\u2018Of ik wel besef wat voor effect een weigering zal hebben op zijn behandeling hier. Ja, hij is manipulatief. Wat ook samenhangt met zijn stoornis.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
In de kleine twintig jaar dat hij in de tbs werkt, is het Willem nog nooit overkomen dat iemand de benen nam. \u2018Maar goed, een collega overkwam dat wel. Tijdens een verlof stond een vluchtauto klaar. Zijn pati\u00ebnt was in no time verdwenen, die actie was goed voorbereid. Zoiets hakt er goed in, kan ik je verzekeren, ook als zich verder geen incidenten voordoen. Je draagt als begeleider een enorme verantwoordelijkheid.\u2019<\/p>\n
\u2018Alleen dit tray\u2019tje Red Bull is niet zo gezond,\u2019 glimlacht Steve als hij me zijn mandje met groenten, fruit en biologisch vlees toont. \u2018Je ziet zeker wel dat ik dol ben op paprika\u2019s?\u2019
\nMet Willem achter zich wacht hij geduldig in de rij voor de kassa. Zin om nog wat rond te lopen heeft Steve bij nader inzien niet.<\/p>\n
Op weg terug naar de Van Mesdag komen we Hans tegen die met een collega van Willem buiten voor de snackbar een patatje eet. Daar krijgt Steve ook trek in. Terwijl ik een softijsje opeet, wacht Steve op zijn patat en scrolt door zijn telefoon. \u2018De verleiding was te groot. Als ik Hans niet had zien zitten, was ik geen patatje gaan eten. Maar goed, ik heb ook nog tijd.\u2019
\nAls we weer binnen zijn in de kliniek en Steve door de scanner is gegaan, geeft hij me lachend een boks. \u2018Was leuk toch, mee op verlof? Zie ik je morgen?\u2019<\/p>\n
Om de zes weken houdt elke afdeling van de Van Mesdag, onder leiding van een gespecialiseerde gespreksleidster, voor medewerkers een moreel beraad over een ethisch dilemma. Als ik de volgende dag in het kantoor van de groepsleiding bij het moreel beraad op Reitdiep 2 aanschuif, heeft gz-psycholoog en regiebehandelaar Monique een spoedeisend dilemma ingebracht. Tien collega\u2019s gaan zich daar in alle openheid en zo min mogelijk oordelend over buigen.<\/p>\n
\u2018De vader van een van mijn pati\u00ebnten ligt met een beroerte in het ziekenhuis,\u2019 steekt Monique van wal. Hij wil hem heel graag bezoeken, omdat hij het mogelijk niet redt. De tbs-pati\u00ebnt, die in Groningen wel op verlof mag, heeft echter een locatieverbod voor de stad in Midden-Nederland waar het ziekenhuis staat. De enige plek waar hij in die provincie onder zeer strenge voorwaarden mag komen, is het huis van zijn vader. De nabestaanden van het tbs-delict hebben hierom gevraagd en de kliniek is daarin meegegaan. Daarnaast is bekend dat ook mensen uit zijn vroegere netwerk bang zijn om hem daar tegen te komen.<\/p>\n
Op dit moment is niet bekend hoe ernstig de toestand van vader is. Hierop vooruitlopend, gaat Monique verder, kan het zo zijn dat op heel korte termijn zich een dilemma aandient: \u2018Moet ik uit medemenselijkheid de speciale procedure voor humanitair verlof starten zodat pati\u00ebnt, mocht zijn vader inderdaad stervende zijn, afscheid kan nemen?\u2019<\/p>\n
Op de flip-over noteert gespreksleidster Anneke de voors en tegens die collega\u2019s inbrengen. Ze zorgt dat iedereen aan het woord komt. Iedereen gunt de pati\u00ebnt op basis van humanitaire overwegingen een afscheid van zijn vader. Maar de pati\u00ebnt is een bekende figuur in de stad. De kans dat hij wordt herkend, is zeer re\u00ebel en dat kan mogelijk een en ander teweeg brengen. Anoniem met een paar stevige beveiligers het ziekenhuis binnengaan zal niet lukken. Waarschijnlijk moet hij ook broekstokken dragen om het vluchtgevaar te minimaliseren. Of hij komt oude bekenden tegen in of voor het ziekenhuis en die lichten de lokale pers in?<\/p>\n
