{"id":534835,"date":"2022-05-11T05:00:00","date_gmt":"2022-05-11T03:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=534835"},"modified":"2022-05-20T14:09:30","modified_gmt":"2022-05-20T12:09:30","slug":"de-moord-op-petronella","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-moord-op-petronella\/","title":{"rendered":"De brute moord op Petronella, het zusje van mijn opa"},"content":{"rendered":"<div class=\"info-box\">\n<h5>TRUE CRIME-PODCAST<\/h5>\n<p><iframe src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/1264997266&amp;color=%23ff5500&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;show_teaser=true\" width=\"100%\" height=\"130\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><span data-mce-type=\"bookmark\" style=\"display: inline-block; width: 0px; overflow: hidden; line-height: 0;\" class=\"mce_SELRES_start\">\ufeff<\/span><\/iframe><\/p>\n<p>Astrid Theunissen maakte ook een podcast over de moord op haar oudtante Petronella, waarin ze de plek des onheils bezoekt, de gruwelijke gebeurtenis met haar familieleden bespreekt en dieper in de zaak duikt.<\/p>\n<\/div>\n<p class=\"tekst\">Het kruis staat in het bos aan de afgelegen Speckerweg tussen de Limburgse dorpen Baexem en Haelen. \u2018Petronella Theunissen heeft hier gegeven, haar jeugdig leven, voor hare eer, terwille van den Heer\u2019 staat erbij.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Het gebeurde op 2 juni 1918.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Ik ben geboren in de omgeving en groeide op met deze moord. Petronella was het jongste zusje van mijn opa, een tante van mijn vader, mijn oudtante. Wie van de familie het kruis passeert, houdt er een ogenblik stil.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Onlangs was ik er weer eens, en toen ik de tekst opnieuw in me opnam, realiseerde ik me dat ik nooit precies had geweten wat zich destijds had afgespeeld aan de nog altijd verlaten weg. Rondvragend binnen de familie kreeg ik van een achterneef van mijn vader het inmiddels geopende archief: processen verbaal, processtukken, getuigenverslagen, het autopsieverslag, het psychisch rapport van de moordenaar, zijn bekentenis, zijn trouwakte, zijn persoonskaart. Pijnlijk confronterende informatie is het, over een intrieste gebeurtenis. De<span class=\"Strong\"> lokale krant <\/span><em><span class=\"Strong\">Peel en Maas<\/span><\/em><span class=\"Strong\"> schreef destijds: \u2018Het was omstreeks half \u00e9\u00e9n toen de daad voorviel, zoo gruwelijk, dat zelfs ouden van dagen in onze omgeving geen tweede daaraan gelijk zullen kunnen aanwijzen.\u2019<\/span><\/p>\n<div class=\"info-box\">\n<div class=\"info-box\">\n<h5>de 43ste detective en thrillergids<\/h5>\n<p>Dit verhaal komt uit de 43ste Detective en Thrillergids. Die hebben we dit jaar gevuld met 356 recensies van spannende boeken, de onthulling van de VN-Thriller van het Jaar, interviews met schrijvers, essays over misdaad, true crime-verhalen en nog veel meer. <a href=\"https:\/\/www.vn.nl\/product\/detective-en-thrillergids-2022\/\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\">Bestel \u2018m hier.<\/a><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<h5><span class=\"Strong\">Een onbekende man in een bruin pak<\/span><\/h5>\n<p class=\"tekst\">Een zonovergoten zondag is het, die tweede juni 1918. Petronella, door iedereen Nelleke genoemd, zet haar strooien hoed op als ze om negen uur de hoeve Speckerhof uitloopt om naar de kerk te gaan. Drie jaar eerder heeft ze als dertienjarig meisje haar ouderlijk huis in het naburige Baexem verlaten om als dienstmeisje op de boerderij in het bos te gaan werken. Broer en zus Gubbels wonen er, en op deze ochtend begeeft Nelleke zich in gezelschap van boer Mathijs Gubbels te voet naar Haelen voor het bijwonen van de sacramentsprocessie, een jaarlijkse ceremonie waarin Gods zegen over de parochie en parochianen wordt gevraagd.