20 februari 2024<\/span><\/span><\/a>\nVanaf het moment dat ze de dertig naderde, kon ze zichzelf niet langer voor de gek houden met dat verhaal. Nat\u00fa\u00farlijk is het kapitalisme een systeem dat seksisme in stand houdt. Of sterker nog: dat seksisme cre\u00eberde en er afhankelijk van werd. Maar daarover later meer. Concreet betekende dertig worden voor Smithuijsen dat de mensen om haar heen \u2013 ook vage bekenden \u2013 haar continu begonnen te bevragen over of ze al kinderen had, of ze die wel wilde, of ze dan tenminste toch een vriend had? Wanneer ze over haar werk vertelde, kreeg ze van mannen te horen dat ze \u2018wel h\u00e9\u00e9l ambitieus\u2019 was. Ook haar online algoritme veranderde. De reclames voor kledingmerken en cosmetica werden verruild voor zwangerschapstesten, buggy\u2019s en luiers.<\/p>\n
Op zulke momenten dacht ze weleens terug aan haar studie filosofie, waar ze voor het eerst hoorde van het hegeliaanse concept van de Geist<\/em>, wat betekent dat er een collectief bewustzijn bestaat dat mensen bepaalt in hun gedachten. Vond ze toen maar vaag. Want waar was die Geist<\/em> dan? Ze was toch vrij om te doen wat ze wilde? Inmiddels denkt ze daar anders over. \u2018De samenleving heeft overduidelijk een bepaald plan met mij,\u2019 schrijft ze. \u2018Een plan dat op allerlei verschillende manieren aan me wordt opgedrongen: door reclames, door de manier waarop mensen met me omgaan, door de wijze waarop bepaald gedrag wordt afgekeurd en aangemoedigd.\u2019<\/p>\nTsja, dacht ik toen ik dat las, misschien lijkt het leven van Doortje Smithuijsen toch minder op dat van mij dan ik dacht.<\/p>\n
Thuisblijven voor de kinderen<\/h5>\n
Een passage uit haar boek die me bijbleef, ging erover dat vrouwen alsmaar van hun volle potentieel worden afgesneden. In plaats van zich in vrijheid te ontplooien, zitten ze \u2013 veel meer dan mannen \u2013 met een schuldgevoel opgezadeld, omdat ze van alles tegelijk moeten zijn: iemand met ambitie die carri\u00e8re maakt, maar ook een goede moeder die daarbovenop nog eens het huishouden runt. Ze moet kunnen lachen om schunnige grappen van mannen, maar ook vrouwelijk blijven, voldoen aan het dwingende schoonheidsideaal. Ze moet slim, ambitieus en betrokken zijn, maar ook knap, sexy en dun.<\/p>\n
\u2018Wanneer ik ging samenwonen, schoten we onmiddellijk in traditionele rolpatronen. Ik regelde de boodschappen, deed de was, kookte.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Intussen is het leven van de mannen om haar heen behoorlijk zorgeloos. Dat komt bijvoorbeeld naar voren wanneer Smithuijsen omschrijft hoe haar ex tijdens een wandeling van de bakker naar huis \u2013 looptijd \u00e9\u00e9n minuut \u2013 besloot dat hij ermee wilde ophouden. Hij stapte het huis weer binnen, verbrak de relatie en was weg. \u2018Ik was vooral heel jaloers,\u2019 schrijft ze daarover. \u2018Jaloers op zoveel wendbaarheid, op het idee dat je je leven zo makkelijk op kan pakken en een andere kant op kan smijten. Op zoveel mentale zelfstandigheid. Zoveel voorstellingsvermogen, zo\u2019n talent voor denken buiten de kaders van het leven zoals het nou eenmaal is, zoals het hoort, zoals iedereen het doet.\u2019<\/p>\n
