Bart Koubaa. De Brooklynclub. Querido, 172 p., \u20ac 17,95<\/p>\n
**<\/p>\n
door Marjolijn Pouw<\/p>\n
Roman<\/p>\n
Misdaad is het onderwerp, maar ingekleed als proza van een hoog literair en po\u00ebtisch gehalte. Koubaa laat een oude man bloederig wraak nemen op de maffiose jeugdvriend die onder zijn ogen zijn grote liefde verkrachtte. De oude man denkt dat hij een volmaakte moord heeft gepleegd, maar een rondstruinende eekhoorn zet de politie op zijn spoor en hij wordt alsnog gepakt. In de gevangenis overdenkt hij zijn leven: zijn ‘verhaal’ komt hem sarren ‘als een kwast in een draaimolen’, het wil geschreven worden. Het verhaal wordt opgevoerd als een mythisch wezen met ‘verkleefde oogjes’, dat ‘zijn lange gekromde klauwen in mijn schouder’ zet en fluistert: ‘Nu ga jij eens goed naar me luisteren.’ En o wonder, het verhaal heeft dan ook nog eens de pluimstaart van de rondstruinende eekhoorn. Koubaa kan schrijven, zoals uit sommige passages blijkt, maar dit is te bar. <\/p>\n
Mikl\u00f3s B\u00e1nffy. Geteld, geteld. Atlas, vertaling Rebekka Herm\u00e1n Mostert, 666 p., \u20ac 49,95<\/p>\n
***<\/p>\n
door Aart van Zoest<\/p>\n
Roman<\/p>\n
Dit boek voert de lezer zo’n honderd jaar terug. De Eerste Wereldoorlog moet nog komen. Hongaarse aristocraten besturen binnen de Donaumonarchie een enorm gebied, waarbinnen Transsylvani\u00eb ligt. B\u00e1nffy kent het; hij had er zijn kasteel en landerijen. De aristocraten in het Hongarije van toen houden zich vooral bezig met de jacht, bals, hun paarden, races, speelschulden en af en toe een duel. En vooral ook met de liefde. Begeerlijke baronessen, gravinnen, hertoginnen, met ‘zeeblauwe ogen’, ‘mollige schouders’, ‘wulpse lach’, ‘dun gewelfde mond als van een triomfantelijke kat die al talloze muizen heeft verorberd’, worden door de heren behoedzaam maar doeltreffend benaderd. Hoofdpersoon B\u00e1lint Ab\u00e1dy krijgt pas na driehonderd bladzijden van de beminde vrouw te horen ‘Ik heb u ook lief’ en fluistert ‘Dank u’, alvorens haar een eerstekus te geven, waarna zij zegt ‘Gaat u nu weg alstublieft’. Hun hartstochtelijke buitenechtelijke liefdesverhouding kan dan beginnen – kom daar nu nog eens om. B\u00e1nffy schildert een voorbije wereld. De titel Geteld, geteld verwijst naar ‘Mene tekel’, het teken aan de wand dat een ondergang aankondigt (uw dagen zijn geteld). De Balkan-monarchie\u00ebn van een eeuw terug, dat is voorbij, o, en voorgoed voorbij. Geldt het voor alles van die dagen? Wanneer B\u00e1lint in het parlement heeft gesproken met een Roemeense vertegenwoordiger spreekt een partijgenoot hem aan: ‘Praatte je met die Roemenen? Hoe kun je zoiets doen? Mijn Hongaars bloed kookt alleen al bij het zien van die lui!’ <\/p>\n
Sanneke van Hassel. Ezels. De Bezige Bij, 128 p., \u20ac 16,50<\/p>\n
***<\/p>\n
door Marjolijn Pouw<\/p>\n
Verhalen<\/p>\n
Huwelijk, kinderen, werk, ze worden snel sleets, daar is geen kruid tegen gewassen. Het leidt tot knagende onlust bij de mensen die Sanneke van Hassel in haar nieuwe verhalenbundel ten tonele voert. Om aan de sleur te ontsnappen gaan ze vreemd, nemen ze de benen of doen ze iemand een ongeluk aan, zoals de cr\u00e8cheleidster die een lastige peuter in de werkkast opsluit waarop het kind een fles bleekwater leegdrinkt. Het gebeurt niet doelgericht, maar omdat het zo uitkomt. Wat deze mensen ook denken of doen, ze lijken van tevoren al te weten dat het een drama wordt. De verhalen zijn vakkundig opgezet, met een mooie aanloop en een betrekkelijk onvoorspelbaar slot. Toch komen ze niet echt van de grond. Van Hassel houdt alles stevig in de hand; kennelijk mag niets ertoe leiden dat de grauwsluier wordt afgeworpen. Als je zo goed schrijft, kan er dan niet meer licht in die handel? <\/p>\n
Willem Thies. Twee vogels \u00e9\u00e9n kogel. Podium, 56 p., \u20ac 14,50<\/p>\n
***<\/p>\n
door Rob Schouten<\/p>\n
Po\u00ebzie<\/p>\n
Willem Thies is een wakker en opmerkzaam dichter. Hij luistert en kijkt goed om zich heen en hoort dan bijvoorbeeld twee lezeressen zeggen: ‘steek je hand onder een bladzijde en je schrikt \/ je ziet de pori\u00ebn in je huid \/\/ z\u00f3 dun is het papier’. Erg aan hem besteed, echte huid die door schijnhuid heen schemert. In Twee vogels \u00e9\u00e9n kogel gaat hij voort op het eerder ingeslagen pad, noteren wat hij ziet en merken dat het meeste slechts voorlopig en onwezenlijk is: overbodige sterren, samenscholingen, lichamen, geroezemoes. Na afloop van al die realiteit knaagt de twijfel en rijst het besef ‘wat ons scheidt van de rest: dit schamele offer, ons ego’. In veel van Thies’ po\u00ebzie heerst een stadse drukte, maar bij nadere beschouwing loopt er vooral \u00e9\u00e9n iemand rond, een dichter die ziet dat hij als Atlas die hele wereld moet torsen. Zonder scepsis vervult Thies die opdracht in klare, intelligente gedichten. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Bart Koubaa. De Brooklynclub. Querido, 172 p., \u20ac 17,95 ** door Marjolijn Pouw Roman Misdaad is het onderwerp, maar ingekleed als proza van een hoog literair en po\u00ebtisch gehalte. Koubaa laat een oude man bloederig wraak nemen op de maffiose jeugdvriend die onder zijn ogen zijn grote liefde verkrachtte. De oude man denkt dat hij […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-54571","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Aart van Zoest, Rob Schouten, Marjolijn Pouw","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/54571","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=54571"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/54571\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Aart van Zoest, Rob Schouten, Marjolijn Pouw","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=54571"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=54571"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}