{"id":541337,"date":"2022-06-21T05:00:07","date_gmt":"2022-06-21T03:00:07","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=541337"},"modified":"2022-06-19T13:58:05","modified_gmt":"2022-06-19T11:58:05","slug":"torrey-peters-detransition-baby","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/torrey-peters-detransition-baby\/","title":{"rendered":"Torrey Peters schreef een boek over transouderschap: \u2018Ik hoef geen groep te vertegenwoordigen\u2019"},"content":{"rendered":"

Het verhaal in een notendop: Reese is een transvrouw uit Brooklyn. Haar ex Ames, met wie ze een relatie had toen hij een transvrouw (Amy) was, is in detransitie gegaan. Ames heeft zijn leidinggevende (cis-vrouw) Katrina zwanger gemaakt. Aangezien het altijd Reeses grote droom was om moeder te worden, stelt Ames aan Katrina voor om Reese als tweede moeder te betrekken bij de opvoeding van het kind. Jaren na hun relatie klopt hij dus weer bij Reese aan om haar zijn plan voor te leggen. Zijn voorstel maakt allerlei gevoelens los bij de betrokkenen. \u2018A lot of drama,\u2019 aldus auteur Peters.<\/p>\n

Detransition, Baby<\/em> werd genomineerd voor de Women\u2019s Prize for Fiction 2021. Het was de eerste keer dat een boek van een transvrouw voor deze prijs werd genomineerd. Het succes kwam voor Peters redelijk onverwacht, nadat ze eerder twee boeken in eigen beheer had uitgebracht. Dat de roman bij het grote publiek doorbrak is niet gek: het thema sluit naadloos aan bij de tijdgeest, het boek geeft een interessante inkijk in de transscene van Brooklyn, het verhaal bevat \u2018a lot of drama\u2019, maar ook het nodige gevoel voor humor.<\/p>\n

\u2018Je zou het als een politiek statement kunnen opvatten \u2013 een vorm van identiteitspolitiek; je schrijft voor je eigen groep, maar het is ook een artistieke afweging.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

U schreef de roman niet voor het grote publiek, maar voor de transgemeenschap. Waarom?<\/em><\/p>\n

\u2018In 2012 verhuisde ik naar Brooklyn, omdat ik graag onderdeel wilde uitmaken van de scene van transschrijvers. Bij mijn eerste twee boeken had ik geen idee voor wie ik schreef. Ik las een paar transboeken die waren geschreven alsof de zinnen uit mijn eigen hoofd kwamen, alsof ik gezien en gekend werd. Dat gaf een heel krachtig gevoel. Je zou het als een politiek statement kunnen opvatten \u2013 een vorm van identiteitspolitiek; je schrijft voor je eigen groep, maar het is ook een artistieke afweging.<\/p>\n

Ik heb me laten inspireren door Toni Morrison. Zij zei tijdens de speech die ze hield toen ze de Nobelprijs voor Literatuur won: \u201cIk schrijf voor zwarte vrouwen.\u201d Ze schreef rechtstreeks op wat ze voelde en ze vertraagde nooit. Veel trans-literatuur bestaat voor zeventig procent uit verhaal en dertig procent uitleg. Ik begon mijn gedachten rechtstreeks op papier te zetten, zonder uitleg \u2013 dat had zoveel meer momentum. Ik schreef op volle snelheid. Het resultaat vond ik verbluffend. Ik wilde dat de transgemeenschap het zou lezen zonder erbij te gapen. Ik kan het fenomeen hormooninjectie wel gaan uitleggen, maar dat is voor transmensen saai, ze gapen: \u201cDie neem ik iedere woensdag, vertel me iets nieuws\u201d.<\/p>\n

Maar ook lezers die de scene niet goed kennen, profiteren van deze schrijfstijl. Ik ga ervan uit dat als lezers iets niet begrijpen, ze dan even googelen. Op deze manier schrijven voelde voor mij als een bevrijding. Ik hoef geen vragen te beantwoorden of een groep te vertegenwoordigen.\u2019<\/p>\n

