Interview \/ FNV-voorzitter Agnes Jongerius<\/p>\n
Oudjaarsavond in Oeganda. Rond het kampvuur aan de voet van het Rwenzori-gebergte deelt de zus van Agnes Jongerius Post-its uit aan de gasten van haar guesthouse. Daarop mogen ze schrijven wat ze uit het oude jaar n\u00ed\u00e9t willen meenemen naar het nieuwe. ‘Ineke,’ zegt de FNV-voorzitter, die bij haar zus op vakantie is, ‘ik heb toch nooit genoeg aan \u00e9\u00e9n Post-it?’ ‘Nou,’ antwoordt de gastvrouw, ‘dan denk je de hele avond maar goed na over wat de essentie is van wat je in het vuur wilt gooien.’ Vlak voor twaalven krabbelt Agnes Jongerius een paar woorden op het papiertje en werpt het in de vlammen. Het vuur laait op onder de tropische sterrenhemel.<\/p>\n
‘Mijn zus is een beetje van de sentimentele,’ zegt de vakbondsvrouw een maand later in het FNV-kantoor bij Amsterdam Sloterdijk. ‘Ze moest en zou met Oud en Nieuw een soort ritueel uitvoeren.’<\/p>\n
Wat heeft u op het briefje gezet?<\/p>\n
Geheimzinnig lachje. ‘Ja, dat ga ik natuurlijk niet vertellen. Maar ik moet zeggen: het ritueel werkte wel. Het gevoel van opluchting dat het jaar voorbij was en dat ik aan een nieuw jaar kon beginnen, was enorm groot.’<\/p>\n
Het veld ruimen<\/p>\n
Agnes Jongerius (51) heeft een slopende tijd achter de rug. Met de grootst mogelijke moeite wist ze een pensioenakkoord te sluiten met werkgevers en kabinet, maar tegen een hoge prijs. De twee grootste bonden, AbvaKabo en Bondgenoten, verzetten zich hevig tegen het ‘casinopensioen’ en de compromissen die Jongerius bereid was te sluiten. De sfeer binnen de FNV werd steeds grimmiger, de aanvallen vanuit de radicale achterban op het leiderschap van Jongerius persoonlijker. Het dieptepunt kwam in september, toen Bondgenoten-voorman Henk van der Kolk tijdens een vergadering in het Haagse Perscentrum Nieuwspoort het vertrouwen in Jongerius opzegde omdat ze ‘ondemocratisch’ zou hebben gehandeld en ‘de stem van de achterban’ zou hebben genegeerd. Nog geen week later kreeg haar man, radiojournalist Ger Jochems, een zware hartaanval.Intussen dreigde de vakbeweging uit elkaar te spatten. PvdA-senator Han Noten en oud-SER-voorzitter Herman Wijffels deden als ‘verkenners’ een uiterste poging de zaak te lijmen. In december kondigden zij aan dat de oude FNV zal worden opgeheven om plaats te maken voor De Nieuwe Vakbeweging. PvdA-Kamerlid Jetta Klijnsma is dat nu als ‘kwartiermaker’ aan het voorbereiden. In juni moet het rond zijn. Dan moeten ook de hoofdrolspelers van het conflict het veld ruimen. Niet alleen Henk van der Kolk maar ook Agnes Jongerius. Het pensioenakkoord heeft haar uiteindelijk de kop gekost.<\/p>\n
Zilveren dolk<\/p>\n
Bij binnenkomst in haar werkkamer oogt Jongerius energiek, strijdbaar, bijna uitgelaten. Maar ook vermoeid. Tijdens het interview valt er regelmatig een lange, emotionele stilte. Dan wrijft ze in haar ogen, slaat met een klap op tafel en probeert met een kwinkslag verder te gaan. De afgelopen jaren was ze in interviews vaak erg op haar hoede. Net als tijdens de talloze onderhandelingen die ze voerde, als een van de eerste topvrouwen in een harde mannenwereld. Maar nu, tijdens het twee uur durende gesprek, laat ze haar pantser zakken.Jongerius is net terug uit Oman, waar ze een paar vakbonden-in-oprichting heeft toegesproken over het Nederlandse poldermodel. De fraai bewerkte zilveren dolk die ze cadeau kreeg, prijkt op het dressoir, onder de foto’s van Vadertje Drees en Marga Klomp\u00e9. ‘Prachtig,’ zegt ze glunderend over de reis naar het Midden-Oosten. ‘De ene vakbond in Oman bestond net twee maanden, de andere drie maanden, de derde wacht nog op de offici\u00eble papieren. Die denken: nu moeten we overleggen met de werkgevers, maar hoe doe je dat? Ik heb ze verteld dat in het poldermodel de stem van eenieder telt. Die boodschap draag ik met liefde en overtuiging uit.’<\/p>\n
