{"id":577487,"date":"2023-09-30T05:00:06","date_gmt":"2023-09-30T03:00:06","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=577487"},"modified":"2023-09-29T14:05:44","modified_gmt":"2023-09-29T12:05:44","slug":"ellende-gewoon-ellendig","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/ellende-gewoon-ellendig\/","title":{"rendered":"Soms is ellende gewoon ellendig: niet alle tegenslag hoeft een leerschool te zijn"},"content":{"rendered":"<div class=\"info-box\">\n<p><iframe src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/1628454291%3Fsecret_token%3Ds-Lejrnjyh5D5&amp;color=%23ff5500&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;show_teaser=true\" width=\"100%\" height=\"120\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><span data-mce-type=\"bookmark\" style=\"display: inline-block; width: 0px; overflow: hidden; line-height: 0;\" class=\"mce_SELRES_start\">\ufeff<\/span><span data-mce-type=\"bookmark\" style=\"display: inline-block; width: 0px; overflow: hidden; line-height: 0;\" class=\"mce_SELRES_start\"><span data-mce-type=\"bookmark\" style=\"display: inline-block; width: 0px; overflow: hidden; line-height: 0;\" class=\"mce_SELRES_start\">\ufeff<\/span>\ufeff<\/span><\/iframe><br \/>\n<em>We hebben dit verhaal ook ingesproken.<\/em><\/p>\n<\/div>\n<p class=\"tekst\">Om te kunnen leven, vertellen we onszelf verhalen, schreef Joan Didion, en hoewel die zin op verschillende manieren uit te leggen is, moet ik altijd denken aan het verhaal van positief denken waarin we tegenwoordig gevangen lijken te zitten, een verhaal dat ons wijsmaakt dat tegenslag rendement moet opleveren, dat al het lijden een leerschool is, dat we moeten groeien van onze ellende.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Je kunt ook zeggen: om te kunnen leven, vertellen we onszelf de verhalen die we krijgen ingefluisterd van de neoliberale, individualistische, door positief denken beheerste maatschappij. In die verhalen is eenzaamheid een tussenstap naar een leven vol geluk en voorspoed. Groeien we van onze burn-out. Zullen we sterker uit onze depressie komen. Levert armoede nieuwe inzichten op. Is verloren tijd onderdeel van een creatief proces.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Misschien wel het meest illustratief voor die manier van denken zijn de zogenaamde \u2018Fuckup Nights\u2019 en de varianten daarop die overal ter wereld worden georganiseerd. Het gaat zo: een succesvol iemand vertelt over zijn grootste mislukking en wat hij daarvan heeft geleerd. Hij is dankbaar dat het hem is overkomen. Zijn mislukking staat nooit op zichzelf, maar is altijd onderdeel van zijn latere succes, en in feite geen mislukking.<\/p>\n<h5>Betere beslissingen<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Dit ge\u00efnternaliseerde positivisme zien we ook terug bij bestsellerauteur Elizabeth Day, die in haar vorig jaar in het Nederlands verschenen boek <em>How to Fail<\/em>, voortkomend uit haar gelijknamige podcast, reflecteert op haar mislukkingen en op die van mensen die ze heeft ge\u00efnterviewd. Al het lijden, alle tegenslag, was uiteindelijk \u2018een noodzakelijke halte in de reis naar groter succes\u2019, in plaats van een eindstation, blijkt ook uit de ondertitel <em>Everything I\u2019ve Ever Learned From Things Going Wrong<\/em>. Day schrijft dankbaar te zijn voor al haar negatieve ervaringen, omdat ze de opmaat vormden voor \u2018betere beslissingen\u2019. Ze is er sterker van geworden.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Van alle gasten die Day sprak voor haar podcast en opvoert in haar boek, zat er niemand nog midden in het lijden zelf. Blijkbaar is het alleen interessant om iemand aan te horen over zijn pijn en ellende wanneer het al is omgebogen tot iets positiefs, onderdeel is geworden van een succesverhaal, waarin het lijden wordt gereduceerd tot leerzame hobbel, een obstakel dat glansrijk is overwonnen.