\u2018In het particuliere gaat voor mijn de magie van literatuur schuil.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

In een tijd dat alles draait om identiteitspolitiek loopt u als transschrijfster natuurlijk het risico te worden gezien als een soort woordvoerster van de transgemeenschap.<\/em><\/p>\n

\u2018Dat beschouw ik echt als een vloek. Ik vertel mijn eigen verhaal en mijn boek is niet altijd even politiek correct of representatief als het gaat om transseksualiteit. Wat vanuit mijn oogpunt grappig is, is misschien helemaal niet grappig voor een Latina transvrouw die hier met een koffer naartoe is gevlucht. Als je een ander verhaal wilt lezen, zoek je een ander verhaal. Philip Roth zei: \u201c<\/em>Politics is the great generaliser, and literature the great particulizer.\u201d<\/em> In het particuliere gaat voor mijn de magie van literatuur schuil.\u2019<\/p>\n

Waar komt het idee van een verhaal over transouderschap vandaan?<\/em><\/p>\n

\u2018Mijn boek begon met een verkenning van de culturele betekenis van moederschap. Maggie Nelsons De argonauten<\/em> was voor mij een van de aanleidingen om dit boek te schrijven: een zwangere vrouw gebruikt allerhande queer-theorie om te onderzoeken wat biologisch moederschap betekent en hoe zich dat verhoudt tot moederschap in een meer culturele betekenis. Ik vroeg me af: kun je biologisch moederschap van cultureel moederschap scheiden? Welke rol heeft de transmoeder in dit verhaal? Ik geloof dat Maggie Nelson in principe grappig kan zijn, maar ik wil ook d\u00e1\u00e1dwerkelijk grapjes maken in mijn boeken. Haar boek is erg theoretisch, in zekere zin gescheiden van het leven. Voor mij volgt theorie uit het leven, het leven staat voorop. Daarom wilde ik het onderwerp anders aanvliegen. Iedereen moet de schrijver zijn die hij of zij is.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Maggie Nelson: \u2018Ik schrijf om ingewikkelde zaken te begrijpen'<\/span>24 mei 2021<\/span><\/span><\/a>\n

Nelson schrijft: \u2018<\/em>Fictie pretendeert een ingang te bieden om over complexe kwesties na te denken, maar in werkelijkheid liggen de standpunten al vast, is het verhaal een aaneenschakeling van zogenaamde keuzes, waardoor je feitelijk geen kant op kunt, waardoor je minder goed in staat bent naar buiten te kijken, naar buiten te breken.\u2019<\/em><\/p>\n

\u2018Nou, Maggie (lacht)… Dit is een doorlopende discussie onder schrijvers. In 2010 was dit een erg populair standpunt onder schrijvers. Verhalen zouden geen bevredigende uitkomst bieden. Ik heb dat persoonlijk nooit zo interessant gevonden. Een verhaal is bevredigend als het voortkomt uit zijn eigen interne moraal. Het is aan de lezer om te bepalen of die moraal hem of haar past of niet. Als die aansluit en een coherent wereldbeeld presenteert, ervaar je een emotionele ontlading. Ik vind het niet interessant om problemen te theoretiseren, maar wil eerder voelen waar ik een vorm van emotionele gerechtigheid ervaar. Als een verhaal klopt, voel je de klik. Je weet: onder dit verhaal ligt diepere waarheid. Verhalen bieden een bevredigender en directere emotionele ontlading dan non-fictie.<\/p>\n

Voor mij vormt de manier waarop je dingen beleeft een sleutel tot veel meer inzicht. Ik merk dat alleen al aan de manier waarop mijn lichaam tijdens het lezen geactiveerd wordt. Lezen is een fysieke ervaring. Je houdt een object in je handen, je ogen bewegen, volgen de woorden over het papier. De ruimte waarin je leest, maakt een verschil: een boek lezen in een stoel of op een open veld, is een andere ervaring. Je lichaam doet mee: je lacht of je houdt je adem in tijdens het lezen. Je lichamelijke reactie zal je meer vertellen over wat het boek met je doet dan je brein dat excuses verzint en allerhande theorie\u00ebn aandraagt.\u2019\u00a0<\/strong><\/p>\n