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Als Gubbels om kwart over twaalf thuiskomt, is hij verbaast dat Nelleke er nog niet is. Ze zou nog even bij vrienden gaan buurten, weet hij, maar het stipte, vrome dienstmeisje is ongebruikelijk laat. Terwijl Gubbels de lunch gebruikt, herinnert hij zich dat Nelleke hem onderweg naar Haelen had geattendeerd op een onbekende man in een bruin pak, die plots zo\u2019n zestig meter achter hen op de zandweg in het bos was opgedoken. Ze had hem eerder in de buurt gezien, zei ze, en de vorige zondag, toen ze met Matthijs\u2019 zus naar de kerk was gelopen, had hij hun pad gekruist en hen \u2018goedemiddag\u2019 gewenst.<\/p>\n<p class=\"tekst\">In de kleine Limburgse kerkdorpen kent iedereen elkaar. De man in het bruine pak is niet van daar. Pas een klein jaar eerder is hij met zijn vrouw en vier kinderen neergestreken op een zolderkamer in het buurdorp Roggel. Hij is een rondtrekkende arbeider. Nadat hij afwisselend in Duitsland, IJmuiden, Amsterdam en Haarlem heeft gewerkt als landarbeider, grondwerker en huisknecht, zoals zijn persoonskaart vermeldt, verdient hij sinds januari 1918 zijn geld bij een Limburgse leerlooierij. De geboren Brabander is net als zijn nieuwe streekgenoten rooms-katholiek.<\/p>\n<blockquote><p>Haar opengesneden kleding is opgestroopt tot onder het hoofd, er loopt een snee van het bovenlichaam tot het onderlichaam.<\/p><\/blockquote>\n<p class=\"tekst\">Hij hult zich op de dag des Heren weliswaar in zijn zondagse goed, maar steekt geen kerkboek bij zich als hij de deur uitgaat. Wel een vers geslepen broodmes. Om, zo zegt hij tegen zijn vrouw, \u2018daarmede zo nodig tijdens de wandeling een stok in het bos af te snijden\u2019. Maar in zijn hoofd spookt een ander plan en daartoe verstopt hij zich in de buurt van de Speckerhoeve in het dennenbos.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Als boer Gubbels rond \u00e9\u00e9n uur in de middag op zoek gaat naar Nelleke, arriveert de onbekende man in het caf\u00e9 in Haelen en bestelt een glas bier. Tegen de tijd dat hij thuis achter zijn middageten zit en zijn vrouw vertelt dat zijn mouw is gescheurd omdat hij een kraai uit een boom wilde halen, vindt Gubbels het dienstmeisje. Ze ligt in het bos, zo\u2019n twintig meter van de Speckerweg, vertelt hij even later aan de opperwachtmeester Alphonsius van Kessel.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Haar hals is \u2018afgesneden\u2019, de armen met dichtgeknepen handen houdt ze boven het hoofd. Op de kousen en schoenen na is ze naakt, de benen liggen \u2018uit elkander\u2019. Haar opengesneden kleding is opgestroopt tot onder het hoofd, er loopt een snee van het bovenlichaam tot het onderlichaam. Haar schaamstreek vertoont meerdere sneden en er zit een steekwond onder haar borstbeen. Naast het lichaam liggen haar zwarte kerkboekje en haar gele strooien hoed. Ontsteld spreidt boer Gubbels zijn jas over het \u2018ontkleede en droevig verwonde lijk\u2019 van zijn \u2018innig geliefde\u2019 Nelleke.<\/p>\n<h5>Seksueel overprikkeld<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Het nieuws verspreidt zich snel, getuigen melden zich. De elfjarige Johannes Bongers heeft achterop de fiets bij zijn vader rond half 1 een kleine blonde man op een drafje uit het betreffende bos zien komen. Een spoorwegcontroleur zag daar eenzelfde man wiens gedrag hem \u2018uiterst zonderling voorkwam\u2019, en ene heer Vogels is met \u2018vlugge pas en zonder groeten gepasseerd\u2019 door een blonde man in een bruin pak, klein van stuk.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Het signalement komt overeen met de uiterlijkheden van Petrus van Oevelen, geboren te Wouw op 31 augustus 1882, wijst onderzoek van de marechaussee uit. Die avond om half tien pakt de politie de rondtrekkende arbeider op in de kerk in Roggel, waar hij naar lokaal gebruik bij de rozenkrans bidt voor een \u2018afgestorvene\u2019. Hoewel Van Oevelen beweert dat hij niet op de Speckerweg is geweest en dat de vele wondjes op zijn hand zijn ontstaan tijdens zijn werk, wordt hij herkend door Johannes en de andere getuigen. Na langdurige ondervraging barst hij in tranen uit. Het was de vorige zondag, verklaart Van Oevelen, dat hij het meisje tegenkwam dat zo\u2019n \u2018sterke indruk\u2019 op hem maakte dat hij \u2018de lust voelde om met dat meisje vleselijke gemeenschap te hebben\u2019. De hele week had hij erover nagedacht. \u2018Mijn plan was om haar met geweld tot vleselijke gemeenschap te dwingen,\u2019 bekende hij.