<\/p>\n<blockquote>\n<p class=\"tekst\">Het lijden waar de maatschappij voor verantwoordelijk is, zoals een depressie veroorzaakt door armoede of een\u00a0 burn-out door te hoge werkdruk, wordt geprivatiseerd en gepsychologiseerd.<\/p>\n<\/blockquote>\n<p class=\"tekst\">In het boek van Day, of op een gemiddelde Fuckup Night, gaat het doorgaans om relatief onschuldige tegenslagen: een mislukt liefdesleven, een in het slop geraakte carri\u00e8re, een verkeerde investering. Maar, zo liet de Amerikaanse journalist Barbara Ehrenreich zien in haar vermakelijke, cult-achtige boek <em>Smile or Die<\/em>, de westerse cultuur moedigt ons aan om werkelijk \u00f3veral sterker uit te komen, ook uit heftige persoonlijke trauma\u2019s, een depressie of ziekten als kanker.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Al het lijden moet leiden tot meer succes en geluk. Zelfs het ergste verdriet wordt daarmee instrumentalistisch: als een gereedschap om mee te groeien. Geheel in lijn met het neoliberale adagium van \u2018overal het maximale uithalen\u2019.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Het gevolg is dat niet alleen alle pijn en al het negatieve wordt begraven, maar ook de maatschappijkritiek die ermee gepaard gaat. Het lijden waar de maatschappij voor verantwoordelijk is, of een belangrijk aandeel in heeft, zoals een depressie veroorzaakt door armoede, een burn-out als gevolg van een te hoge werkdruk, wordt geprivatiseerd en gepsychologiseerd, volgens de Duits-Koreaanse filosoof Byung-Chul Han. Niet de maatschappelijke, maar de psychische toestanden moeten worden verbeterd.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Lach, of sterf.<\/p>\n<p><img decoding=\"async\" class=\"aligncenter size-image_640 wp-image-578139\" src=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/8_positieve_psychologie_3-640x853.jpg\" srcset=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/8_positieve_psychologie_3-640x853.jpg 640w\" alt=\"\" width=\"640\" height=\"853\" \/><\/p>\n<h5>Paradigmawisseling<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Volgens Han is onze obsessie met sterker uit tegenslagen komen het gevolg van een paradigmawisseling. De negatieve maatschappij heeft, zoals hij in zijn essays blijft benadrukken, plaatsgemaakt voor de positieve maatschappij. Het motto is \u2018Yes we can\u2019. Het individu is tot alles in staat, denkt in mogelijkheden en niet in beperkingen. Zit er iets tegen, ligt dat niet aan de maatschappij, maar aan het individu. Die moet zijn leven veranderen!<\/p>\n<p class=\"tekst\">Die paradigmawisseling wordt belichaamd door de nieuwe wetenschappelijke discipline die rond de millenniumwisseling ontstond binnen de van oudsher negatief ingestoken psychologie: de positieve psychologie. Voor het eerste richtte wetenschappelijk onderzoek zich niet op wat er mis was met mensen, maar probeerde het individuen juist hun volledige potentieel te laten ontdekken en benutten. Het ging om onderzoeken hoe mensen zo gelukkig mogelijk konden worden. Om wat het leven de moeite waard maakt. En wat de psychologische sleutels zijn om tot \u2018menselijke bloei\u2019 te komen.<\/p>\n<p class=\"tekst\">De positieve psychologie fungeerde als katalysator van de neoliberale manier van denken waarin het individu belangrijker werd gemaakt dan de samenleving. Onderzoekers Edgar Cabanas en Eva Illouz laten in hun boek <em>Manufacturing Happy Citizens<\/em> (2018) zien dat belangrijke wetenschappers binnen die discipline theorie\u00ebn schreven over hoe geluk voor negentig procent toe te schrijven was aan individuele en psychologische factoren. Geluk was iets dat we konden verwerven door bepaalde keuzes te maken, wilskracht te tonen, onszelf te verbeteren en de juiste kennis op te doen. Maatschappelijke factoren als slechte toegang tot zorg of opgroeien in armoede speelden een onbeduidende rol.