Toch ironisch dat u gloednieuwe Arabische vakbonden toespreekt over het poldermodel terwijl uw eigen vakbeweging net wordt opgeheven.<\/p>\n
‘Zo heb ik het niet ervaren. We gaan de boel ook niet opheffen. Mij krijg je niet af van de gedachte dat sociaal-economisch beleid de stem vraagt van \u00e1lle belanghebbenden. Herman Wijffels zei het mooi: we hebben als vakbeweging een enorm belangrijke bijdrage geleverd aan de vormgeving van Nederland in de twintigste eeuw, we hebben een geschiedenis waar we trots op kunnen zijn. Maar nog belangrijker is dat we relevant zijn voor de toekomst. In een grote beweging als de onze is vernieuwing niet makkelijk, het gaat in kleine stapjes. Vijfentwintig jaar geleden heb ik er nog voor gevochten dat ook vrouwen buschauffeur konden worden. Als voorzitter heb ik jongeren en zelfstandigen een eigen plek gegeven binnen de vakbeweging. Maar het ging allemaal niet snel genoeg. Het afgelopen jaar heeft het gepiept en gekraakt binnen de FNV. Toch hebben we het jaar afgesloten met het idee: we gaan de vakbeweging vernieuwen, en dat doen we met z’n allen.’<\/p>\n
Niet helemaal met z’n allen: \u00fa moet vertrekken.<\/p>\n
‘Ik heb voor mezelf gezegd: als de vernieuwing onomkeerbaar is, en het oprichtingscongres van De Nieuwe Vakbeweging in juni is zo’n onomkeerbare stap, dan vind ik het na zeven jaar voorzitterschap een mooi moment om de hamer over te dragen aan een nieuwe generatie. Het is altijd mijn simpele opvatting geweest dat je als voorzitter niet meer bent dan dit stukje\u2026’ (ze houdt haar duim en wijsvinger een paar centimeter van elkaar) ‘\u2026 op de tijdsbalk. Je enige taak is ervoor te zorgen dat je de zaak net iets beter overdraagt aan je opvolger. Met de vernieuwing die we nu in werking gaan zetten, heb ik daar vertrouwen in.’<\/p>\n
Aan wie wilt u de hamer het liefst overdragen?<\/p>\n
‘Dat weet ik nog niet.’<\/p>\n
John Kerstens van FNV Bouw schijnt zich al warm te lopen.<\/p>\n
Ge\u00efrriteerd: ‘Aan dat spelletje gaan we dus niet meedoen.’<\/p>\n
U bent voorzitter van een opgeheven FNV, terwijl anderen om u heen al bedenken hoe het verder moet. Voelt u zich op een zijspoor gezet?<\/p>\n
‘Nee, dat gevoel heb ik niet. Ik ben er z\u00f3 van overtuigd dat die vernieuwing er moet komen. Dat vind ik belangrijker dan mijn persoonlijk welbevinden. ‘<\/p>\n
Maar u was vastbesloten uw termijn, tot mei 2013, af te maken. Hoe voelt het dat u voortijdig het stokje moet overdragen?<\/p>\n
‘Ja, als ik moet afwegen: geen pensioenakkoord, geen vernieuwing, blijven zitten tot mei 2013, of w\u00e9l een pensioenakkoord, w\u00e9l vernieuwing, weg in juni 2012. Nou, dan is de keuze snel gemaakt, toch? Eerlijk gezegd was ik toch al niet van plan na mei 2013 aan n\u00f3g een termijn te beginnen.’<\/p>\n
U had het net over uw persoonlijk welbevinden. Hoe is het daar nu mee?<\/p>\n
