Weer een setje KPI\u2019s invullen, weer wat overlegjes over processen stroomlijnen en een stand-up over de voortgang van het laatste project. Veel kantoortijgers zullen dit zeker herkennen. Het lijkt soms alsof we ons werk doen niet om daadwerkelijk iets te bereiken, maar om de illusie van productiviteit in stand te houden.<\/p>\n
Het is verleidelijk om dit bullshitbanen te noemen, zoals de antroproloog David Graeber dat een aantal jaar geleden deed. En ik moet toegeven: veel werk lijkt op bezigheidstherapie voor hogeropgeleiden.<\/p>\n
Graeber probeert te defini\u00ebren welke banen geen maatschappelijke waarde toevoegen, zoals managers, lobbyisten en administratief medewerkers. Maar dat is toch wat te kort door de bocht. Er is een bekend verhaal over president John F. Kennedy die tijdens een bezoek aan NASA een conci\u00ebrge tegenkwam. Op de vraag wat hij voor NASA deed, antwoordde de man: \u2018Ik help een man op de maan te zetten.\u2019<\/p>\n
Dit verhaal illustreert mooi dat, als de missie van een bedrijf waardevol is, iedereen binnen die organisatie daaraan kan bijdragen. Het maakt dan minder uit of je een administratief medewerker bent of een manager: je werk heeft zin omdat het bijdraagt aan het grotere geheel.<\/p>\n
Het probleem ligt dan ook niet zozeer bij de banen zelf, maar bij de taken die mensen uitvoeren. Niet al het werk van een verpleegkundige is nuttig, en niet al het werk van een manager is bullshit. Maar al die vergaderingen, het papierwerk en het regelwerk gaan ten koste van het primaire proces: het leveren van diensten aan mensen.<\/p>\n
Vraag jezelf bij elk overleg af of je er echt bij hoeft te zijn. Als je meer dan drie keer per dag \u2018afstemmen\u2019 hoort, vraag je dan af wat er nu eigenlijk echt aan de hand is.<\/p><\/blockquote>\n
Hoe complexer de organisatie en hoe meer regeltjes er komen, hoe groter het deel van onze werktijd dat opgaat aan het beantwoorden van allerhande interne mailtjes en \u2018afstemoverleggen\u2019. Een soort wet van meer bullshit. En dit wordt pas echt gevaarlijk als mensen dat zien als het doel van hun werk. Ik begrijp ook wel dat de boel een beetje onder controle gehouden moet worden. Maar hoe goed bedoeld ook, het leidt af van de primaire taak. Bullshittaken die als een langzaam druppelende kraan je hele dag te doorweken van minitaakjes die afleiden van het nuttige werk.<\/p>\n
Dit is volgens mij dan ook een van de belangrijkste redenen dat de arbeidsproductiviteit in veel westerse landen nauwelijks toeneemt. Technologie zorgt er alleen maar voor dat we op nog meer manieren steeds meer met elkaar communiceren, terwijl het er ook voor zorgt dat organisaties steeds groter worden, zonder dat dat bijdraagt aan iets waar klanten blij van worden.<\/p>\n
Ik pleit voor een kruistocht tegen bullshittaken. Iedereen die op zijn LinkedIn-profiel projectmanager, programmamanager, transitiecoach of een andere procesgerichte titel heeft, zou moeten nadenken over wat hij of zij echt toevoegt. Iedereen die een cursus agile<\/em> of lean<\/em> volgt (of geeft!) zou de toegevoegde waarde daarvan moeten analyseren. Vraag jezelf bij elk overleg af of je er echt bij hoeft te zijn. Als je meer dan drie keer per dag \u2018afstemmen\u2019 hoort, vraag je dan af wat er nu eigenlijk echt aan de hand is.<\/p>\n
Natuurlijk is het niet altijd mogelijk om je aan alles te onttrekken. Maar je kan wel bewust proberen te zijn van wat je eigenlijk toevoegt. En als je dat niet kan bedenken, dan wordt het tijd voor een andere, echte baan.<\/p>\n
\nVRIJ NEDERLAND VERNIEUWT<\/h5>\n