Zelf heeft de pati\u00ebnt tegen Monique gezegd dat zijn vader \u2018zijn alles is\u2019. Het is mogelijk zijn laatste kans, en niet alleen hij maar ook zijn vader heeft recht op afscheid. \u2018Hij speelt absoluut in op mijn schuldgevoel,\u2019 reageert Monique op een vraag. \u2018Hoe? Of ik wel besef wat voor effect een weigering zal hebben op zijn behandeling hier! Ja, hij is manipulatief. Wat ook samenhangt met zijn persoonlijkheidsstoornis.\u2019<\/p>\n
\u2018Ondanks het ethische dilemma ga ik de procedure wel in gang zetten, mocht blijken dat de vader er ernstig aan toe is,\u2019 zegt Monique. \u2018Er moet in korte tijd immers ook van alles praktisch geregeld worden.\u2019<\/p>\n
Raymond wil graag meer verlof. Hij is een van de 32 tbs-pati\u00ebnten die al buiten de vijf meter hoge muren van de Van Mesdag wonen, in een van de vier transmurale voorzieningen, waaronder de twee voormalige gevangenisdirecteurswoningen die zijn verbouwd. Hier zijn pati\u00ebnten gehuisvest die al veel verder zijn in hun behandeling dan \u2013 bijvoorbeeld \u2013 de bewoners van Reitdiep 2. Ze bereiden zich actief voor op een leven na de Van Mesdag, elk met een op maat gericht behandelplan.<\/p>\n
\u2018Jouw verloven en wietgebruik moeten zijn uit te leggen aan het team. En jij moet geen overlast veroorzaken doordat je gemaakte afspraken niet nakomt.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Het beveiligingsniveau hier is laag. Allen hebben een sleutel van hun eigen kamer en van de eigen unit waarmee ze zelf binnen kunnen komen na buiten te zijn geweest. Ook beschikken ze verplicht over een mobiele telefoon, zodat ze altijd bereikbaar zijn voor het team. Deze tbs-pati\u00ebnten proberen, met begeleiding vanuit de kliniek en maatschappelijk werk, weer een sociaal netwerk op te bouwen, tot een zinvolle dagindeling te komen en als het kan werk te regelen.<\/p>\n
\u2018Tbs-pati\u00ebnten in deze transmurale fase moeten meer eigen verantwoordelijkheid aankunnen,\u2019 legt behandelco\u00f6rdinator uitstroom Lucas me uit als ik een dag met hem meeloop. \u2018Ze moeten zich aan gemaakte afspraken houden, bijvoorbeeld over hun middelengebruik. We zijn niet na\u00efef. Er vinden geregeld urinecontroles plaats, en harddrugs zijn absoluut taboe.\u2019 Pati\u00ebnten hebben hier veel te verliezen, willen hun opgebouwde vrijheden niet kwijt, vervolgt Lucas. \u2018Een open en eerlijk contact met behandelaren is essentieel om de balans tussen behandeling en veiligheid te bewaken. Pati\u00ebnten moeten hun eigen frustraties en risico\u2019s op terugvalgedrag in bijvoorbeeld verslaving niet alleen kunnen aanvoelen maar ook bespreekbaar durven maken. Lukt het een pati\u00ebnt uiteindelijk niet zelfstandig te functioneren, dan wordt iemand voorbereid op een woonplek in een ggz-instelling. Blijft iemands delict-risico te hoog, dan volgt doorgaans voorbereiding op het wonen in een longstay-voorziening.\u2019<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/01\/05-01-2024-123-640x959.jpg\")
<\/p>\n
Crisisopname<\/h5>\n