‘Ik was blij dat het jaar voorbij was. Enorm blij.’ Ze is even stil. ‘Het was heftig. Wat me erg raakte was de bekladding van het pand van FNV Bouw met de woorden “verraders” en “sloop”, door vakbondsleden. Ik bedoel, je mag het best hartstochtelijk met elkaar oneens zijn, maar je bedreigt geen mensen en bekladt geen gebouwen. Niemand mag op die manier zijn gelijk halen. Dus dat vond ik echt een dieptepunt.’ En op zachtere toon: ‘Zoals ook de hartaanval van Ger geen hoogtepunt was.’<\/p>\n
Dat gebeurde allemaal half september, toen Henk van der Kolk ook nog net tijdens de vergadering in Nieuwspoort het vertrouwen in u had opgezegd.<\/p>\n
‘Dat was allemaal in dezelfde week, ja.’ Lange stilte. Ineens is ze in tranen. ‘Sorry,’ mompelt ze en wrijft in haar ogen.<\/p>\n
Ambulance<\/p>\n
Je moet even het land uit, even bijkomen, had een goede bekende tegen Jongerius gezegd na die dramatische bijeenkomst. ‘Toen ben ik meteen dat weekend met Ger naar Nice gegaan. Eerst had ik niets door. Op vrijdag voelde hij zich niet zo goed, op zaterdag ging het wel weer. Maar zondagavond in het vliegtuig op weg naar huis, zei hij: “Ik wil straks even langs het ziekenhuis.” Ik dacht, als een echte meelevende echtgenote: ik moet morgen werken, kan dat morgenochtend niet? Stel je niet zo aan, \u00edk heb het moeilijk. Toen ik om twaalf uur in de wachtkamer van de huisartsenpost zat, dacht ik: kan het een beetje snel a.u.b., ik moet morgenochtend om half zeven op. Zelfs toen ik de ambulance aan hoorde komen, dacht ik nog: goh, blijkbaar is er n\u00f3g iemand met wie het niet goed gaat. Ik had het nog steeds niet in de gaten.’<\/p>\n
Voelde u zich daar schuldig over?<\/p>\n
‘Ja, natuurlijk. Dat is niet iets om trots op te zijn.’<\/p>\n
Hoe gaat het nu met uw man?<\/p>\n
‘Met Ger gaat het goed. Hij is sinds afgelopen maand weer aan het werk, twee dagen in de week. Deze week begint hij met drie. De cardioloog zei laatst: “Meneer, u kunt de Himalaya weer beklimmen.”‘ Met een glimlach: ‘Dat deed hij eerst ook niet, dus ik neem aan dat zijn belangstelling daarvoor ook nu niet al te groot is.’<\/p>\n
Bent u de dag na zijn hartaanval nog naar uw werk gegaan?<\/p>\n
‘Ja, maar wel pas in de loop van de middag.’<\/p>\n
Dacht u niet: zak er allemaal maar in, ik heb nu andere dingen aan mijn hoofd?<\/p>\n
‘Jawel. Nou ja, niet: zak er allemaal in, maar het zet dingen wel in een ander perspectief. Ik bedoel, ik ben dol op mijn werk en deze beweging, maar uiteindelijk is het toch ook maar werk.’<\/p>\n
Voelt u het in die zin ook als een opluchting dat uw baan binnenkort stopt? U heeft de afgelopen jaren behoorlijk onder hoogspanning gestaan, daar bent u straks van verlost.<\/p>\n
Ze zucht en denkt na. Dan: ‘Voor mij telt toch meer dat ik denk: als ik deze missie goed heb volbracht, dus de beweging door de vernieuwing iets beter kan overdragen, vind ik dat ik met trots mag ophouden. Dan ruim ik hier nog even mijn spullen op en ga ik.’<\/p>\n
Twee jaar geleden stapte uw trouwe cao-onderhandelaar Wilna Wind op bij de FNV toen ze een e-mail onder ogen kreeg met de tekst: ‘Hou die twee wijven in de gaten, want ze geven alles weg in Den Haag.’ Die tekst was ook voor u bedoeld. Hoe heeft u het w\u00e9l zo lang vol weten te houden?<\/p>\n