\u2018Toen ik begon met schrijven, schreef ik vooral voor andere transvrouwen vanuit een identiteitsvraagstuk, maar gaandeweg begon ik meer te schrijven vanuit affiniteit met anderen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Waarom draagt u de roman op aan gescheiden cis vrouwen?<\/em><\/p>\n

\u2018Zes jaar geleden begon ik aan dit boek. Ik was midden dertig en ik had mijn transitie doorgemaakt en ik dacht: en wat nu? Transitie kun je niet vergelijken met een marathon, waarbij je finisht en dat er dan mensen op je staan te wachten met bloemen en champagne.<\/p>\n

Bij een transitie is er geen eindpunt: je bent in transitie gegaan en daarmee is het werk niet gedaan, je blijft bezig. Ik dacht: moet ik nu gewoon doorgaan? Aan de andere kant van een transitie terecht komen, is het besef dat er geen einde aan komt. Je hebt hormonen genomen, misschien een operatie ondergaan, maar dan ben je nog niet klaar met het proces om een vrouw te zijn. Ik zocht in boeken naar een antwoord op de vraag: hoe nu verder?<\/p>\n

Er zijn weinig boeken van transvrouwen over dit onderwerp. Al snel merkte ik dat ik me heel erg aangetrokken voelde tot literatuur van gescheiden vrouwen, zoals Rachel Cusk. Deze boeken gingen over opnieuw beginnen in je dertiger jaren. Op sommige vlakken konden zij hun vragen veel beter verwoorden dan ik, die nog vastzat in het verhaal van de transitie. Je kunt namelijk niet scheiden en vervolgens denken: nu is mijn leven voorbij.<\/p>\n

Hoewel je misschien het gevoel hebt dat je alles bent kwijtgeraakt, je uitgeput bent en bitter, zul je toch door moeten gaan. Je kunt niet opnieuw terugvallen op het perspectief dat je als zestienjarig meisje had. Je moet een nieuw perspectief vinden. Dat doe je ook als je in transitie bent gegaan; je bekijkt de dingen, zoals gender, op een andere manier, je bekijkt ze door de trans-lens. Ik wilde met die nieuwe blik een conversatie aangaan met anderen. Toen ik begon met schrijven, schreef ik vooral voor andere transvrouwen vanuit een identiteitsvraagstuk, maar gaandeweg begon ik meer te schrijven vanuit affiniteit met anderen.\u2019<\/p>\n

De drie hoofdpersonen \u2013 Ames, Reese en Katrina \u2013 nemen zich voor om samen een kind op te voeden. Het blijkt ingewikkeld om tot afspraken te komen. In hun gesprekken met elkaar worden ze met hun eigen en elkaars vooroordelen geconfronteerd. Wat wilt u de lezer precies vertellen over queer-ouderschap?<\/em><\/p>\n

\u2018Aan het begin van de roman vragen ze zich af: kunnen we samen een gezin vormen? En aan het einde van de roman vragen ze zich af: kunnen we samen een gezin vormen? Je zou kunnen zeggen dat er geen enkele vooruitgang wordt geboekt. Maar het verschil is dat ze aan het einde van de roman zijn gestopt met liegen tegen zichzelf, ze hebben de verhalen die ze over zichzelf vertellen blootgelegd en hun copingsmechanismen en idealen doorzien. Voor mij is dat de sleutel tot iedere vorm van ouderschap, queer-ouderschap incluis. Kun je eerlijk zijn over wat deze situatie van ons vraagt? Dit is wat we nodig hebben om samen een thuis te cre\u00ebren voor het kind. Kunnen we daarin voorzien? Kunnen we samen tot een nieuwe structuur komen? We hopen dat er iemand langskomt die zegt: dit is het perfecte gezin. Maar dat gebeurt niet. Je moet een open geest houden en de juiste structuur vinden die past bij zowel de ouders als het kind die hierbij betrokken zijn.\u2019<\/p>\n