De ontstaansgeschiedenis van deze ongelijkheid werd volgens Smithuijsen vormgegeven rond de zestiende eeuw, toen de eerste staten werden opgericht. De elites wilden dat vrouwen zich toelegden op kinderen baren, zodat ze zo veel mogelijk jonge mannen het leger in konden sturen. Het idee ontstond dat vrouwen \u2018van nature\u2019 moeders zijn en dat mannen buitenshuis werken, wat het startschot vormde voor de huidige verdeling tussen onbetaalde zorg voor vrouwen en betaald werk voor mannen.<\/p>\n
\u2018Toen kwam de industri\u00eble revolutie eroverheen en werd dat idee versterkt,\u2019 zegt Smithuijsen. \u2018Het was het begin van het kapitalistische model. Het gezin werd de hoeksteen van de samenleving, werk en zorg raakten nog meer gescheiden en onderverdeeld in aparte domeinen. Kinderen opvoeden werd minder door de community gedaan, zoals voorheen, maar werd de verantwoordelijkheid van de moeder, want zulke aparte rollen voor vrouwen en mannen was effici\u00ebnt. Het gevolg was dat de vrouw op die manier structureel werd uitgebuit, omdat onze maatschappij ging draaien op een ondergewaardeerd fundament van \u201czorgtaken\u201d: iedereen was er afhankelijk van, maar er werd geen waarde aan toegekend \u2013 niet in de vorm van geld, niet in de vorm van status. En dat is \u2013 alle zogenaamde emancipatie ten spijt \u2013 in wezen nauwelijks veranderd.\u2019<\/p>\n
Het legt nog maar eens bloot wat het kapitalisme is, zegt Smithuijsen, namelijk een systeem dat gestoeld is op ongelijkheid; dat winst genereert uit ongelijke situaties. \u2018Dat kan door de ene bevolkingsgroep te onderdrukken en tot slaaf te maken, maar ook door tegen vrouwen te zeggen: jullie moeten thuisblijven en voor de kinderen zorgen, waardoor de vrouw in principe ook bezit wordt van de man.\u2019<\/p>\n
En dan krijg je wat we vandaag de dag nog altijd zien: de vrouw en haar moederinstinct, de man en zijn vrijheid.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/007_HR_DoortjeSmithuijsen_DvdB_2024_0828-640x828.jpg\")
<\/p>\n
Theoretisch feminist<\/h5>\n
Die ongelijkheid komt pijnlijk naar voren wanneer Smithuijsen terugdenkt aan haar ex, die besloot haar te verlaten op weg van de bakker naar huis. Hij is muzikant en wanneer hij niet optrad zat hij in het caf\u00e9 of was bij vrienden. Hij leefde zo autonoom en ongebonden mogelijk en was dan ook totaal niet bezig met de vraag wanneer hij kinderen zou moeten krijgen. Hij had nog alle tijd. Toen Smithuijsen die vrijheid ook voor zichzelf wilde cre\u00ebren en dus voorstelde haar eitjes te laten invriezen, was dat ineens een probleem. Want ze waren toch samen? Eigenlijk heeft ze altijd geworsteld met haar autonomie wanneer ze in een relatie belandde.<\/p>\n
\u2018Wanneer ik met iemand ging samenwonen, schoten we onmiddellijk in traditionele rolpatronen. Ik regelde de boodschappen, deed de was, kookte. En wanneer ik dan een keer om acht uur \u2019s avonds thuiskwam van mijn werk, stond er nooit eten klaar. Dat soort rolpatronen gingen me na een poos enorm beknellen. En het aparte is dat wanneer ik alleen woon, zoals nu, het me niet boeit of ik een goede kok ben, of dat het huis schoon is.\u2019<\/p>\n