Ineens grinnikend: ‘Straks ga ik nog zeggen: “Zonder mijn man had ik dit nooit gekund.” Dat vind ik bij mannen die dat over hun vrouw zeggen ook nooit zo charmant. Hebben ze hun vrouw al die jaren genegeerd, zeggen ze bij hun afscheid: “Zonder haar had ik het nooit gekund.” Trouwens, de afgelopen jaren waren niet alleen maar butt-jaren. Het is ook enorm eervol werk, ik vind de mensen mooi, ik vind de beweging prachtig.’<\/p>\n
Toch heeft u zelf het afgelopen jaar het woord ‘matennaaiers’ in de mond genomen.<\/p>\n
Jongerius schraapt haar keel. ‘Ja, maar dat ging over een zogenaamd spontane demonstratie. Ineens stonden er schoonmakers op de stoep met voorgedrukte bordjes: “Agnes, luister naar je leden!” Begrijp me goed, ik ben dol op die schoonmakers. Maar dit was een aanval op de persoon, geregisseerd door tegenstanders van het pensioenakkoord binnen de FNV. Ik vind de mensen mooi, maar dat is iets anders dan zeggen: dat geldt voor iedereen op elk moment van de dag.’<\/p>\n
Over mooie mensen gesproken, heeft u de laatste tijd nog een glaasje gedronken met Henk van der Kolk van Bondgenoten die u zo dwars heeft gezeten?<\/p>\n
‘Nee, nee. Maar dat deden we voor het afgelopen jaar ook al niet.’<\/p>\n
Gaat u nog met hem uitpraten wat er tussen u is gebeurd?<\/p>\n
‘Oh zeker. Ooit. Als we allebei in het bejaardentehuis zitten of zo.’<\/p>\n
Wat heeft u zelf het afgelopen jaar fout gedaan? Waar heeft u spijt van?<\/p>\n
Stilte. ‘Ik zou graag eerder erkend hebben dat Ger een hartaanval had.’ Plotseling is er weer de emotie. Rode ogen, zakdoek. ‘Daar heb ik echt spijt van. Dat ik dacht: wat doet die ambulance hier voor de deur? Al het andere valt daarbij in het niet.’ Een klap op tafel. ‘Zo, klaar.’<\/p>\n
En in uw werk? Welk aandeel heeft u gehad in het vastlopen van de oude FNV?<\/p>\n
‘Misschien klinkt het arrogant, maar ik heb niet het idee dat ik iets verkeerd heb gedaan. Het zou kunnen dat ik daar over vijf jaar anders over denk, maar op dit moment nog niet.’<\/p>\n
Kunt u de komende maanden nog uw stempel drukken op de vernieuwing van de vakbeweging?<\/p>\n
‘Jetta bereidt met haar club de oprichting van De Nieuwe Vakbeweging voor. Ze vraagt aan iedereen input. Die zal ook \u00edk met liefde leveren.’<\/p>\n
Hoe zou die Nieuwe Vakbeweging er volgens u uit moeten zien?<\/p>\n
‘De vakbeweging moet beter herkenbaar zijn op de werkvloer. FNV Zorg moet ruiken naar medicijnen en ontsmettingsmiddelen, en FNV Bouw naar houtstof. Er moet ook plaats komen voor mensen die nog geen beroep hebben gekozen, iedereen moet rechtstreeks lid kunnen worden. En we moeten af van de getrapte organisatievorm die we nu hebben. Ik zeg wel dat ik 1,4 miljoen leden heb, maar eigenlijk heb ik er maar negentien: de bestuurders van de aangesloten bonden, allemaal autonome organisaties. Dat heeft de besluitvorming de afgelopen jaren ongelooflijk ingewikkeld gemaakt, zoals bij het pensioenakkoord.’<\/p>\n
De nieuwe structuur lost de interne verdeeldheid toch niet op?<\/p>\n
‘Maar wel het probleem van de getrapte besluitvorming. Daar hebben we het meest last van gehad.’<\/p>\n
Volgens veel betrokkenen is het grootste probleem van de vakbeweging niet de structuur, maar de tweespalt tussen de gematigde en de radicale stroming. Uw collega-vakbondsleider, CNV-voorzitter Jaap Smit, ziet daarom meer heil in de vorming van twee vakbonden: een radicale en een gematigde.<\/p>\n
‘Hoor eens, de \u00e9chte kenners van de radicalen weten dat zij liever onderdeel zijn van een grote beweging dan dat ze erbuiten staan. Alleen d\u00e1n heb je echt invloed. Een splitsing van de vakbond maakt de stem van de werknemers in sociaal-economisch Nederland er niet sterker op.’<\/p>\n