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Toen hij uit de struiken sprong, had hij haar eerst nog gevraagd of ze het \u2018een keer met hem wilde doen\u2019. Omdat ze weigerde, heeft hij haar over de weg naar een bosje gesleurd waar \u2018ik haar blootte vrouwlijkheden heb betast en met geweld mijn vinger in haar vrouwlijkheden heb gestoken. Terwijl ik hiermee bezig was, schreeuwde het meisje en rukte het zich los.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Van Oevelen greep haar opnieuw, vertelt hij, en omdat ze bleef schreeuwen en riep dat de boer en zijn zus eraan kwamen, haalde hij zijn mes tevoorschijn. Terwijl Nelleke zijn linkerhand krabde en zijn vest scheurde, sneed hij haar hals door. \u2018Ik deed zulks uit angst dat ik door haar geschreeuw ontdekt zou worden en dat zij mij verraden zou wanneer ik haar liet gaan.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">De schuld van zijn daad legt hij bij Philomenia van Meel, met wie hij sinds 1907 is getrouwd. \u2018Hoewel mijn echtgenote het niet graag heeft, heb ik geregeld gemeenschap met haar,\u2019 zegt hij. Zij is volgens hem de reden dat hij \u2018seksueel overprikkeld\u2019 is. Daarom heeft hij in de tijd dat hij in Duitsland woonde \u2018meermalen met jongeren meisjes vleselijke gemeenschap gehad\u2019. Hij bedoelt daarmee \u2018jonge publieke vrouwen\u2019. Bij Van Oevelen thuis wordt een bebloed mes gevonden.<\/p>\n<figure id=\"attachment_538131\" aria-describedby=\"caption-attachment-538131\" style=\"width: 640px\" class=\"wp-caption alignnone\"><img decoding=\"async\" class=\"size-image_640 wp-image-538131\" src=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/IMG_6780-640x853.jpeg\" srcset=\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/IMG_6780-640x853.jpeg 640w\" alt=\"Petronella\" width=\"640\" height=\"853\" \/><figcaption id=\"caption-attachment-538131\" class=\"wp-caption-text\">Het kruis aan de afgelegen Speckerweg<\/figcaption><\/figure>\n<h5><\/h5>\n<h5>Ontuchtelijke handelingen<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Bij het gemeentehuis in Haelen verzamelt zich een woedende menigte. Nelleke\u2019s oudste broer Hendrik, mijn opa, is op dat moment als soldaat nabij Breda gelegerd en afwezig. Haar 21-jarige broer Lambert moet door politieagenten worden tegenhouden om te voorkomen dat hij de moordenaar aanvliegt wanneer die bij \u2018het kot\u2019 aankomt.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Mijn overgrootmoeder is ontroostbaar. Negen kinderen heeft ze gebaard, en na een doodgeboren baby en twee jongentjes van \u00e9\u00e9n jaar is Nelleke het vierde kind dat ze verliest. In het bidprentje roemen haar ouders haar \u2018bewonderenswaardig eergevoel en engelachtige reinheid\u2019.<\/p>\n<blockquote><p>Hij heeft Nelleke\u2019s kerkboek en haar hoed bij het lijk gelegd \u2018om sporen te wissen\u2019, en is naar het caf\u00e9 gelopen voor twee glazen bier. Daarna is hij thuis gaan eten.<\/p><\/blockquote>\n<p class=\"tekst\">In de dagen na de moord wordt steeds meer bekend over Petrus van Oevelen. Hij blijkt op 3 oktober 1907, kort voor zijn huwelijk, door het gerecht in Haarlem bij verstek te zijn veroordeeld tot een gevangenisstraf van veertien dagen wegens diefstal van een horloge en een kettinghorloge uit een werkkeet in Velsen. In Roggel wordt hij verdacht van het stelen van twee hammen en een droogworst. Bij de leerlooier heeft hij een pot vet gestolen. Ook wordt duidelijk dat Van Oevelen \u2018veel meisjes naloopt, blijkbaar met slechte bedoelingen\u2019, aldus het politierapport. Een boerin verklaart tegenover de dienstdoende rechter-commissaris dat ze Van Oevelen een half jaar eerder als knecht heeft weggestuurd omdat hij haar dienstmeid lastigviel. Het meisje in kwestie, Catharina Konings, twintig jaar oud, laat in een proces verbaal optekenen dat Van Oevelen dikwijls op de boerderij bleef slapen en dan op haar kamer kwam \u2018met de bedoeling om ontuchtelijke handelingen met mij te doen en bij mij te slapen.