\u2018Daar kijk ik in iedere fase van mijn leven weer anders naar. Ik ben nu ook blij met wat ik ervan heb geleerd om hier op te groeien. Ik heb geleerd om goed contact te maken met mijn omgeving en me op mijn gemak te voelen bij verschillende groepen mensen. Zo leer ik veel over de wereld. Maar er zijn zeker momenten geweest waarop ik me heel eenzaam voelde.\u2019<\/p>\n
Wanneer bijvoorbeeld?<\/em><\/p>\n \u2018De eerste dag dat ik hier in Scheveningen het klaslokaal binnenliep en alleen maar dacht: wat zijn deze mensen rijk. In Moerkapelle droegen kinderen de oude kleren van broers en zussen. Ik wist helemaal niet dat er zoveel rijke mensen wonen in Nederland. De kleding van mijn nieuwe klasgenoten zag eruit alsof het prijskaartje er nog aanhing. Mensen waren afstandelijker dan ik gewend was. In mijn eerste week probeerde ik te praten met een groep meisjes, die mij volledig bleken te negeren. Heel vervreemdend. Momenten die je blijft houden, ook als je ouder wordt. Dat ik net op de nieuwsredactie werkte en iemand over Ottolenghi begon. Ik vroeg wie dat was. \u201cWeet je niet eens wie Ottolenghi is?\u201d, krijg je dan gelijk als reactie. Mensen zien zichzelf als norm. Alles wat ik daar niet van begreep voelde als een tekortkoming. Terwijl het juist interessant zou moeten zijn dat ik weer andere dingen wist.\u2019<\/p>\n Maral Noshad Sharifi\u2019s boek is gebaseerd op haar eigen verhaal en dat van de vele andere kinderen die ooit aan de buitengrenzen van Europa stonden. Het is voor die kinderen, maar niet per se om te lezen, schrijft ze in haar dankwoord. Dat moeten vooral de mensen z\u00f3nder vluchtelingenverleden doen.<\/p>\n Wat hoop je die mensen mee te geven?<\/em><\/p>\n \u2018Dat ze wat beter gaan begrijpen hoe gevaarlijk het is om mensen te ontmenselijken. In Iran hebben mijn ouders van dichtbij meegemaakt waar dat toe kan leiden. Hun vrienden zijn geblinddoekt van gebouwen geduwd, omdat ze het niet eens waren met het regime. Of in de gevangenis gezet en gemarteld. Haat begint ergens, soms is het subtiel, met het blote oog niet te zien. We moeten ons daarvan bewust zijn en elkaar erop aanspreken.\u2019<\/p>\n Waar zie je die haat in Nederland?<\/em><\/p>\n \u2018Ik weet nog goed dat allemaal mensen met een vluchtelingenverleden elkaar in shock opbelden tijdens die protesten bij azc\u2019s in 2015. Wij waren toch goed opgevangen hier in Nederland? Wat was er gebeurd? Veel mensen kijken nu met bewondering naar de vrouwen die in opstand komen in Iran. Maar wie denk je dat er in de vluchtelingenkampen op de Griekse eilanden zitten? Daar zitten ook allemaal dappere vrouwen te creperen van de kou. Waarom wordt deze groep ineens een probleem zodra ze een grens oversteken? De strijd die jonge vrouwen nu in Iran voeren, is dezelfde strijd die oudere vrouwen uit Iran, Afghanistan en andere landen al tientallen jaren voeren. Die oudere generatie verdient het ook om met bewondering bekeken te worden.\u2019<\/p>\n Zijn de mensen die bij die azc\u2019s protesteerden niet gefrustreerd over hun eigen positie in de samenleving? <\/em><\/p>\n \u2018Ja, dat kan zeker. Maar het hoort niet of-of te zijn, maar en-en. We zijn nog steeds een van de rijkste landen ter wereld. Dat de ongelijkheid in Nederland toeneemt, is het gevolg van beleid dat de welvaartsstaat uitholt, niet de schuld van een groep vluchtelingen. Dat boze Nederlanders hun frustratie op deze groep richten, zal niet zoveel uithalen en hun situatie ook niet beter maken. Sterker nog, het gevolg is dat de mensen die verantwoordelijk zijn voor die groeiende ongelijkheid met popcorn op de bank kunnen toekijken hoe de kwetsbaarsten in de wereld de schuld krijgen voor iets dat zij zouden moeten oplossen.