Raymond zit hier vanwege een crisisopname en valt onder toezicht van de reclassering. Die heeft hem onlangs voor een periode van drie maanden in de Van Mesdag geplaatst. Bij het dagelijkse teamoverleg, waar Lucas me mee naartoe had genomen, had sociotherapeut Richard aangegeven moeite te hebben met het gedrag van Raymond. Hij blowt naar eigen zeggen vanwege stress aanzienlijk meer dan de afgesproken twee keer dat hij dat mag in de coffeeshop in de stad (omdat Raymond onder toezicht van de reclassering valt, gelden voor hem andere afspraken, VB). En als Raymond buiten heeft gerookt, gaat hij direct naar zijn kamer en onttrekt zich aan de groep. Dat be\u00efnvloedt het behandelmilieu op de afdeling, aldus Richard. Bovendien leidt zijn werk bij de groenvoorziening eronder. Zeker als hij in de ochtend heeft gerookt, dan mag Raymond niet aan het werk.<\/p>\n
Na het teamoverleg nodigt Lucas zowel Raymond als Richard op zijn kamer uit voor een gesprek. Raymond geeft direct toe dat hij inderdaad meer blowt. \u2018Sowieso neem ik niks mee naar binnen, daar houd ik me echt aan. Maar voordat ik hier kwam, blowde ik dagelijks. Dat minderen valt me gewoon ontzettend zwaar. Kan ik niet extra verlof krijgen om vaker naar de coffeeshop te gaan?\u2019<\/p>\n
Richard benadrukt dat hij te gast is en dat er in de Van Mesdag regels gelden waaraan hij zich dient te houden. Binnen de muren van de kliniek mag hij helemaal niet blowen. Raymond knikt.<\/p>\n
\u2018Lukt het je anders het roken uit te stellen tot \u2019s avonds na het eten?\u2019 vraagt Lucas. \u2018Dan kan je daarna naar je kamer. Niet dat ik je je jointjes niet gun, maar als jij nauwelijks contact maakt op de afdeling omdat je steeds onder invloed op je kamer zit, dan stomp je toch af? Wat is er voor nodig om je wel aan de afspraken te houden?\u2019
\n\u2018Als ik anders vier keer per week mag blowen? Of drie keer? Dat is voor mij te doen. Maandag en donderdag, en in het weekend als ik op overnachtingsverlof ben bij mijn moeder. Dan beloof ik de dagen dat ik niet blow binnen te blijven.\u2019
\n\u2018Stel dat we daartoe besluiten, dan wil ik sowieso de afspraak maken dat je verstandig bent en zondag clean terugkomt van je moeder,\u2019 zegt Lucas. \u2018Ik denk dat het heel belangrijk is dat je meer werk gaat maken van de invulling van je dagen. Je werkt nu onregelmatig bij de plantsoenendienst. Kun je bij reclassering niet vragen om extra werk? Bijvoorbeeld bij een fietsenmaker? Of gaan sporten?\u2019
\n\u2018Dat wil ik wel proberen,\u2019 zegt Raymond. \u2018Werken kan inderdaad helpen om minder te gaan blowen.\u2019
\n\u2018Dat weet ik wel zeker,\u2019 zegt Richard. \u2018En dan zien we erop toe in hoeverre je je gedrag ook echt aanpast. Anders zit je hier op de verkeerde plek en zullen we contact opnemen met reclassering om je elders te plaatsen.\u2019<\/p>\n
\u2018We moeten een gulden middenweg zien te vinden,\u2019 besluit Lucas. \u2018Jouw verloven en wietgebruik moeten zijn uit te leggen aan het team. En jij moet geen overlast veroorzaken doordat je gemaakte afspraken niet nakomt. Daar moeten we toch uit kunnen komen?\u2019
\n\u2018Zeker,\u2019 belooft Raymond. \u2018Ik laat dit gesprek nu even bezinken en kom snel met een voorstel.\u2019<\/p>\n
Witte Huis<\/h5>\n
\u2019s Middags neemt Lucas me met een dienstauto mee naar Zuidlaren. Daar biedt de Van Mesdag op het vroegere Dennenoord-terrein forensische zorg aan voor diverse soorten psychiatrische pati\u00ebnten. Drie jaar geleden is een groep van negen tbs-pati\u00ebnten vanuit de tbs-kliniek in Groningen overgeplaatst naar het zogeheten Witte Huis, een fraaie, vrijstaande villa. Ze wonen hier beschermd onder het laagste beveiligingsniveau. Er is per dienst minimaal \u00e9\u00e9n sociotherapeut op de groep aanwezig, en \u2019s nachts draait een begeleider een wakkere nachtdienst.<\/p>\n