\u2018Iedereen heeft er belang bij om zichzelf deze vragen te stellen. Hoe gaan we de rollen verdelen? Wat is eerlijk? Dat is voor iedereen anders.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Aan heterostellen wordt zelden gevraagd hoe zij hun kind willen gaan opvoeden en welke gezinsstructuur zij voor ogen hebben. Wat vindt u daarvan?<\/em><\/p>\n

\u2018Iedereen heeft er belang bij om zichzelf deze vragen te stellen. Hoe gaan we de rollen verdelen? Wat is eerlijk? Dat is voor iedereen anders. Je kunt je schikken in de vaste rolpatronen, maar je kunt ook kijken: waar ben ik goed in? Welke rol past mij? Queer kan ook betekenen dat je je niet schikt in de rol die jou door opvoeding en maatschappelijke structuren is opgelegd.\u2019<\/p>\n

Toch blijkt het vaak moeilijk ontsnappen aan de stereotype genderrollen waarmee we zijn opgevoed. Een mooi voorbeeld uit de roman: Ames \u2013 op dat moment Amy \u2013betrapt Katrina met haar minnaar Stanley. In de confrontatie met Stanley valt Amy uit haar vrouwenrol en valt ze impulsief terug in de rol van een agressieve man die dit dispuut op straat wil uitvechten. Hoe komt het dat we zo makkelijk terugvallen in de genderrollen waarin we zijn opgevoed?<\/em><\/p>\n

\u2018Reese valt ook steeds terug in verkeerde genderrollen: zij gaat keer op keer toxische relaties aan met mannen die haar slecht behandelen, vanuit de verkeerde opvatting dat dit nu eenmaal is wat vrouw zijn behelst. Ames valt terug op het gedrag dat hij van kinds af aan heeft geleerd. Er is zoveel dat we onbewust doen. Je kunt niet ieder moment van de dag bewust handelen. In de sc\u00e8ne met Amy wil ik twee dingen laten zien: als zij stress ervaart, valt ze terug op gedrag dat haar als kind is aangeleerd. Wil ik laten zien dat zij eigenlijk een man is omdat ze vervalt in oud gedrag? Zo ervaart Amy het wel. Ze schaamt zich rot en denkt dat dit betekent dat ze stiekem toch altijd een man blijft. Maar ik wil niet meer laten zien dan: zo sterk zijn de genderrollen die we met de paplepel ingegoten krijgen.<\/p>\n

Daarnaast wilde ik een ander verhaal vertellen dan het standaardverhaal over transvrouwen die op straat in elkaar worden geslagen. Amy deelt de eerste klap uit. Zij is de agressor. Ik wil de lezer laten nadenken over de keuzes die we maken in ons leven: wanneer hebben we macht en wanneer hebben we geen controle over onszelf?\u2019<\/p>\n

Veel transvrouwen in het boek maken geen plannen voor de toekomst, ze zijn vooral wanhopig aan het overleven in het moment. Reese bezoekt veel begrafenissen van transvrouwen. Ze zegt: zwarte transvrouwen worden vermoord, witte transvrouwen plegen zelfmoord.<\/em><\/p>\n

\u2018Het is zwaar om trans te zijn. Mag ik je iets vertellen over wat mij vanochtend nog is overkomen? Ik krijg een video-oproep op mijn mobiele telefoon als er bij mijn appartement in Brooklyn wordt aangebeld. Vanochtend stonden er twee agenten voor de deur. De dronkenlap van het appartement boven mij had waarschijnlijk zijn vrouw in elkaar geslagen, dus de politie was daarop af gekomen. Die man had geroepen: \u201cWat doen jullie hier? Onder mij woont nota bene een tranny<\/em>. Ga daar kijken!\u201d En raad eens? De politie gaf daar direct gehoor aan, want ze stonden bij mij aan de deur. Ik moest ze toen vertellen dat ik in Amsterdam ben voor de promotie van mijn boek. Maar wat doen ze \u00fcberhaupt bij mij voor de deur? Wat heb ik hiermee te maken? Het gegeven alleen al dat die agenten besluiten te luisteren naar een dronken man die zijn vrouw slaat. Ik moet straks terug naar mijn appartement in New York en zal mijn haatdragende buurman dagelijks onder ogen moeten komen. Dat is de realiteit.<\/p>\n