Wanneer ze hier met mannen over praat, blijkt het een moeilijk onderwerp te zijn, zegt ze. Vaak komt er dan een reactie in de trant van: \u2018Ja, maar mijn broer bijvoorbeeld, die doet fucking<\/em> veel in het huishouden.\u2019<\/p>\nLeuk anekdotisch bewijs, maar wanneer we naar de cijfers kijken, zegt Smithuijsen, blijkt dat het nog steeds super ongelijk is verdeeld. \u2018Zo\u2019n beetje elk jong gezin neemt zich voor om de taken gelijk te verdelen, maar het lukt slechts \u00e9\u00e9n op de tien. Hoe kan dat? Ik denk niet dat mannen het niet willen, dat ze evily<\/em> bedenken: ik zeg wel dat ik het gelijk wil verdelen, maar stiekem\u2026\u2019<\/p>\nOmdat ik het een beetje heet onder de voeten krijg, biecht ik op dat de ongelijke verdeling van zorgtaken bij mij thuis ook geregeld punt van discussie is, soms zelfs leidt tot hevige ruzies. Laatst kwam ik boven en lag er plots een \u2018handboek voor een nieuwe rolverdeling\u2019 op mijn kussen. Kon ik nog even in lezen voordat ik ging slapen, beet mijn vrouw me \u2013 geheel terecht \u2013 toe.<\/p>\n
Ik vertel Smithuijsen dat ik denk ik zoiets ben als een \u2018theoretisch feminist\u2019, een term van schrijfster Roxane van Iperen. \u2018Dat betekent dat ik het helemaal met je eens ben, een gelijke verdeling in zorgtaken tussen mannen en vrouwen ook \u00e9cht belangrijk vind, maar dat het me toch niet lukt om die overtuigingen om te zetten in daden.\u2019<\/p>\n
Smithuijsen stelt me gerust: ook ik ben geprogrammeerd. Het kapitalistische systeem duwt niet alleen vrouwen, maar ook mannen in een bepaalde rol. \u2018Jij mist een hele maatschappelijke context die van je verwacht dat je die zorgtaken op je neemt. De zorgzame vader is pas een uitvinding van dertig jaar geleden.\u2019<\/p>\n
Dat vind ik lief, maar het voelt ook oneerlijk. Zo kom ik er \u2013 en mannen in het algemeen \u2013 wel heel gemakkelijk vanaf.<\/p>\n
\u2018Het is erg beangstigend om dan geen partner te hebben, omdat er geen blauwdruk is voor hoe je leven er dan uit zou moeten zien.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Daar is Smithuijsen het mee eens. \u2018Ik denk dat jullie moeten inzien dat die be\u00efnvloeding bij vrouwen indringender is. Dat vinden veel mannen moeilijk. Maar voor mannen geldt dat ze de hele wereldgeschiedenis aan zet zijn geweest. Dat cre\u00ebert een wereld die voor jullie comfortabeler is. En dat wordt nog te vaak gebagatelliseerd.\u2019<\/p>\n
Ter illustratie noemt ze het sociologische onderzoek dat ze ook in haar boek aanhaalt, waaruit blijkt dat relaties minder goed worden zodra de vrouw succesvoller wordt in haar carri\u00e8re. Mannen vinden het gemiddeld genomen niet prettig wanneer hun vrouw meer gaat werken en verdienen dan zij. En zelfs de vrouw wordt dan minder tevreden over de relatie. \u2018Vrouwen denken in zo\u2019n situatie dat ze een individueel probleem hebben,\u2019 zegt Smithuijsen. \u2018Zo van: mijn man vindt het niet chill dat ik fulltime werk en zo ambitieus ben. En dan blijkt uit zo\u2019n onderzoek: bam<\/em>!, duizenden vrouwen hebben hier last van. Dat is toch oneerlijk?\u2019<\/p>\nVrijblijvende seks<\/h5>\n
De man als standaard is ook een sociaal verschijnsel. Smithuijsen zegt dat ze zich lange tijd one of the guys<\/em> voelde, in de zin dat ze goed met mannen overweg kon. Ze hoorde vaak van ze dat ze zo lekker direct was, niet zeikte, er nooit bullshit<\/em> was met haar. \u2018Ik zag dat als compliment,\u2019 zegt ze. \u2018Maar mannen zeggen daarmee eigenlijk: je bent tof omdat je mannelijk bent. Maar hoezo is dat goed? Waarom mag je niet vrouwelijk zijn? En stel je voor dat vrouwen tegen mannen zouden zeggen: \u201cAh, fijn, je bent zo lekker vrouwelijk.\u201d Zoiets is ondenkbaar.\u2019<\/p>\nIn het verlengde daarvan beschrijft Smithuijsen in haar boek hoe ze tijdens een avond in de kroeg door een kennis een \u2018egocentrisch kutwijf\u2019 werd genoemd, omdat ze openlijk uitsprak dat ze op zoek was naar iemand om seks mee te hebben. Ik zeg tegen haar dat ik die sc\u00e8ne enorm heftig vond. \u2018Ja?\u2019, vraagt ze. \u2018Vrouwen zullen hier waarschijnlijk hun schouders over ophalen. Dit valt eigenlijk nog mee. De meeste vrouwen hebben veel erger meegemaakt.\u2019<\/p>\n