<\/p>\n<h5>Geluksspier<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Nog altijd leunen talloze zelfhulpboeken op inzichten uit de positieve psychologie. In al die boeken staat de gedachte centraal dat leefomstandigheden in elk geval niet de sleutels tot geluk zijn. In plaats daarvan moeten we ons op onszelf concentreren. Vechten tegen politiek- en sociaal-economische structuren maakt ons niet gelukkig. Het trainen van onze \u2018geluksspier\u2019 wel.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Verstandig is om bijvoorbeeld dagelijks dankbaarheid te uiten, optimisme te cultiveren, overpeinzingen en stress te vermijden, te leven in het nu en te genieten van de kleine dingen in het leven. Geluk is als een vaardigheid die we onder de knie kunnen krijgen, zoals lopen en fietsen, of pianospelen.<\/p>\n<blockquote><p>Ook traumatische ervaringen moeten onze prestaties verhogen. Daar is zelfs een naam voor: posttraumatische groei.<\/p><\/blockquote>\n<p class=\"tekst\">Cabanas en Illouz schrijven dat de positieve psychologie de wetenschappelijke rechtvaardiging is van de neoliberale veronderstelling dat we ons succes in eigen hand hebben. In lijn met die manier van denken onderwerpt de positieve psychologie zelfs ons lijden aan de prestatielogica. Ook traumatische ervaringen moeten onze prestaties verhogen. Daar is zelfs een naam voor: posttraumatische groei.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dat gaat volgens de onderzoekers niet alleen over een tragedie overleven, maar vooral over krachtig en positief getransformeerd zijn na afloop. Het is meer dan veerkracht, wat neerkomt op een toegenomen waardering voor het leven of een gevoel van wedergeboorte, van herstel. Posttraumatische groei legt de nadruk op persoonlijke bloei in de nasleep van een traumatische gebeurtenis.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dat gaat doorgaans verder dan een \u2018Fuck up\u2019. Meestal behelst het trauma iets als het krijgen van kanker, een ongeluk, een overlijden van een dierbare, seksueel misbruik of een depressie. Vervelend, natuurlijk, maar het idee vanuit de positieve psychologie is: hoe positiever je bent (en dat kun je leren), hoe meer kans je na een trauma maakt op persoonlijke groei.<\/p>\n<p><img decoding=\"async\" class=\"aligncenter size-image_640 wp-image-578137\" src=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/8_positieve_psychologie_2-640x853.jpg\" srcset=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/8_positieve_psychologie_2-640x853.jpg 640w\" alt=\"\" width=\"640\" height=\"853\" \/><\/p>\n<h5>Geen enkel nut<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Met deze thematiek in mijn achterhoofd begon ik te lezen in <em>Aan de grond in Londen en Parijs<\/em> (1933) van George Orwell. Daarin begeeft hij zich vijf jaar lang in de onderlaag van de samenleving. Hij is straatarm en probeert, samen met anderen die ook straatarm zijn, elke dag weer een beetje eten en drinken bij elkaar te sprokkelen. Meestal is hij werkloos, soms heeft hij tijdelijk een baantje als keukenhulp of bordenwasser. Hij slaapt in goedkope hostels, kamers, logementen en is later dakloos. Hij beschrijft hoe de mensen om hem heen honger hebben, bedelen, de wet overtreden, afgesneden zijn van de samenleving.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Orwell benadrukt dat het bestaan van een zwerver geen enkel nut heeft. \u2018Zijn leven is ongelooflijk onaangenaam en totaal doelloos. Hij is onderweg van de ene gevangenis naar de andere en brengt wellicht achttien uur per dag in de cel en langs de weg door. Een waardelozer bestaan is niet denkbaar.