Het gaat prima met me hoor. Ik ben niet bang voor die dronkenlap, hij is vaak zo ver heen dat hij me niet eens iets aan zou kunnen doen, mocht hij dat willen. Maar niet iedereen heeft deze houding. Er zijn veel verhalen over dronken mannen die transvrouwen op straat vermoorden. Dat helpt niet. Ben ik een slachtoffer van transfobisch geweld? Ja. Is het levensbedreigend? Nee. Ik geloof dat ik dat goed kan inschatten, maar het is erg moeilijk om in te schatten welke voorvallen levensbedreigend zijn en welke niet. Zeker als je keer op keer op keer wordt geconfronteerd met agressie. Niet iedereen heeft dat vermogen. Je krijgt zo vaak te maken met agressie, je moet altijd op je hoede zijn als je over straat loopt. Het put je uit, het drijft je tot waanzin, je kunt de dingen niet meer in het juiste perspectief zien.<\/p>\n

Dus ja, zelfmoord onder transgenders komt vaak voor. Wat ik in mijn boek wil laten zien: er zijn veel verschillende verhalen. Een transvrouw is met haar auto van een brug gereden. Op haar begrafenis wordt beweerd dat ze zelfmoord pleegde, maar is dat zo? Een andere transvrouw pleegde zelfmoord omdat ze depressief was. Amy is moe van iedere dag weer als transvrouw de wereld tegemoet moeten treden, dus ze gaat in detransitie. Niet alle verhalen zijn makkelijk uit te leggen, maar dat is hoe het werkt.\u2019<\/p>\n

\u2018De belangrijkste reden voor mensen om in detransitie te gaan, is dat het leven als trans zo zwaar is, niet dat ze het bij het verkeerde eind hadden als het gaat om hun gender.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Waarom stuit detransitie zowel in het boek als daarbuiten op zoveel weerstand in de transwereld?<\/em><\/p>\n

\u2018Detransitie is ingezet als wapen tegen transvrouwen. Mensen die in detransitie zijn gegaan, worden als voorbeeld gesteld tegen transitie: zie je wel, ze waren niet \u00e9cht trans, daarom zou niemand in transitie moeten gaan. Veel transmensen zien detransitie als iets dat tegen hen wordt gebruikt. Ik dacht: waarom zou het tegen ons worden gebruikt? Ik kaap het terug, het is \u00f3ns onderwerp. Om in detransitie te gaan, moet je eerst in transitie gaan. Wie heeft het recht om hierover te spreken? De belangrijkste reden voor mensen om in detransitie te gaan, is dat het leven als trans zo zwaar is, niet dat ze het bij het verkeerde eind hadden als het gaat om hun gender.<\/p>\n

Mijn boek gaat over keuzes maken: het zou kunnen dat je een keuze maakt en daar spijt van krijgt. Een hardnekkig beeld dat ons wordt voorgespiegeld, is dat je als een soort monster door het leven zou moeten gaan na je detransitie. Het idee is dat je lichaam er verschrikkelijk uitziet na transitie en dat je daarom spijt zou hebben. Wat verschrikkelijk om zo te denken over mensen. Ik ken mensen die in transitie zijn gegaan, die zich goed voelen en gelukkig zijn. Maar zelfs als er spijt is, so what<\/em>? Hoeveel keuzes maken we wel niet in ons leven waar we spijt van krijgen? Waarom zou dat anders zijn als het om transitie gaat?<\/p>\n