Ik vond het schrijnend om te lezen omdat ik ergens het idee had dat we die hele discussie over dat mannen players<\/em> zijn en vrouwen sletten wanneer ze met iemand naar bed gaan, allang achter ons hadden gelaten. Misschien is het na\u00efef, maar ik wist niet dat er zo weinig veranderd was de afgelopen twintig jaar. En dat mannen dit soort verwijten niet alleen maken tussen de 14 en 18 jaar, maar ook wanneer ze al lang en breed volwassen zijn.<\/p>\n\u2018Wanneer je als vrouw open bent over je seksuele verlangens, voelt het alsof je iets heel spannends doet, iets wat eigenlijk niet kan,\u2019 zegt Smithuijsen. \u2018Er zijn natuurlijk altijd mannen die zeggen: super, prima, maar vaker word je er op afgerekend. En wanneer dat gebeurt, dan\u2026 dan raakt me dat echt h\u00e9\u00e9l hard. Dan denk ik: zie je wel, zie je wel, zie je wel. Het mag niet.\u2019<\/p>\n
Het pijnlijke is, vertel ik Smithuijsen, dat ik in potentie \u2013 onder bepaalde omstandigheden \u2013 misschien ook wel zo\u2019n man zou kunnen zijn. Dat is natuurlijk niet zo prettig om op te schrijven. Enerzijds wind ik me al zo lang als ik me kan herinneren op over hoe oneerlijk het is dat vrouwen als \u2018slet\u2019 worden weggezet omdat ze hetzelfde willen als mannen: vrijblijvende seks. Anderzijds heb ik het idee dat ik soms bewust moeite moet doen om er ook \u00e9cht van overtuigd te zijn dat vrouwen net zo veel recht hebben als mannen op casual<\/em> seks. Alsof ik een eerste primitieve reactie \u2013 die misschien een halve tel duurt \u2013 moet onderdrukken en snel vervang door een goedkeurende. En misschien is dat ook niet zo vreemd, sus ik snel mijn geweten. Het is een denkbeeld dat lange tijd diep geworteld zat \u2013 en soms nog zit \u2013 in onze cultuur. Dan kun je doen alsof dat helemaal geen invloed meer op je uitoefent, maar ergens in ons onbewuste fladderen die idee\u00ebn nog rond. En ik kan me voorstellen dat ze soms, in combinatie met alcohol en gevoelens van verliefdheid of gekrenktheid, onverwachts naar boven kunnen komen.<\/p>\n\u2018Ik denk dat onze samenleving sowieso veel moeite heeft met alleenstaande vrouwen,\u2019 zegt Smithuijsen. \u2018Dan ben je in het slechtste geval een probleem en in het beste geval een project. Een vrijgezelle man is van zichzelf, een vrijgezelle vrouw is van de ander, van de wereld. Daar mogen we iets van vinden en over zeggen. Bijvoorbeeld dat ze haar eitjes niet zou moeten invriezen, terwijl veel mannen geen vasectomie willen omdat ze misschien nog een gezin willen stichten, mochten ze ooit gaan scheiden.\u2019<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/005_HR_DoortjeSmithuijsen_DvdB_2024_0686-640x828.jpg\")
<\/p>\n
Waarom gebeurt dit?<\/h5>\n