\u2019\u00a0<\/strong><\/p>\n Wat denk jij dat er gebeurd is tussen het moment dat jij goed bent opgevangen en die protesten in 2015?<\/em><\/p>\n \u2018We zijn gemakzuchtig geworden. We hebben onszelf lang verteld dat Nederland een tolerant land is. Daar waren natuurlijk ook redenen voor, zoals de openstelling van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht. Maar het heeft ons lui gemaakt. Tolerant zijn, niet racistisch zijn, niet seksistisch zijn, daar moet je aan blijven werken. Als ik denk dat ik niet seksistisch kan zijn omdat ik vrouw ben en daar dus niet aan hoef te werken, dan is de kans vrij groot dat ik toch seksistisch zal zijn.\u2019<\/p>\n \u2018Zeker nu ik in de Verenigde Staten woon, valt me op dat we als Nederlanders best judgy<\/em> kunnen zijn. Iemand met een accent, die zal wel dom zijn.’<\/p><\/blockquote>\n Hoe werk je daaraan?<\/em><\/p>\n \u2018Het begint met het accepteren van de situatie. We hebben veel tijd verloren met oppervlakkige discussies over de wenselijkheid van een multiculturele samenleving. Terwijl die er al lang w\u00e1s. Alle westerse samenlevingen worden steeds diverser. You gotta fucking deal with it. <\/em>De vraag is: hoe kunnen we in harmonie samenleven? Hoe kunnen we elkaar beter leren kennen, elkaar beter begrijpen? Daar heb je iedereen voor nodig. We moeten ons bewust zijn van ons gedrag. Hoe gaan we om met groepen die we niet goed kennen? Sluiten we mensen bewust of onbewust uit? Een onderdeel daarvan is leren hoe we op een respectvolle manier over gevoelige thema\u2019s als racisme kunnen praten, zonder ons gelijk aangevallen te voelen.\u2019\u00a0<\/strong><\/p>\n Wat wil je dat mensen zonder vluchtelingenverleden anders doen?<\/em><\/p>\n \u2018Zeker nu ik in de Verenigde Staten woon, valt me op dat we als Nederlanders best judgy<\/em> kunnen zijn. Iemand met een accent, die zal wel dom zijn. In plaats van: wat knap dat die persoon nog een heel andere taal spreekt. Ik heb zo vaak meegemaakt dat een vrouw een praatje hield en mensen daarna opmerkingen maakten over haar stem, wat ze aan had of hoe ze strengen haar om haar vinger wikkelde. Wat is dat voor Taliban-shit<\/em>? Die vrouw is aan het praten, luister gewoon naar wat ze zegt. Dan kan je in een land leven met veel vrouwenrechten op papier, maar ontneem je elkaar alsnog vrijheid door dit soort opmerkingen te maken. Dat is denk ik iets waar we allemaal op moeten letten, of je nou een vluchtelingenverleden hebt of niet.\u2019<\/p>\n Citroeninkt<\/em> gaat over Talar en haar moeder. Vrijheid is een rode draad in hun leven. De vierjarige Talar en haar 29-jarige zwangere moeder riskeren hun leven om in Nederland vrij te zijn. Samen trekken ze opgevouwen in brakke auto\u2019s over de Europese grenzen. Dagenlang rennen ze door de bossen, zonder eten en bang om gesnapt te worden.<\/p>\n Eenmaal in Nederland zijn ze nog steeds niet helemaal vrij. Bang voor spionnen die hen blijven achtervolgen, en gevangen door de druk om hier een beter bestaan op te bouwen.<\/p>\n Wanneer ben je echt vrij volgens jou?<\/em><\/p>\n \u2018Ik denk als je zonder al te veel oordelen leeft. Als je groepen mensen niet zomaar uitsluit. Dan mis je de kans om allerlei mooie mensen te ontmoeten waar jij weer van kan leren en andersom. Hoe beperkend was het geweest als mijn vriend van huis uit alleen maar negatieve dingen over vluchtelingen had meegekregen? Of als mijn ouders hadden gezegd dat het fout was om met een Nederlandse man te gaan. Dan hadden mijn vriend en ik geen prettige relatie kunnen opbouwen met elkaar, en hij is de leukste persoon die ik in mijn leven heb.\u2019<\/p>\n Wat kan je leren als je die oordelen loslaat en wel contact maakt?