Gender is verwarrend. Veel mensen weten niet in \u00e9\u00e9n keer wat de goede keuze is. Ook cis vrouwen weten niet meteen welke vrouw ze willen zijn. Ze proberen verschillende dingen uit in hun leven: deze look, die stijl, die manier van doen. Bevalt het niet, dan doe je wat anders. Door toe te staan dat detransitie als wapen wordt ingezet, dwing je mensen om gefixeerd op hun plek te blijven. Ik geloof in detransitie, omdat ik vind dat mensen het recht hebben om grote keuzes te maken waar ze misschien op terugkomen. Ik geloof in het maken van fouten en ik geloof in het recht op terugkeer, zonder daarbij te worden vernederd.\u2019<\/p>\n

U beschrijft ook andere vormen van moederschap in de roman. Reese heeft verschillende transdochters opgevoed en geholpen bij hun transitie tot vrouw, waar ze erg trots op is. Maar deze vorm van moederschap kan niet op dezelfde waardering rekenen als het biologische moederschap.<\/em><\/p>\n

\u2018Ik wilde niet zozeer wijzen op het gebrek aan waardering voor andere vormen van moederschap, als wel aantonen dat veel transvrouwen al moeder zijn. Ik krijg voortdurende de vraag: waarom zouden transvrouwen moeder willen zijn? Reese denkt: waarom zou ik geen moeder mogen zijn zoals andere vrouwen?\u2019<\/p>\n

Ze is meer een moeder dan Katrina, die zwanger is.<\/em><\/p>\n

\u2018Ze voelt zich in ieder geval meer aangetrokken tot het moederschap. We geven van onze eigen moeders de goede en de slechte dingen door. Wat moederschap behelst, verschilt zelfs van generatie tot generatie. Ook in het schrijven voel ik dat: de transschrijvers die mij voorgingen, hebben voor mij de weg ge\u00ebffend.\u2019<\/p>\n

Wie zijn uw voorbeelden of moeders onder transschrijvers?<\/em><\/p>\n

\u2018Ik heb heel veel gehad aan de hedendaagse transschrijvers Casey Plett, Imogen Binnie en Morgan Page, die ik persoonlijk ken. Er bestaat ook veel transkunst en -literatuur in ontwrichtende vormen, denk aan scifi-romans en comics.<\/p>\n

Ik heb ook veel geleerd van transschrijvers die niet dezelfde kansen hebben gehad als ik, zoals Kate Bornstein, Leslie Feinberg met Stone Butch Blues<\/em>, Lou Sullivan, van wie het boek We Both Laugh in Pleasure <\/em>(een selectie van de dagboeken die transactivist en schrijver Sullivan van 1961 tot 1991 bijhield, DM) nu volop aandacht krijgt. Veel van deze schrijvers worden door de jongere generatie transartiesten onder de aandacht gebracht, omdat ze eerder niet de aandacht en erkenning kregen die ze verdienden.\u2019<\/p>\n

\n
Torrey Peters<\/h5>\n

Torrey Peters (1981) groeide op in Chicago. Op haar zesentwintigste kwam ze uit de kast als transvrouw en op haar dertigste ging ze in transitie. Ze volgde een kunstopleiding aan de Universiteit van Iowa en deed vervolgens een master Comparative Literature in Dartmouth. In eigen beheer publiceerde ze in 2016 haar romans The Masker<\/em> en Infect Your Friends and Loved Ones.<\/em><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het verhaal in een notendop: Reese is een transvrouw uit Brooklyn. Haar ex Ames, met wie ze een relatie had toen hij een transvrouw (Amy) was, is in detransitie gegaan. Ames heeft zijn leidinggevende (cis-vrouw) Katrina zwanger gemaakt. Aangezien het altijd Reeses grote droom was om moeder te worden, stelt Ames aan Katrina voor om […]<\/p>\n","protected":false},"author":139,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-541337","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-cultuur","article_type-interview"],"acf":[],"author_name":"Dieuwertje Mertens","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/541337","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=541337"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/541337\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Dieuwertje Mertens","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=541337"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=541337"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}