Het lijkt soms alsof vrijheid iets is wat mannen obsessief moeten proberen vast te houden, terwijl vrouwen juist worden aangemoedigd om te settelen, zeg ik tegen Smithuijsen. \u2018Ik weet nog dat ik met mijn vriendin ging samenwonen toen ik nog studeerde, ik was 21, zij 22. Ik kreeg al mijn vrienden over me heen. Ze waren verbaasd dat ik me nu al \u201cvastlegde\u201d. Ik hoor mezelf nog herhalen dat ik heus nog wel vrijheid had, hoor, dat we niet zo\u2019n stel waren dat elke avond samen op de bank ging zitten, dat ik doordeweeks nog gewoon kon chillen en zo laat kon thuiskomen als ik wilde, dat we elkaar juist de ruimte gaven, enzovoorts. Mijn vriendin kreeg dat soort vragen niet. Haar vriendinnen waren blij voor haar, ze vonden het een logische stap. Het voelde alsof ze iets had bereikt waar uiteindelijk alle vrouwen naar zouden moeten streven: huisje, boompje, beestje.\u2019<\/p>\n
\u2018Kun je je voorstellen,\u2019 zegt Smithuijsen, \u2018hoe het is om een vrijgezelle vrouw van boven de dertig te zijn. Het is erg beangstigend om dan geen partner te hebben, omdat er geen blauwdruk is voor hoe je leven er dan uit zou moeten zien. Helemaal omdat ook nog eens het sterk overtrokken idee heerst dat je na je vijfendertigste heel moeilijk kinderen kan krijgen. Het is doodeng, terwijl datzelfde leven voor mannen een aantrekkelijk narratief is. Ongebonden en vrij.\u2019<\/p>\n
\u2018Het frustreert me steeds meer dat we als vrouwen maar moeten accepteren dat de kaarten zo geschud zijn,\u2019 zegt Smithuijsen. \u2018Waarom gebeurt dit?\u2019<\/p>\n
Ik zeg dat ik niet al te pessimistisch wil overkomen, maar dat ik ook niet zo een, twee, drie zie hoe we hieruit gaan komen. Als seksisme inherent is aan het kapitalisme\u2026 Moeten we dan het systeem omverwerpen? Of hoe gaat er iets veranderen?<\/p>\n
\u2018Ik denk niet dat we binnen het kapitalisme ooit \u00e9cht gelijkheid gaan krijgen tussen mannen en vrouwen,\u2019 zegt Smithuijsen. \u2018We zitten vast in dit systeem, er is geen andere wereld waaraan we kunnen refereren.\u2019<\/p>\n
Wat te doen?<\/p>\n
Erover praten, om te beginnen, denkt Smithuijsen. Want dat gebeurt nauwelijks. In haar boek laat ze aan de hand van populaire sportklasjes zoals Rocycle, yoga, pilates of meer spirituele equivalenten als een cacaoceremonie, zien dat vrijwel alle communale ruimtes voor vrouwen zijn gekoloniseerd door het kapitalisme. Vrouwen praten daar niet met elkaar, ze werken aan zichzelf. Het onbehagen wordt met self care<\/em> gesust.<\/p>\nZe beschrijft hoe een essay van Joke Smit uit 1967, \u2018Het onbehagen bij de vrouw\u2019, in die tijd veel losmaakte, omdat het vrouwen voor een van de eerste keren aansprak als collectief. \u2018Voorheen zat elke huisvrouw met hetzelfde ongelukkige, onvoldane gevoel thuis te wachten tot haar kinderen uit school zouden komen en haar man van het werk. Ze wist niet dat eindeloos veel andere vrouwen zich precies zo voelden \u2013 omdat ze opgesloten was in haar eigen ruimte. Nu zie je eigenlijk hetzelfde,\u2019 zegt ze. \u2018Vrouwen leven weer gesegregeerd. Er worden allerlei eisen aan ze gesteld en daar proberen ze aan te voldoen. Niemand vraagt van: \u201cH\u00e9, wat vind jij daar nou van?\u201dRocycle is een goed voorbeeld, omdat je daar aankomt, niets hoeft te zeggen, op een fiets gaat zitten, alle frustratie er onder aanvoering van een soort Beyonc\u00e9-feminisme uittrapt en weer naar huis gaat.\u2019<\/p>\n
Daarom schrijft Smithuijsen tegen het einde van haar boek dat vrouwen moeten loskomen van het \u2018kapitalistisch egocentrisme\u2019 en \u2018spiritueel isolement\u2019, en moeten toewerken naar meer verbinding, een beetje zoals er in de jaren zestig en zeventig, naar aanleiding van het essay van Joke Smit, praatgroepen ontstonden. Op die manier zou er weer iets kunnen ontstaan als een collectieve stem. Maar daarvoor is eerst bewustwording nodig.<\/p>\n