De werkgevers vinden het lastig dat de vakbeweging uitgerekend midden in de crisis met zichzelf overhoop ligt. Ze zouden liever met u verder praten over de bezuinigingen en de aanpak van de crisis.<\/p>\n
Diepe zucht. ‘Dat is heel schattig van ze, werkelijk waar. Ik ben geroerd, en zou er bijna een zakdoek bij pakken. Maar ze hebben ons nog nooit nodig gehad als ze zaken deden met dit kabinet. Bernard Wientjes van VNO-NCW heeft een enorme vinger in de pap bij dit kabinetsbeleid. Maar hij zegt niet: ik wil graag mijn invloed delen met de vakbeweging, want dat is beter voor Nederland.’<\/p>\n
Mark Rutte zegt: andere landen kunnen een voorbeeld aan ons nemen, wij zijn intelligent aan het bezuinigen.<\/p>\n
‘Wat is er intelligent aan het dichtschroeien van de sociale werkvoorziening, waar honderdduizend mensen op aangewezen zijn? Er zijn best werkgevers die mensen uit de sociale werkvoorziening een plek willen geven, maar dan moeten ze wel worden begeleid. Die hele begeleiding wordt nu wegbezuinigd. Ik vind daar niks intelligents aan. Net als het kabinetsbesluit om te bezuinigen op de Wajong, de regeling voor jonggehandicapten. Of om ouders met inwonende werkende kinderen hun uitkering af te pakken. Wie verzint het nou om kinderen van bijstandsouders verantwoordelijk te maken voor het inkomen van het hele gezin? Dat is toch te gruwelijk voor woorden!’<\/p>\n
Voor het kabinet is het een ideologische keuze. Mensen moeten hoe dan ook van hun uitkering af.<\/p>\n
‘De VVD kan gewoon z’n gang gaan in dit kabinet. Voordat hij staatssecretaris van Sociale Zaken werd, heb ik Paul de Krom nooit betrapt op enige interesse in sociale zekerheid en werkgelegenheid. Iedereen heeft tegen hem gezegd dat hij de sociale werkplaatsen niet op deze manier moet aanpakken: de belangenorganisaties, de werkgevers, de wethouders, \u00ed\u00e9dereen. Maar hij gaat gewoon door. De Krom heeft alleen interesse voor wat het beste is voor zijn eigen politieke carri\u00e8re. Namelijk het uitvoeren van het regeerakkoord.’<\/p>\n
Twee jaar geleden zei u nog in VN: waag het niet om aan de hoogte en de duur van de uitkeringen te komen. Dat klonk als een stevig dreigement. Waarom is er niet naar u geluisterd?<\/p>\n
‘We hebben ons best gedaan met allerlei acties, maar om nou te zeggen dat er brede publieke verontwaardiging is over de kortingen op de sociale werkplaatsen en de bijstand? Mea culpa is niet het goede woord, maar daar zijn we inderdaad niet in geslaagd. Blijkbaar hebben Henk en Ingrid geen kind in de Wajong en geen broer in de sociale werkvoorziening.’ Verzuchtend: ‘Kreeg ik maar altijd gelijk als ik gelijk had. Dat zou het leven een stuk overzichtelijker maken.’<\/p>\n
U heeft vijfentwintig jaar lang bij de vakbeweging gewerkt en talloze acties en onderhandelingen gevoerd. Vooral de laatste jaren stond u voortdurend in de schijnwerpers. Verlangt u naar de luwte?<\/p>\n
‘Adrenaline is verslavend, niet voor niets heb ik altijd de reuring opgezocht. Ik ben verknocht aan de vakbeweging, vanaf het moment dat ik bij de vervoersbond begon, op 17 augustus 1987. Ik zie mezelf nog rijden in dat brand new Opel Kadettje over de haventerreinen, Alice in Wonderland voelde ik me. Het mooie aan de vakbeweging vind ik de manier waarop mensen je toelaten tot iets wat dicht op hun huid zit: hun werk. Het gaat om vakmanschap, respect, erkenning. En wat ik ook leuk vind: never a dull moment. Maar wat ik niet zal missen is dat mensen bij de Albert Heijn in mijn karretje kijken.’<\/p>\n