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Ik vond dat een verfrissende gedachte. Er valt gewoon niets te leren van het bestaan als zwerver, concludeert Orwell. Nergens oppert hij dat het wellicht onderdeel kan zijn van een toekomstig succes. Laat staat dat hij het heeft over het oplappen van zelfvertrouwen of de kunst van positief denken. Orwell pleit niet voor het verbeteren van de psyche, maar voor betere nachtasielen. En hij zou graag humanere wetgeving zien: meer en beter voedsel voor daklozen en armen. Geef ze desnoods de mogelijkheid een eigen moestuin aan te leggen.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Ineens drong het tot me door hoe logisch het is wat Orwell schrijft. En hoe krankzinnig het zou zijn geweest als Orwell \u2013 als een eenentwintigste-eeuwse dwangmatige positivist \u2013 de armen in zijn omgeving zou wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid. Ik zie voor me hoe hij ze zou uitleggen hoe belangrijk het is om positief te blijven, hoewel ze al vijf dagen niet hebben gegeten. Dat het allemaal heel vervelend is, maar of ze er ook al bij hebben stilgestaan dat dit misschien allemaal een prachtige leerschool voor ze zou kunnen zijn? Dat ze hier, als ze dat graag willen, alleen maar sterker uit zullen komen? Jongens! Kop omhoog!<\/p>\n<p class=\"tekst\">En misschien zou Orwell zijn onderdompeling dan ook niet in dienst hebben gezet van zijn maatschappelijke betrokkenheid, maar van zijn persoonlijke groei. Zo dicht mogelijk bij de daklozen komen, bij hun manier van leven en denken, om die nieuw opgedane ervaringen, de levenslessen, in te zetten voor de vervolmaking van zijn volledige potentieel.<\/p>\n<h5>Scheefgroei<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Ziedaar hoe eenvoudig maatschappelijke betrokkenheid en maatschappijkritiek kan worden vervangen door individuele, persoonlijke groei. \u2018De eis tot optimalisering van de ziel, die in werkelijkheid een aanpassing aan bestaande machtsverhoudingen afdwingt, verhult maatschappelijke misstanden,\u2019 schrijft Han in <em>De palliatieve maatschappij<\/em>. \u2018Op die manier bezegelt de positieve psychologie het einde van de revolutie. Geen revolutionairen maar motivatietrainers betreden het toneel en zorgen ervoor dat er geen misnoegen, laat staan woede opkomt.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Han laat zien hoe de mantra van positief denken maatschappijkritiek de nek omdraait. Negatief zijn komt de optimalisering van het zelf helemaal niet ten goede. Kritisch zijn op alles wat zich buiten onszelf afspeelt is zonde van onze tijd. Terwijl, schrijft Han, pijn vormen van sociaal-economische scheefgroei weerspiegelt. Een mentaliteit van \u2018ik moet overal sterker uitkomen\u2019 verbloemt de pijn, de maatschappelijke misstanden en verhoudingen die tot die pijn hebben geleid. Er kan geen kritiek ontstaan, omdat de pijn wordt weggemoffeld niet wordt omgezet in taal. De pijn verliest zo haar maatschappelijk karakter.<\/p>\n<blockquote><p>\u2018Terwijl we dokteren aan onze eigen ziel, verliezen we de maatschappelijke verbanden die tot sociale verstoringen leiden uit het oog.\u2019<\/p><\/blockquote>\n<p class=\"tekst\">In haar <em>Zelfverwoestingsboek<\/em> geeft schrijfster Marian Donner daarvan een treffend voorbeeld. Ze schrijft over de mentale instorting van Britney Spears in 2007. Ze schoor haar hoofd kaal, stak haar middelvinger op naar fotografen, viel er zelfs een aan met een paraplu, wat symbool stond voor een aanval op de \u2018onhaalbare schoonheidsidealen en de bewakers van die idealen \u2013 de paparazzi\u2019.