\u2018Je wordt altijd be\u00efnvloed door de systemen om je heen. Ik denk dat het je autonomer maakt in je denken en handelen als je weet hoe die systemen in elkaar zitten.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
\u2018En dat is wat ik met dit boek heb willen doen,\u2019 zegt Smithuijsen. \u2018Laten zien dat je altijd wordt be\u00efnvloed door de systemen om je heen. Ik denk dat het je autonomer maakt in je denken en handelen als je weet hoe die systemen in elkaar zitten. Dat je weet hoe het komt dat van vrouwen veel meer dan van mannen wordt verwacht dat ze zich bezighouden met zorgtaken en kinderen krijgen. Ik denk dat die achterliggende oorzaken zijn ondergesneeuwd de laatste jaren, omdat het idee leeft dat we allemaal vrij zijn, dat we zelf kiezen wat we doen. En daar ben ik het echt niet mee eens.\u2019<\/p>\n
Mega softie<\/h5>\n
Het interview zit er eigenlijk al op wanneer Smithuijsen nog zegt dat onze samenleving de wereld heel makkelijk indeelt in daders en slachtoffers, winnaars en verliezers, en dat je dat niet wilt als vrouw, een slachtoffer zijn, of een verliezer. En dat je daarom het spel maar meespeelt, niet zo snel je mond opentrekt.<\/p>\n
Ze twijfelt even, en vertelt dan toch maar dat iemand met meer dan honderdduizend volgers gisteren op TikTok een heel zuur filmpje over haar had gemaakt \u2013 iemand die ze nota bene kent, met wie ze ooit heeft samengewerkt. \u2018Als vrouw \u2013 helemaal als vrouw met een mening \u2013 krijg je dan bakken met kritiek over je heen,\u2019 zegt ze. \u2018Ik voelde me daar heel kut over, was er echt door gekwetst. Na een tijdje dacht ik: ik bel hem gewoon. Hij zei: ja, weet je, hier moet je gewoon tegen kunnen. Dit hoort er nu eenmaal bij, ik doe dit de hele tijd bij mensen. Ik vertelde hem dat ik het heel disrespectvol vond en heel onaardig. Dat ik helemaal niet zo hard tegenover elkaar wilde zijn. Hij vindt mij nu waarschijnlijk een megasoftie en een huilebalk, maar ja: liever dat, dan dat ik dat spelletje weer meespeelde.\u2019<\/p>\n
Ja, dacht ik terwijl ik luisterde naar hoe de jazzplaat zijn einde naderde, laat er maar w\u00e9l een keertje bullshit<\/em> zijn met Doortje Smithuijsen.<\/p>\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"In haar nieuwe boek koppelt Doortje Smithuijsen kapitalisme expliciet aan seksisme. Ze had die verwevenheid altijd al wel aangevoeld, maar deed alsof het er niet was. Want ze was toch one of the guys? \u2018We zitten vast in dit systeem.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-583191","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-samenleving","article_type-interview"],"acf":[],"author_name":"Tom Grosfeld","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/583191","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=583191"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/583191\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":583460,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/583191\/revisions\/583460"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Tom Grosfeld","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=583191"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=583191"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}