens kijken waar je je vleugels hebt verstopt.’<\/p>\n
‘Mmm, fijne baan. Ik hoef alleen maar een beetje om je heen te zweven.’ Ik maak een grapje, maar hij gelooft het echt. Al vanaf het begin.<\/p>\n
Niemand kent David zoals Betty hem kent. Onder de man in control schuilt een verlegen, angstige jongen die zich met de brandende ambitie van het kleine talent heeft ontwikkeld tot een klassiek pianist in de subtop. Vijf jaar geleden ging voor hem de droom in vervulling van iedere kleine jongen langs de lijn van het voetbalveld: mogen invallen voor een zieke speler, en dan de sterren van de hemel spelen. Concertgebouw, grote zaal. Betty zat in de zaal en luisterde ademloos naar het mooiste Adagio van Ravels Pianoconcert in G dat ze ooit had gehoord, door een pianist waar ze nog nooit van had gehoord, hoewel hij toch niet veel jonger was dan zij. Na afloop had ze misbruik gemaakt van haar perskaart om hem in de kleedkamer te complimenteren. Eenmaal daar wist ze zich geen houding meer te geven – wat moest ze zeggen? ‘Ik vond je geweldig’? Ze was toch geen groupie! Zij was allang gewend aan het idee dat alle leuke mannen op waren en ze nooit iets beters zou krijgen dan de lamlul van wie ze gescheiden was. Hij, \u00e9\u00e9n moment bevrijd van zijn geremdheid, was eufoor en klaar om de wereld in zijn armen te sluiten. Betty was het cadeautje voor zijn overwinning. Ze had hem geluk gebracht. Ze bleef. En zolang ze bleef, bleef het geluk. Zijn bijgeloof is inmiddels in steen gehouwen – ze mag nooit meer weg.<\/p>\n
Haar telefoon trilt. ‘Betty, met Theo.’<\/p>\n
‘O hallo.’ De krant. Wat moeten die nou? Ik heb m’n kookrubriek al ingeleverd.<\/p>\n
‘Zeg, de “Betty serveert” van komende week kan natuurlijk echt niet.’<\/p>\n
‘Hoezo?’<\/p>\n
‘Taug\u00e9.’<\/p>\n
‘Taug\u00e9? Je bedoelt vanwege die bacterie? Maar dat is toch allemaal al lang verleden tijd?’<\/p>\n
‘Dat weet jij. Dat weet ik. Maar dat willen onze lezers nog steeds even niet weten.’<\/p>\n
Tot zover de hoogopgeleide lezers van de verantwoorde cultuurbijlage van de gerenommeerde krant. ‘Theo, kom op. Wil je taug\u00e9loze gado-gado?’<\/p>\n
‘Nee, gewoon iets nieuws. Doe maar iets met slow. Of met mindful. Vers, vers vinden de mensen ook fijn. Iets herfstigs, iets met oranje, pompoen of zo. En biologisch, natuurlijk.’<\/p>\n
‘Die EHEC-taug\u00e9 was ook biologisch, Theo.’<\/p>\n
‘Ja luister, dat zijn onze lezers w\u00e9l vergeten. Morgen af. Lukt dat?’<\/p>\n
Betty zucht. ‘Wat jij wil. Slow, mindful, biologisch, oranje.’<\/p>\n
David fluistert: ‘Prinses Irene op een bedje van bieten.’<\/p>\n
‘Dag Theo.’ Giechelig hangt Betty op. David kan weer lachen, dus hij is klaar voor de duik. Morgen moet hij springen. Als iedereen kijkt.<\/p>\n
‘Ik heb trek,’ zegt ze. ‘En vandaag eens geen zin om te koken. Haal jij iets bij de afhaal-indonees? Dan blijf ik even zweven.’<\/p>\n
Als ze even later het eten uitpakt, ziet Betty dat het restaurant de taug\u00e9 van haar gado-gado apart heeft verpakt – een disclaimer in een plastic bakje. Angst, denkt ze. Stomme, redeloze angst, overal.<\/p>\n
Ze neemt een flinke hap. Er is nothing to fear but fear itself.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Davids bijgeloof is inmiddels in steen gehouwen \u2013 Betty mag nooit meer weg<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-63235","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Juliette Berkhout","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/63235","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=63235"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/63235\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Juliette Berkhout","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=63235"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=63235"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}