<\/em><\/p>\n \u2018Door anderen leer je je eigen positie in de wereld beter begrijpen. Iemand met een vluchtelingenverleden kan jou bijvoorbeeld vertellen hoe het is om zonder <\/em>vrijheid te leven. Dan hoef je niet in oorlog of onder een regime geleefd te hebben en kan je toch een beter besef krijgen van de vrijheid waar je in leeft.\u2019<\/p>\n Waarom maken we dat contact toch vaak niet?<\/em><\/p>\n \u2018Ik denk dat het goed is als mensen zich wat bewuster worden van hun neiging tot homogeniteit. We voelen ons veilig bij mensen die op ons lijken, maar de samenleving wordt steeds diverser. Dus is het belangrijk dat we ook beter leren om ons bij iedereen prettig te voelen. Bij mij op de middelbare school leefden veel mensen in een bubbel. Je ging naar dezelfde school, dezelfde hockeyvereniging, at in dezelfde restaurants en ging op vakantie naar hetzelfde deel van Ibiza. Op mijn zestiende nam ik een klasgenoot mee naar een andere school voor een debat. Op de fiets terug vertelde zij dat ze daar voor het eerst iemand met een hoofddoek had gesproken. Dan woon je in Den Haag, in een super diverse stad, maar ben je zo in \u00e9\u00e9n gemeenschap opgegroeid. Hoe vrij ben je dan?\u2019<\/p>\n Wie zijn land noodgedwongen verlaat, verliest volgens Noshad Sharifi een deel van zichzelf. Haar ouders zijn dingen verloren waar ze blij van werden. De bergen, de taal, hun gemeenschap. Het maakte ze afwezig en verdrietig. Met hun lichaam waren ze hier, maar met hun hoofd ergens anders.<\/p>\n In haar boek zit een sc\u00e8ne waarin de dan vijfjarige Talar haar oma aan de lijn heeft: \u2018Beloof dat je goed voor je broertje zorgt. Je moeder is uitgeput, hoor je? Zij kan dit allemaal niet zonder jou. Je moet haar met alles helpen. Je bent nu geen kind meer.\u2019 Dat probeert Talar in de jaren daarna. Ze probeert te compenseren voor wat haar ouders zijn kwijtgeraakt. Geen fouten maken, hun zorgen wegnemen door vaak ook h\u00fan ouder te zijn.<\/p>\n Wat doet dat met een kind? <\/em><\/p>\n \u2018Je doet en geeft heel veel, maar het levert amper iets op. Ik ken veel migrantenkinderen die heel hard hun best hebben gedaan om hun ouders blij of trots te maken. Om te bewijzen dat de vlucht niet voor niets is geweest. Je ouders kunnen trots zijn, maar of ze ook blijer worden? Daarvoor zijn de trauma\u2019s te groot. Ze hebben een oorlog meegemaakt, een revolutie. Omdat de situatie daar niet beter wordt, kunnen ze die plek niet loslaten. Mijn ouders konden niet goed begrijpen hoe ik het leven hier beleefde. Hoe moeilijk het voor mij was om met twee verdrietige ouders op te groeien. Om in Nederland mijn draai te vinden in een periode waarin het populisme toenam. Dat ik als het ware de pijn van daar moest dragen \u00e9n ook de pijn van hier.\u2019<\/p>\n In het boek is Talar eerst vooral bezig om haar ouders gelukkig te maken. Later staat ze meer stil bij hoe de situatie voor haarzelf is, en uiteindelijk komen die perspectieven bij elkaar. Wat was daarvoor nodig?<\/em><\/p>\n \u2018Dat is een geleidelijk proces. Talar is in het boek gefrustreerd dat ze nooit de barbiepop die ze heeft gekregen uit de doos mag halen. Jarenlang denkt ze dat haar ouders haar geen plezier gunnen. Dat haar leven alleen maar serieus moet zijn. Tot ze erachter komt dat haar moeder bang is om geen geld te hebben, en die barbiepop achter de hand houdt om te kunnen verkopen als dat nodig is. Dan snap je als kind opeens dat je ouders met heel andere dingen bezig zijn. Met overleven. Het is ook logisch dat je daar pas later achter komt. Je kan als ouders niet met een kind van vier gaan zitten om te vertellen wat papa en mama allemaal hebben meegemaakt. Dat ze zoveel financi\u00eble zorgen hebben dat ze jouw barbiepop nog willen kunnen verkopen. Maar als kind kijk je naar je ouders en denk je, waarom zijn ze zo ongelukkig? Waarom worden ze niet blij van mij? Je voelt dat er een reden voor is, maar je weet niet wat.