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Maar tegenwoordig is ze van de <em>mental health<\/em>. <em>Self care<\/em> en<em> me-time<\/em>, dat soort dingen. Haar woede richt zich niet meer naar buiten, maar naar binnen. Ze moet sterker uit alle tegenslagen komen. Donner schrijft: \u2018We zijn gaan denken dat wijzelf degenen zijn die ons beroven van geluk, gezondheid en succes, en dat wij ook degenen zijn die deze waarden terug moeten brengen naar hun rechtmatige eigenaar. We zijn Pavlov en zijn hond \u2013 we disciplineren onszelf om te verdragen wat eigenlijk ondraaglijk is.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dus is er geen revolutie, maar depressie, schrijft Han. \u2018Terwijl we dokteren aan onze eigen ziel, verliezen we de maatschappelijke verbanden die tot sociale verstoringen leiden uit het oog. Als angsten en onzekerheden ons kwellen, stellen we niet de maatschappij maar onszelf daarvoor verantwoordelijk.\u2019 Terwijl de basis van de revolutie juist de gezamenlijk gevoelde pijn is. Alleen wordt die volgens Han in de kiem gesmoord door de neoliberale plicht van positief denken.<\/p>\n<h5>Maatschappelijk probleem<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Exemplarisch in dat verband is het recente schrappen van de term \u2018burn-out\u2019 door het CBS, omdat de term te vaag en breed zou zijn. In <em>Filosofie Magazine<\/em> stelde Sanneke de Haan, bijzonder hoogleraar filosofie en psychiatrie aan de Erasmus Universiteit, dat de populariteit van de diagnose burn-out juist een belangrijk probleem blootlegt: \u2018In tegenstelling tot andere medische aandoeningen worden psychische problemen vaak als een individueel probleem gezien. Als jij depressief bent, is het idee dat er iets mis is met jou. Het begrip burn-out is daarentegen holistischer. Wie een burn-out heeft, lijdt ook aan een maatschappelijk probleem: de maatschappij heeft zoveel van je gevraagd dat je bent opgebrand.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dat is een prachtige uitspraak: wie een burn-out heeft, lijdt ook aan een maatschappelijk probleem. Dat maatschappelijke probleem verwijst hier naar de op eindeloze groei gerichte samenleving die, impliciet of expliciet, van ons eist dat we harder werken dan goed voor ons is.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Dat is ook waar we aan denken bij de term burn-out: aan iemand die te hard gewerkt heeft. En vermoedelijk aan een bedrijf of afdeling waar de werkdruk te hoog ligt en waar weinig zorg is voor de mentale gezondheid van de werknemers. Wanneer die term verdwijnt en we voortaan zouden zeggen dat mensen met een burn-out eigenlijk lijden aan een angst- of depressiestoornis, zei De Haan, verdwijnt de nadruk op het maatschappelijke element. Wordt, anders gezegd, de maatschappijkritiek geprivatiseerd en gepsychologiseerd. Taal maakt uit, blijkt opnieuw.<\/p>\n<h5>Je oordeel uitspreken<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Dan blijft de vraag: kunnen we opboksen tegen dit dominante neoliberale verhaal over hoe we met tegenslag zouden moeten omgaan? Of kunnen we onszelf ook een ander verhaal vertellen? Bijvoorbeeld een verhaal dat minder nadruk legt op het ombuigen van lijden tot iets succesvols en meer op lijden vertaald in maatschappijkritiek?<\/p>\n<p class=\"tekst\">Onlangs stuitte ik op een boek van de Vlaamse filosoof Peter Venmans. In <em>Amor Mundi<\/em>, oftewel liefde voor de wereld, schrijft hij dat deze tijd gekenmerkt wordt door een gebrek aan zorg voor de wereld. Te lang dachten we dat ons persoonlijke geluk volstond als doel in ons leven, dat we er recht op hadden en dat dit losstond van de wereld. Aan die verwaarlozing, schrijft Venmans, moet een einde komen. Er is meer betrokkenheid nodig.<\/p>\n<blockquote><p>Wie oprecht verontwaardigd is over de wereld, stelt zich vaak de vraag waarom die niet is zoals ze zou moeten zijn. Verontwaardiging kan zodoende een aanzet zijn om de wereld te veranderen. Het maakt dat we de straat op gaan.