Televisie<\/p>\n
Felix Rottenberg is trots dat het woord Wilders nauwelijks valt in zijn tweedelige documentaire over de voortschrijdende integratie. In alle rust neemt hij je mee naar verschillende bestemmingen, van de Turkse bakker tot Jos Schreurs, de deken in Schinnen. Zijn reisgenoot is Yassin Elforkani, 28, Marokkaan en imam. ‘Ik ben athe\u00efst,’ stelt Rottenberg als hij Elforkani vraagt om hem in te wijden in de geheimen van de islam.<\/p>\n
Elforkani werd geboren te Heerhugowaard en bestudeerde later zes jaar lang de Koran in Marokko. Hij bevestigt een taxibordje op het dak van zijn auto en chauffeert Rottenberg door Amsterdam en later door Limburg.<\/p>\n
De eerste stopplaats is in de Van Woustraat. Rasverteller Rottenberg kan het niet laten geschiedenisles te geven bij het herdenkingsteken voor een knokploeg van Joodse vluchtelingen uit de Tweede Wereldoorlog, die door de Duitsers werden terechtgesteld. Elforkani hoort het aan, je ziet aan de uitdrukking op zijn gezicht dat dit soort verhalen nieuw voor hem zijn. De jonge imam is in korte tijd razend populair geworden bij zijn achterban, elke zondag zitten er tweeduizend mannen in de moskee in Slotervaart. Hij preekt in het Nederlands, wat een zeldzaamheid is, en gaat ook penibele kwesties als homoseksualiteit niet uit de weg.<\/p>\n
Rottenberg, cultuuroptimist in hart en nieren, ziet in deze man een bondgenoot in de strijd tegen intolerantie. Dat levert mooie sc\u00e8nes op, zoals bij de Turkse kleermaker in Amsterdam-Zuid waar Rottenberg benadrukt dat ze alle drie kinderen van migranten zijn – zijn ene Joodse grootvader kwam uit Polen, de andere uit Berlijn. We hebben een band, zie je vooral Rottenberg denken.<\/p>\n
Rottenberg laat zien, hij onderzoekt niet. Hij wil de negatieve kanten van de islam zo graag relativeren dat hij soms niet genoeg doorvraagt. Als Elforkani vertelt dat moslims verdraagzaam horen te zijn tegenover andere godsdiensten – ‘je moet respect tonen’ – knikt Rottenberg opgelucht. En wil dan niet weten hoe het zit met antisemitische incidenten of met jonge vrouwen die thuis klappen krijgen als ze verliefd worden op een niet-moslim.<\/p>\n
Vooral de ontmoetingen buiten Amsterdam in deel twee zijn spannend, zoals in de snackbar van de gebroeders Azarkan, in het land van Wilders. De koppies van Rottenberg en Elforkani in de kerkbankjes tijdens de mis bij deken Jos Schreurs in Limburg zijn goud waard. ‘We hebben onze ziel verwaarloosd’, analyseert Schreurs dit tijdsgewricht en hij krijgt bijval van zowel Elforkani als Rottenberg. Schreurs’ preek gaat over onderlinge verdraagzaamheid tussen joden, moslims en christenen. Elforkani hoopt op zijn beurt, zegt hij later, dat de moslims hier op den duur ‘vrijdenkender’ zullen worden.<\/p>\n
De film is soms bijna weemoedig, ook omdat de gesprekken tussen Elforkani en Rottenberg in de auto worden gevoerd. Midden in het landschap liggen ze achterovergeleund in hun stoelen. Op de vraag hoe Elforkani het paradijs ziet, antwoordt hij dat hij een ‘oneindig gelukkig leven’ verwacht waar hij niets voor hoeft te doen.<\/p>\n
Rottenberg noemt zijn tweeluik zelf een ‘filmisch pamflet’, hij ziet het als zijn ‘missie’ om te laten zien hoe snel de integratie gaat: ‘Als je zeven Yassins zou hebben, ben je er zo.’<\/p>\n
De Akbarstraat<\/p>\n
In 2002 maakte Felix Rottenberg een drieluik over de Akbarstraat, een straat in Amsterdam-West waar bijna alleen nog maar allochtonen woonden. Het was de typische Rottenberg-aanpak: hij ging overal op af en met de meeste bewoners voerde hij empathische gesprekken in een ontspannen sfeer. Iedereen moest zich vooral op z’n gemak voelen. In de laatste aflevering was hij op z’n best, toen hij de bestuurders aan een kruisverhoor onderwierp en pijnlijk duidelijk werd hoe ver de dagelijkse realiteit zelfs van deze lokale leiders af stond. Met zijn films wil de tot in zijn vezels politieke Rottenberg een statement maken. Juist door de films met grote tussenpozen te maken, denkt hij iedere keer iets verrassends en nieuws te kunnen vertellen.<\/p>\n
\u2018Een aanzienlijke reserve aan beschaving\u2019 wordt op 6 en 13 oktober uitgezonden door de VPRO<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Voortschrijdende integratie volgens Felix Rottenberg.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-62669","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Margalith Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/62669","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=62669"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/62669\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Margalith Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=62669"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=62669"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}