\u2019<\/p>\n\n Als Talar ouder is, komt er een moment waarop ze denkt te voelen wat alle vluchtelingen op aarde voelen. Wat is dat voor gevoel?<\/em><\/p>\n \u2018Ze krijgt ineens door dat elke vluchteling een eigen verhaal heeft. Als man vluchten is weer anders dan als vrouw, wat weer anders is dan als klein kind in een vreemd land aankomen. Zelfs als je dezelfde tocht hebt gemaakt, kan de ervaring heel verschillend zijn. Ze komt er dan ook achter dat haar beste vriendin iets verschrikkelijks heeft meegemaakt, waar ze niets van wist. Alle vluchtelingen hebben hun eigen verhalen, waar je elkaar niet mee lastig wil vallen, want er is al zoveel pijn en verdriet. Het is eenzaam dat al die ervaringen zo individueel zijn. Maar het besef dat je allemaal<\/em> iets hebt meegemaakt wat je nooit helemaal zal begrijpen van elkaar, dat accepteren, is ook een vorm van begrip.\u2019<\/p>\n Is dat besef door het schrijven van het boek gekomen?<\/em><\/p>\n \u2018Daardoor ben ik dat zeker beter gaan begrijpen. Veel dingen die ik als kind heb gemist, heb ik aan mijzelf teruggeven door Talar tot leven te wekken. Ik ben niet meer verdrietig over wat mijn ouders niet hebben kunnen geven. Ik ben ze dankbaar voor mijn vrijheid en veiligheid in het Westen. Zeker als ik zie wat er nu speelt in Iran. Daardoor voel ik ook meer rust bij m\u2019n verleden. Hopelijk zorgt dat ervoor dat ik met minder frustratie, pijn en woede aan een volgende generatie kan beginnen en maakt dat het voor hen weer wat makkelijker. Maar met dit boek hoop ik natuurlijk vooral dat mensen zonder vluchtelingenverleden beter begrijpen wat een vluchteling meemaakt. Dan zie je misschien een dapper persoon voor je die je respecteert, en niet iemand die hier is om misbruik te maken van jouw voorzieningen. Misschien opent Talar ook hun ogen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Hier in Scheveningen begon het. Een slim, nieuwsgierig en onbevangen kind werd puber, en kreeg steeds meer door dat anderen haar als buitenstaander zagen. De jaren daarvoor woonde ze in het dorpje Moerkapelle. Daar kreeg ze ook weleens gekke vragen, maar die gleden toen nog van haar af. Dat veranderde in Scheveningen, waar ze ouder […]<\/p>\n","protected":false},"author":1248,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-559901","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-leven","article_type-interview"],"acf":[],"author_name":"Tim de Jong","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/559901","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=559901"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/559901\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":560659,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/559901\/revisions\/560659"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Tim de Jong","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1248"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=559901"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=559901"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"Maral](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/ReneedeGroot_VN_MaralNoshadSharifi_04-640x853.jpg\")
<\/p>\nGemakzuchtig<\/h5>\n
![\"Maral](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/ReneedeGroot_VN_MaralNoshadSharifi_03-640x853.jpg\")
<\/p>\nNog steeds niet vrij<\/h5>\n
![\"Maral](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/ReneedeGroot_VN_MaralNoshadSharifi_05-640x853.jpg\")
<\/p>\nAfwezig en verdrietig<\/h5>\n