<\/p><\/blockquote>\n<p class=\"tekst\">Een essentieel onderdeel van amor mundi is de bereidheid je oordeel uit te spreken over de wereld. Woede is daarbij belangrijk. Of eigenlijk een specifiek onderdeel van woede: verontwaardiging. Die ontstaat volgens Venmans wanneer we geconfronteerd worden \u2018met een aantasting van iets wat je op de een of andere manier heilig is\u2019. Het heeft niets te maken met je eigen voordeel, maar \u2018alles met een breed gedeeld gevoel van menselijke waardigheid\u2019.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Black Lives Matter zou een voorbeeld kunnen zijn. Of aandacht vragen voor de positie van de lhbtiq+-gemeenschap. Of protesteren tegen het feit dat er steeds minder betaalbare woningen beschikbaar zijn. Amor mundi is de wereld laten weten dat zoiets <em>fucking<\/em> oneerlijk is, en staat tegenover het verhaal van de positieve psychologie, die dit soort protest als tijdverspilling zou markeren en ons zou aanmoedigen om te investeren in een positieve mindset.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Wie oprecht verontwaardigd is over de wereld, stelt zich vaak de vraag waarom die niet is zoals ze zou moeten zijn. Verontwaardiging kan zodoende een aanzet zijn om de wereld te veranderen. Het maakt dat we de straat op gaan, ons ongenoegen laten horen, het verdriet of de woede vertalen in maatschappijkritiek.<\/p>\n\n<h5>De blik naar buiten richten<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Wanneer we het hebben over verontwaardiging, gaan de gedachten al snel naar de Franse diplomaat en schrijver St\u00e9phane Hessel (1917-2013), die op 93-jarige leeftijd het manifest <em>Indignez-vous!<\/em> publiceerde, oftewel <em>Wees verontwaardigd!<\/em> Hij moedigt ons aan om verontwaardigd te zijn over allerlei dingen die sinds de komst van het neoliberalisme verkeerd zijn gegaan, zoals de groeiende kloof tussen arm en rijk, de planeet die naar de vernieling wordt geholpen en daklozen en migranten die aan hun lot worden overgelaten. \u2018<em>Here is our message: It\u2019s time to take over! It\u2019s time to get angry!<\/em>\u2019 schrijft hij.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Hessel herinnert ons eraan de blik naar buiten te richten. Betrokkenheid bij de wereld om ons heen maakt ons menselijk. Wanneer we lijden, ergens aan onderdoor gaan of verdriet hebben, is het onze plicht om die gevoelens niet om te vormen tot iets wat rendement moet opleveren, maar ze simpelweg te laten bestaan. Om ze te laten stollen, langzaam te laten verworden tot taal, tot maatschappijkritiek, tot verzet, uiteindelijk.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Geen Fuckup Night die daar tegenop kan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Positieve psychologie is de wetenschappelijke rechtvaardiging van de neoliberale veronderstelling dat we ons succes in eigen hand hebben. Ook lijden wordt daarmee aan de prestatielogica onderworpen.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-577487","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-leven","article_type-essay"],"acf":[],"author_name":"Tom Grosfeld","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/577487","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=577487"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/577487\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":578203,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/577487\/revisions\/578203"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Tom Grosfeld","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=577487"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=577487"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}