Onderweg had Lucas me verteld dat het risico op recidive bij deze tbs-pati\u00ebnten als laag is ingeschat. Dat is een voorwaarde; iemand moet de geboden vrijheid immers aankunnen. Zo mogen deze tbs-pati\u00ebnten zelf boodschappen doen in het dorp, of een fiets- of wandeltochtje in de buurt maken. Iedereen heeft ook werk op of rond het terrein. Zij maken dus veel contact met niet-tbs\u2019ers. De volgende stap in hun behandeling is, als het goed is, een gewone voorziening voor beschermd wonen.<\/p>\n
E\u00e9n tbs-pati\u00ebnt kon de geboden vrijheid niet aan, hoor ik van sociotherapeut Jeroen. \u2018Deze pati\u00ebnt zat hier twee jaar. Hij ging steeds beter functioneren en we hebben zijn traject aangepast om een goede vervolg\u00advoorziening te zoeken. Dit is mogelijk te snel gegaan voor hem.\u2019<\/p>\n
Vanuit zijn psychische kwetsbaarheid was zijn vlucht wel te verklaren. \u2018Het was een impulsieve daad,\u2019 aldus Jeroen. \u2018Hij had niet gedronken of gebruikt.\u2019 Er is gelukkig niks gebeurd en hij is snel weer opgepakt. Nu heeft hij spijt, vervolgt hij. \u2018Zijn opgebouwde vrijheid was hij in \u00e9\u00e9n klap kwijt. Hij zit weer binnen in de Van Mesdag. En ja, zoiets heeft ook effect op de groep. Zijn medebewoners namen het hem kwalijk, begrepen het niet.\u2019<\/p>\n
Ooit nog zelfstandig buiten de kliniek wonen ziet Peter niet meer gebeuren. \u2018Maar het zou prachtig zijn als ik straks met mijn vrouw hier op het terrein zou mogen samenwonen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Na een rondleiding door het pand maak ik in de woonkamer kennis met de praatgrage Peter. Hij werkt zowel in de tuin als in de kringloop. Nooit had hij gedacht nog voor deze voorziening in aanmerking te komen. \u2018Ik durf je bijna niet te zeggen hoe lang ik al in de tbs zit,\u2019 vertelt hij. \u2018Maar vanuit de longstay kreeg ik een nieuwe behandelingspoging aangeboden. Die heb ik met beide handen aangegrepen. Sowieso ben ik een medisch wonder. Een aantal jaar geleden heb ik een heel zware operatie vanwege kanker overleefd. Ik was eigenlijk al opgegeven.\u2019<\/p>\n
Het geluk lijkt hem nu weer toe te lachen. \u2018Op de kringloop heb ik mijn meisje ontmoet. Zij woont elders op het terrein. We zien elkaar drie keer per week. Binnenkort neem ik haar mee naar de kermis in het dorp.\u2019<\/p>\n
Op Valentijnsdag zijn ze verloofd. Het plan is volgende zomer te trouwen, \u2018als eerste in het Witte Huis\u2019. Als het inderdaad doorgaat, komt er een speciale trouwambtenaar. Een personeelslid is gevraagd om haar weg te geven. Zijn oudste broer wil getuige zijn, heeft hij hem pas toegezegd, toen Peter op landelijk verlof was. \u2018Mijn meisje weet van mijn geschiedenis en accepteert die ook. Mijn overleden moeder had haar zo leuk gevonden. Op onze bruiloft zal ik Somewhere between<\/em> voor haar zingen, ons favoriete lied.\u2019<\/p>\nOoit nog zelfstandig buiten de kliniek wonen ziet Peter niet meer gebeuren. \u2018Daarvoor ben ik te lang uit de maatschappij geweest. Maar het zou prachtig zijn als ik straks met mijn vrouw hier op het terrein zou mogen samenwonen.\u2019<\/p>\n
\u2018We zullen zien of het huwelijk er echt gaat komen,\u2019 zegt Lucas in de auto terug naar Groningen. \u2018Het is zijn wens, en het is nog niet duidelijk of die ook haalbaar is. Maar ik vind het heel mooi om te zien dat ook hier liefde kan opbloeien.\u2019<\/p>\n\n