\u2019<\/p>\n<h5>Lustmoord<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Op donderdag 22 augustus 1918 vindt de rechtszaak plaats, in \u2018het belang der zedelijkheid\u2019 achter gesloten deuren. Diverse getuigen zijn gedagvaard om in het Paleis van Justitie te Roermond een verklaring af te leggen. De schouwartsen L. Stijns en F. Geelen hebben op 4 juni geconstateerd dat Nelleke door verbloeding om het leven is gekomen. Er zijn geen spermavlekken op het lichaam aangetroffen. Wel vonden ze een vers slijmvliesscheurtje in het hymen dat moet zijn toegebracht door uitwendig geweld. De messteken en sneden op borstbeen en rond de schaamheuvel zijn toegebracht na de dood, ontdekten de artsen. De vraag is waarom.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Het is bij de politieschouw, die 2e juni, aan de hand van een grote bloedplas en de besmeurde struiken al duidelijk geworden dat Van Oevelen het lichaam van Nelleke verder het bos in heeft gesleept, uit het zicht van de weg. Daar is Van Oevelen naar eigen zeggen op het lichaam in beginnen te steken. \u2018Ik wilde het lijk in stukken snijden en die stukken verstoppen,\u2019 verklaart hij. Toen hij ineens aan zijn vrouw en kinderen dacht, is hij gestopt. Hij heeft Nelleke\u2019s kerkboek en haar hoed die nog op de zandweg lagen bij het lijk gelegd \u2018om sporen te wissen\u2019, en is naar het caf\u00e9 gelopen voor twee glazen bier. Daarna is hij thuis gaan eten.<\/p>\n<p class=\"tekst\">De bij de rechtszaak aanwezige drs. J. Carparief, de opsteller van Van Oevelens \u2018geestelijk onderzoek\u2019, gelooft niet dat beklaagde de bedoeling had om het lijk in stukken snijden om het te verbergen, want \u2018dan zouden de wonden in het lichaam dieper zijn doorgedrongen.\u2019 Bovendien: \u2018Een menselijk kadaver met een broodmes in stukken te snijden is onzinnig, zeker voor iemand die geen anatomie kent.\u2019 De \u2018innerlijk overprikkelde verdachte deed zulks uit wellust\u2019, vermoedt Carparief. Het doden en verwonden van het meisje gaf de verdachte een gevoel van rust en bevrediging. \u2018Verdachte ging kalm een paar glazen bier drinken en daarna met zijn vrouw eten.\u2019 De psychiater acht de verdachte volledig toerekeningsvatbaar en beschouwt de moord als een lustmoord.<\/p>\n<h5>Laatste levensteken<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Op 3 september, vier dagen voor Nelleke\u2019s zeventiende verjaardag, wordt Petrus van Oevelen tot levenslang veroordeeld. Zijn raadsheer, mr. Dahmen, tekent meteen hoger beroep aan, dat dient op 11 november 1918 in het gerechtshof te Den Bosch. Het betreft geen lustmoord, oordeelt het hof. Het gaat mee in Van Oevelens bewering dat hij niet de intentie had Nelleke te vermoorden. Er is geen sprake van voorbedachte rade. Op maandag 25 november wordt de levenslange gevangenisstraf omgezet naar twintig jaar wegens doodslag. Op 4 december wordt Van Oevelen overgebracht naar de Blokhuispoort in Leeuwarden, het tuchthuis voor \u2019s lands zwaarst gestraften. Drie jaar later ontvangt hij daar het bericht dat de <em>Nederlandse Staatscourant<\/em> op 16 april 1921 publiceert: de Arrondissementrechtbank te Leeuwarden heeft op verzoek van Philomina van Meel zijn huwelijk ontbonden verklaard.<\/p>\n<blockquote><p>Zijn persoonskaart vermeldt dat hij op 25 juni 1946 opnieuw naar Duitsland is gegaan. Het is het laatste geregistreerde levensteken van Petrus van Oevelen.<\/p><\/blockquote>\n<p class=\"tekst\">In 1934 is er beter nieuws voor de moordenaar. Petrus van Oevelen wordt \u2018afslag van straf\u2019 verleend. De gedetineerdenkaart van de Bijzondere strafgevangenis in Leeuwarden vermeldt dat hij op 30 januari 1935 vrijkomt en naar het Noord-Hollandse Heiloo vertrekt. Op zijn persoonskaart staat geschreven dat Van Oevelen op 12 april 1938 in het Limburgse Echt is gaan wonen, zo\u2019n twintig kilometer van de moordplek. Een jaar later laat hij zich in Amsterdam registreren. Eerst op Rapenburg 92, daarna volgen verschillende adressen waaronder het Singel en de Spaarndammerdijk. Daar bezoekt hij tijdens de Tweede Wereldoorlog het gewestelijk arbeidsbureau, afdeling Tewerkstelling Duitsland. Volgens zijn arbeidskaart is Van Oevelen op 24 juli 1941 vertrokken naar Duitsland, met een schuld van twintig gulden aan geleende kleding. Tijdens of na het einde van de oorlog moet hij zijn teruggekeerd naar Nederland, want zijn persoonskaart vermeldt dat hij op 25 juni 1946 opnieuw naar Duitsland is gegaan. Het is het laatste geregistreerde levensteken van Petrus van Oevelen in het dossier.