Be\u00efnvloedde dat ook welke boodschappen u erin gooide?<\/p>\n
Lachend: ‘Nou, het betekende wel dat Ger vaker boodschappen deed dan ik.’ En weer serieus: ‘Het voelt toch raar als je midden in de zomer op een terrasje zit en mensen roepen: heb je hier wel tijd voor?’ Met geknepen stem: ‘Natuurlijk heb ik hier tijd voor, denk ik dan. Mag ik ook even op het terras zitten a.u.b!’<\/p>\n
Dus, liever in de luwte?<\/p>\n
‘Ik zou in ieder geval graag eens de rust hebben om een gedachte van A tot Z af te maken. Dat ik bij een kampvuur in Oeganda op Oudjaarsavond kan denken: ok\u00e9, de kern van het probleem past best op \u00e9\u00e9n Post-it. Dat mijn zus me daar niet meer toe hoeft te dwingen.’<\/p>\n
Wat wilt u hierna gaan doen?<\/p>\n
‘Ik weet het nog niet. Echt niet.’<\/p>\n
In VN gaf u twee jaar geleden toe dat u was gepolst voor een positie in de internationale vakbeweging. Speelt dat nog?<\/p>\n
‘Ik vind die wereld interessant, maar het is nog niet aan de orde. En nee, ik heb ook niet naar het burgemeesterschap in Nijmegen gesolliciteerd. Dat gerucht ving Bernard Wientjes laatst op. Ik heb wel eens gedacht: ik wil correspondent worden in Washington. Of buurtregisseur hier in Amsterdam-West.’<\/p>\n
Dat zijn wel twee totaal verschillende banen.<\/p>\n
‘Dat klopt. Wat me van een correspondentschap leuk lijkt, is dat je vanaf de zijlijn de wereld mag beschouwen en uitleggen aan anderen. Met de buurtregisseurs ben ik wel eens meegelopen. Daar sta je echt met de poten in de modder en kom je op een heel andere manier in aanraking met maatschappelijke problemen. Maar ik denk dat ik daar niet dapper genoeg voor ben. Je moet er bij nacht en ontij op uit en tussen vechtende mensen durven te springen zonder te weten wat er gaat gebeuren. Eigenlijk ben ik toch wel bang in het donker.’<\/p>\n
Agnes Jongerius<\/p>\n
1960 geboren in de Meern<\/p>\n
1979 eindexamen gymnasium, Bonifatius Lyceum Utrecht<\/p>\n
1987 werkzaam bij Vervoersbond FNV<\/p>\n
1988 doctoraal sociaal-economische geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Utrecht<\/p>\n
1990 gekozen in hoofdbestuur Vervoersbond FNV<\/p>\n
1997 lid federatiebestuur Vakcentrale FNV<\/p>\n
2002 cao-co\u00f6rdinator Vakcentrale FNV<\/p>\n
2004 vicevoorzitter Vakcentrale FNV<\/p>\n
2005 voorzitter Vakcentrale FNV<\/p>\n
2005 getrouwd met radiojournalist Ger Jochems<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het pensioenakkoord kostte Agnes Jongerius de kop. In dezelfde tijd kreeg haar man een hartaanval. Voor het eerst blikt ze terug.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-57375","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Thijs Broer, Map Oberndorff","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/57375","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=57375"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/57375\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Thijs Broer, Map Oberndorff","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=57375"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=57375"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}