Geluk<\/h5>\n
Ook Mariam heeft zijn stip op de horizon. Op mijn eerste dag op Reitdiep 2 had hij me tijdens de lunch laten weten het interessant te vinden dat ik journalist ben. Ik mocht hem vragen wat ik wilde. We maakten een afspraak voor de volgende ochtend om elf uur.<\/p>\n
In bijzijn van een woordvoerster van de kliniek tref ik hem in de spreekkamer, aan het eind van de gang. Volgens protocol moeten de woordvoerster en ik met onze rug naar de deur plaatsnemen. Mariam is net op. Zijn nieuwe medicatie heeft als bijwerking dat het even duurt voor hij wakker is, excuseert hij zich. Gisteren had hij me gezegd er bewust voor te kiezen niet te veel mee te krijgen van de oorlog tussen Isra\u00ebl en Palestina. Zijn wortels liggen daar, en dat conflict speelt al zo lang. \u2018Bovendien heb ik genoeg problemen met mezelf op te lossen.\u2019<\/p>\n
Als ik nu op die problemen doorvraag, vertelt hij dat hij zijn psychotische stoornis lang heeft ontkend. \u2018Ik zit pas kort in de tbs. Na jaren ben ik overgeplaatst vanuit een huis van bewaring. Hoezo zou er iets met mij aan de hand zijn? Ik geloofde de gevangenispsychiater gewoon niet. Daarom was ik dus ook lang niet bereid aan mezelf te werken, laat staan medicatie te nemen.\u2019<\/p>\n
In de gevangenis hoorde hij positieve verhalen over tbs, met name over de Van Mesdag. \u2018Dat je daar goed aan jezelf kunt werken, dat in vergelijking met andere klinieken relatief veel pati\u00ebnten weer doorstromen naar de maatschappij. Dat vond ik steeds aanlokkelijker klinken. Langzaam begon ik te beseffen dat mijn interpretatie van mijn toestand niet de enige juiste was.\u2019<\/p>\n
Hoewel enige sociale wenselijkheid in zijn relaas niet is uit te sluiten, wilde Mariam weten of hij in aanmerking kon komen voor tbs. Voorwaarde was dat hij dan antipsychotica zou nemen. In goed overleg met de gevangenispsychiater is hij gaan experimenteren met wat voor hem de beste medicatie was en in welke dosering. \u2018Letterlijk aan den lijve heb ik zo het profijt ervan leren ervaren. Bijwerkingen zoals gewichtstoename en vermoeidheid neem ik inmiddels voor lief. Omdat ik me weer zo goed voel in mijn hoofd.\u2019<\/p>\n
Na een intake kreeg hij een tbs-advies en de rechter is daarin meegegaan. \u2018Nee, ik ben niet onderzocht in het Pieter Baan Centrum.\u2019 Zijn leerdoelen in de Van Mesdag zijn helder voor hem: trouw therapie volgen en nuttige dagbesteding doen. Op verlof mag hij nog niet. \u2018Daar werk ik wel naar toe. Dat zal eerst in een prikkelarme omgeving zijn. En vandaaruit langzaam weer verder opbouwen.\u2019<\/p>\n
Uiteindelijk hoopt Mariam zijn eigen boontjes weer te kunnen doppen. \u2018Ik wil buiten weer gelukkig worden, een zo normaal mogelijk leven leiden. Met acceptatie van mijn psychotische kwetsbaarheid.\u2019<\/p>\n
Later die dag sluit ik in het kantoor van de groepsleiding aan bij de verlofplanbespreking. Steve heeft de evaluatie van zijn verlof opvallend rap ingeleverd, zegt regiebehandelaar Monique. Alles was goed gegaan, er hadden zich geen bijzonderheden voorgedaan, hij was de hele tijd rustig gebleven. Voor zijn goede gedrag verdient hij extra credit. En, fijn voor mij: \u2018De journalist was niet opdringerig geweest,\u2019 had Steve genoteerd.<\/p>\n
Willem had ik gisteren gevraagd of ik Steve als dank iets mocht geven. \u2018Koop een leuk kaartje voor hem. Dat hangt hij vast als aandenken ergens op. Hij krijgt niet veel bezoek.\u2019<\/p>\n