<\/p>\n\n<h5>Slotzuster<\/h5>\n<p class=\"tekst\">Met het verdwijnen van de moordenaar verdween het verhaal over de moord niet uit de familie. Mijn opa hield de herinnering aan zijn zusje levend door zijn veertien kinderen geregeld mee te nemen naar het kruis in het bos, en toen zijn jongste dochter in 1950 op dezelfde dag werd geboren als Nelleke werd ze Petronella genoemd. Haar 89-jarige grootmoeder beschouwde haar als \u2018mijn Nelleke\u2019, herinnert mijn vader zich. Mijn tante verafschuwde het idee dat ze was vernoemd naar haar vermoorde tante. Het boezemde haar angst in om haar naam en geboortedatum te zien staan op het bidprentje en het grafkruis, waar ze al heel jong mee naar toe werd genomen. Doodsbang dat ook haar iets engs zou overkomen, ging ze zich \u2018Petra\u2019 noemen.<\/p>\n<p class=\"tekst\">Zeventig jaar na de moord kwam er ineens nieuws over Van Oevelen aan het licht toen een van mijn neven op de middelbare school verkering kreeg met een meisje uit Roggel. Haar moeder Fien Vaes was bevriend met een dochter van de moordenaar. \u2018Toen Petrus van Oevelen in de gevangenis belandde, hebben de ouders van mijn vader diens jongste dochter Anna in huis genomen,\u2019 vertelt de inmiddels 87-jarige Fien. \u2018Na de arrestatie bleef de vrouw van Van Oevelen met vier kinderen achter. Ze moest gaan werken bij boeren in de buurt om de kost te verdienen, haar kinderen werden ondergebracht bij gezinnen. Antje, zoals wij haar noemden, was zes en heeft een jaar of vier bij mijn vader gewoond. Toen het haar moeder eindelijk was gelukt om te scheiden, is ze met haar kinderen naar Rotterdam vertrokken, maar Antje heeft altijd intensief contact met onze familie gehouden. Al hebben we haar jaren niet gezien. Ze ging op haar zeventiende het klooster in en heeft als \u201cslotzuster\u201d zo\u2019n dertig jaar opgesloten gezeten. Zuster Gaudiosa heette ze, en als bruid van God mocht ze door niemand worden gezien. In de jaren zestig werd het strenge regime afgeschaft en mocht ze naar buiten. Toen kwam ze weer op bezoek en logeren.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Het verhaal ging dat Antje voor het strenge kloosterleven had gekozen om boete te doen voor de gruweldaad van haar vader, maar Fien heeft het haar nooit durven vragen. \u2018Dat lag te gevoelig,\u2019 bekent ze. \u2018Antje heeft haar hele leven zielenpijn gehad.\u2019<\/p>\n<p class=\"tekst\">Tot haar dood in 1999, ze werd 85, sprak Antje nauwelijks over haar vader. \u2018Ze zei eens dat ze weinig van hem hoorde. Ze wist wel dat hij haar broer in Belgi\u00eb had bezocht en opgevangen is geweest in een Belgisch klooster waar hij in ruil voor onderdak de tuin onderhield. Ook daar is hij weggestuurd omdat hij het er te bont had gemaakt. Het schijnt dat hij een zwerver is geworden die waarschijnlijk eenzaam en alleen is gestorven.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>In 1918 werd het 16-jarige zusje van de opa van Astrid Theunissen vermoord in een bos in Midden-Limburg. In Theunissens familie leeft die gebeurtenis nog steeds. Voor VN zocht ze uit wat er precies is gebeurd op die junidag in 1918.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-534835","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-cultuur","article_type-reconstructie"],"acf":[],"author_name":"Astrid Theunissen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/534835","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=534835"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/534835\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Astrid Theunissen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=534835"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=534835"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}