{"id":532513,"date":"2022-04-15T04:00:03","date_gmt":"2022-04-15T02:00:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=532513"},"modified":"2022-04-14T14:23:41","modified_gmt":"2022-04-14T12:23:41","slug":"vertrek-ploumen-linkse-samenwerking","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/vertrek-ploumen-linkse-samenwerking\/","title":{"rendered":"Wat blijft er na Ploumen nog over van die gedroomde linkse samenwerking?"},"content":{"rendered":"

Toen Lilianne Ploumen van de week onverwacht haar vertrek als PvdA-leider en Kamerlid bekend maakte, moest ik meteen denken aan haar kritiek op toenmalig partijleider Job Cohen in oktober 2011. Als scheidend partijvoorzitter verklaarde ze in de Volkskrant<\/em> dat Cohen zich veel meer zou moeten manifesteren in de partij, meer het land in zou moeten en meer zou moeten doen aan linkse samenwerking. \u2018Er zit veel meer in de partij dan hij er nu uithaalt. Hij moet daarin veel zichtbaarder aanwezig zijn en er een veel prominentere rol in spelen\u2019.<\/p>\n

In de pers werd de kritiek opgevat als een dolkstoot, een typisch PvdA-verschijnsel. Ploumen, die tot dan toe vooral bekend stond als loyale bondgenoot van eerst Wouter Bos en toen Job Cohen, bewees in ieder geval in \u00e9\u00e9n klap hoe hard ze kon opereren. Nog geen vier maanden later maakte de wankelende partijleider zijn vertrek bekend, gevolgd door een emotionele toelichting in het stampvolle souterrain van het partijbureau aan de Amsterdamse Herengracht, nog geen twee jaar nadat hij door de partij als de grote verlosser was binnengehaald. \u2018Ik moet helaas vaststellen dat ik er onvoldoende in ben geslaagd om in de politieke en media-werkelijkheid van \u201cDen Haag\u201d de weg naar deze fatsoenlijke samenleving geloofwaardig over het voetlicht te brengen,\u2019 stelde hij. \u2018En wanneer je als politieke leider daaraan onvoldoende effectief kunt bijdragen, behoor je terug te treden.\u2019 Cohen werd door vriend en vijand geprezen om zijn moedige beslissing, en vooral om de openhartigheid waarmee hij zijn falen als partijleider onder woorden bracht.<\/p>\n

Binnen de fractie was er ook groeiende wrevel over de dirigistische manier waarop Ploumen de fractie en de partij leidde.<\/p><\/blockquote>\n

Ploumen zelf zal van de week ongetwijfeld aan het tussentijdse terugtreden van Cohen hebben moeten denken. Zelf heeft ze het als partijleider nog korter volgehouden: vijftien maanden en twee dagen. En haar toelichting was niet minder openhartig. Ze bekende dat ze haar rol als partijleider \u2013 onderscheidend zijn in \u2018stijl en stellingnames\u2019, de partij voorgaan in idee-ontwikkeling \u2018in thema\u2019s waar ik me minder in thuis voel\u2019, en bedreven zijn in het debat in de plenaire zaal van de Tweede Kamer \u2013 niet goed genoeg kon waarmaken.<\/p>\n

Het was een pijnlijke maar eerlijke vaststelling.<\/p>\n

zelfveroorzaakt isolement<\/h5>\n

Veel openlijke kritiek op haar functioneren was de afgelopen maanden niet te horen, maar als debater in de Kamer kwam Ploumen moeizaam uit de verf, en in de fractie werd er achter de schermen al een tijdje over gemord dat ze er wel heel lang over deed een nieuwe koers voor de partij uit te stippelen: na ruim een jaar stond er nog geen letter op papier.<\/p>\n

Binnen de fractie was er ook groeiende wrevel over de dirigistische manier waarop Ploumen de fractie en de partij leidde. Zo werden haar plannen voor verregaande samenwerking met GroenLinks pas te elfder ure met de fractie gedeeld, net als haar beslissing om fractielid Gijs van Dijk na nooit gespecificeerde beschuldigingen van \u2018grensoverschrijdend gedrag\u2019 niet alleen zijn woordvoerderschap af te nemen maar hem bovendien onder druk te zetten als Kamerlid terug te treden.<\/p>\n

Haagse journalisten merkten het ook in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen, waarbij Ploumen met moeite overeind bleef: zo benaderbaar als ze was als partijvoorzittter en zelfs als minister, zo onbenaderbaar werd ze als partijleider. Zo liep Ploumen in de val waar onzekere leiders wel vaker gevoelig voor zijn: die van het zelfveroorzaakt isolement.<\/p>\n

Des te opmerkelijk was haar besluit van deze week om de handdoek in de ring te gooien.<\/p>\n

E\u00e9n ding heeft Ploumen in ieder geval wel voor elkaar gekregen, naast haar aanhoudende inzet voor de vrouwenzaak: de verregaande samenwerking met het GroenLinks van Jesse Klaver, waar lang niet de hele partij op zat te wachten.<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Links staat voor een keuze: het bundelen van krachten of verdeeld ten onder gaan<\/span>11 april 2022<\/span><\/span><\/a>\n

De grote vraag is nu wat daarvan overblijft. Volgens de laatste geruchten zou Kati Piri \u2013 lid van het fractiebestuur en vurig voorstander van linkse samenwerking \u2013 de grootste kans maken de fakkel tijdelijk over te nemen. Maar welke gedroomde lijsttrekker voelt er straks voor om leider te worden van een partij die in een geleidelijk fusieproces verzeild is geraakt? Lodewijk Asscher, om wiens rentree steeds harder wordt geroepen, maar die niet bepaald warmliep voor samenwerking met Jesse Klaver? De veelgeprezen Amsterdamse PvdA-leider Marjolein Moorman<\/a>, die er op eigen kracht in slaagde GroenLinks als grootste partij in de hoofdstad van de troon te stoten?<\/p>\n

Veel genoemd wordt ook Frans Timmermans, die de PvdA de enige grote overwinning van de afgelopen tien jaar wist te bezorgen bij de Europese verkiezingen van 2019, en die best eens bereid zou kunnen zijn de sociaaldemocratie van de ondergang te komen redden als hij straks klaar is als Eurocommissaris, en als de partij een dringend beroep op hem doet. Timmermans heeft weliswaar herhaaldelijk aangedrongen op linkse samenwerking, maar is de Europese machtspoliticus er de man naar om zich te schikken in een fusieproces waarvan hij zelf niet de voorwaarden heeft kunnen bepalen?<\/p>\n

Met het vertrek van Lilianne Ploumen zou Jesse Klavers droom van een grote progressieve partij best eens in duigen kunnen vallen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Toen Lilianne Ploumen van de week onverwacht haar vertrek als PvdA-leider en Kamerlid bekend maakte, moest ik meteen denken aan haar kritiek op toenmalig partijleider Job Cohen in oktober 2011. Als scheidend partijvoorzitter verklaarde ze in de Volkskrant dat Cohen zich veel meer zou moeten manifesteren in de partij, meer het land in zou moeten […]<\/p>\n","protected":false},"author":1248,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-532513","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-macht","article_type-column"],"acf":[],"author_name":"Thijs Broer","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/532513","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=532513"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/532513\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Thijs Broer","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1248"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=532513"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=532513"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}