In een boekwinkel in de binnenstad had ik een kaartje uitgezocht met in grote letters \u2018Veel geluk\u2019. Op de achterkant schrijf ik: \u2018Dank dat ik met je mee mocht op verlof. Een volgende keer trakteer ik je op een Italiaans ijsje.\u2019<\/p>\n
\u2018Daar houd ik je aan,\u2019 lacht Steve als ik het hem geef.<\/p>\n
Als ik eind van de middag voor het laatst over de afdeling loop, hangt het kaartje op de deur van zijn kamer.<\/p>\n
\n
Omwille van onherkenbaarheid en onherleidbaarheid zijn de voornamen van de tbs-pati\u00ebnten gefingeerd. Om privacyredenen zijn ook de voornamen van de opgevoerde medewerkers van de Van Mesdag pseudoniemen. Bestuursvoorzitter Harry Beintema is wel onder eigen naam opgevoerd.<\/p>\n<\/div>\n
\n
De Van Mesdag<\/h5>\n
FPC Dr. S. van Mesdag is met zo\u2019n 260 pati\u00ebnten en vijfhonderd medewerkers de grootste tbs-kliniek van Nederland. Het karakteristieke gebouwencomplex dateert uit 1883 en heeft als voormalige strafgevangenis een monumentale status. De kliniek is vernoemd naar arts Synco van Mesdag (1861-1941), die zich als gestichtsgeneesheer begin vorige eeuw inzette voor het verbeteren van de leefomstandigheden van gedetineerden. In de Van Mesdag zitten alleen mannelijke tbs\u2019ers (met zo\u2019n 90 procent sowieso nogal oververtegenwoordigd in de tbs-populatie) met dwangverpleging. Tbs-pati\u00ebnten hebben een misdrijf gepleegd waarop minimaal vier jaar gevangenisstraf staat (zoals (poging tot) moord of doodslag, brandstichting, mishandeling en bedreiging of bepaalde zedendelicten). Een verzachtende omstandigheid kan zijn dat iemand het gepleegde delict niet (volledig) kan worden toegerekend door een psychische aandoening. Gedragsdeskundigen, vaak van het Pieter Baan Centrum (PBC), hebben dan middels uitgebreid onderzoek een oorzakelijk verband aangetoond tussen delict en stoornis. Rechters nemen die adviezen vrijwel altijd over. Wie volledig ontoerekenbaar wordt bevonden, mag volgens het Wetboek van Strafrecht niet worden veroordeeld tot gevangenisstraf.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vittorio Busato doet verslag van het leven en werken in een aantal tbs-instellingen. Forensisch Psychiatrisch Centrum Dr. S. van Mesdag is de tweede tbs-kliniek waar hij meeloopt. \u2018Buiten zie je pas of iemand is veranderd, hoeveel verantwoordelijkheid iemand aankan, hoe ontregeld iemand al dan niet raakt.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-582675","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-samenleving","dossier-zorg","article_type-reportage"],"acf":[],"author_name":"Vittorio Busato","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/582675","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=582675"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/582675\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":582844,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/582675\/revisions\/582844"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Vittorio Busato","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=582675"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=582675"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/01\/05-01-2024-65-640x959.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/01\/05-01-2024-95-640x959.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/01\/05-01-2024-38-640x959.jpg\")
<\/p>\n