{"id":521333,"date":"2021-12-14T04:00:08","date_gmt":"2021-12-14T03:00:08","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=521333"},"modified":"2021-12-14T18:43:34","modified_gmt":"2021-12-14T17:43:34","slug":"de-nieuwe-kamerleden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-nieuwe-kamerleden\/","title":{"rendered":"De strijdlust en idealen van de nieuwe Kamerleden bieden hoop voor de toekomst"},"content":{"rendered":"

De nieuwe volksvertegenwoordigers hadden nog geen cactus, pennenbakje of familiefoto neergezet in hun kamer aan het Binnenhof of de grote baas kreeg een motie van afkeuring aan zijn broek, aangevoerd door coalitiepartners D66 en CDA, vanwege zijn rol in de Omtzigt-\u2018functie elders\u2019-affaire. De feestelijke be\u00ebdiging op 1 april (coronafeestelijk welteverstaan: in drie etappes naar binnen, iedereen met \u00e9\u00e9n invit\u00e9), twee weken na de verkiezingen, ontaardde in \u2018de nacht van Rutte\u2019: een koningsdrama rond ook nog een motie van wantrouwen, ingediend door Geert Wilders.<\/p>\n

De verse Kamerleden mochten zich voor het eerst doen gelden, tot diep in de nacht. Nil\u00fcfer G\u00fcndogan (Volt) steunde de motie van wantrouwen, evenals Habtamu de Hoop (PvdA). De vier andere eerstejaars in dit verhaal \u2013 Lucille Werner (CDA), Lisa van Ginneken (D66), Mari\u00eblle Paul (VVD) en Don Ceder (ChristenUnie) \u2013 stemden tegen, along party lines. Rutte bleef natuurlijk zitten. Alles goed en wel met die nieuwe bestuurscultuur, maar niet in zijn achtertuin.<\/p>\n

Uren op de grill<\/h5>\n

Mari\u00eblle Paul (55) vond het \u2018vervreemdend\u2019 op haar eerste werkdag in het parlement mee te maken hoe haar belangrijkste partijgenoot uren op de grill werd gelegd in een fel debat. Ze ging steeds bij andere VVD-collega\u2019s op de kamer zitten om het te volgen. \u2018Zo hadden we in het holst van de nacht onze eerste gesprekken met elkaar. Ik zei later tegen een vriendin uit het bedrijfsleven: je had eigenlijk geen betere teambuildingexercitie kunnen bedenken.\u2019<\/p>\n

Voor Don Ceder (31) gaat 1 april 2021 de geschiedenis in als een \u2018behoorlijke vuurdoop\u2019 \u2013 behoorlijk in de zin van gigantisch. \u2018Na je be\u00ebdiging denk je: nu moet het gaan gebeuren. Nou, het ging gelijk gebeuren. Ik merkte meteen dat ik meedeed. In de plenaire zaal waren de fractievoorzitters natuurlijk aan het woord, maar ondertussen werd er druk overlegd binnen elke fractie, want ja, het ging wel ergens over.\u2019<\/p>\n

Habtamu de Hoop, met zijn 23 jaar het jongste Kamerlid van nu en de twee na jongste in de parlementaire geschiedenis, voelde \u2018nul leedvermaak\u2019 bij zijn stem voor het aftreden van de premier, zegt de voormalige Klokhuis-presentator in een vergaderkamer op de etage die de PvdA deelt met Volt en D66, Pieter Omtzigt en de Partij voor de Dieren. \u2018Dat is niet het doel dat ik voor ogen had toen ik volksvertegenwoordiger werd. Ik gun het land een stabiel kabinet met vooruitstrevende en rechtvaardige plannen, en ik maak me zorgen over de politieke situatie waarin ik aan dit werk ben begonnen. Ik kan vaak niet uitleggen wat er allemaal gebeurt als ik op vrijdagavond een biertje drink in de Jimbar, de lokale kroeg in mijn dorp.\u2019<\/p>\n

Zijn dorp is Wommels in Friesland, waar hij opgroeide als de oudste zoon van een boerenechtpaar, dat hem adopteerde toen hij acht maanden was. Zijn geboorteplaats is Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopi\u00eb. Een paar weken na zijn geboorte legde zijn biologische moeder hem daar te vondeling in een koffiebarretje. Hij heeft geluk gehad, zegt hij: zonder de kansen die zijn ouders hem gaven, was hij nooit in de Tweede Kamer gekomen.<\/p>\n

\u2018Bij niemand zal Groucho Marx\u2019 tegelspreuk \u2018Those are my principles and if you don\u2019t like them\u2026well, I have others\u2019 al op de wc hangen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Dat speelde mee bij zijn besluit de politiek in te gaan, op zijn achttiende als het jongste raadslid van de gemeenteraad van S\u00fadwest-Frysl\u00e2n, en een paar jaar later door een gooi te doen naar het Kamerlidmaatschap. \u2018Er zijn twee redenen waarom ik dit wilde. Opkomen voor de jongeren die opgroeien met veel minder kansen dan hun ouders en grootouders. De huizen zijn onbetaalbaar, het milieu is kapot, vaste banen met doorgroeimogelijkheden zijn moeilijk te vinden. Waar ze wel makkelijk aan kunnen komen, is een hoge studieschuld zonder zicht op stevige bouwstenen voor hun toekomst. De andere reden is de kloof tussen de Randstad en het Noorden. Friezen en Groningers vinden dat Haagse politici hen respectloos behandelen. Voor gasboringen en zoutwinningen weten ze hun provincies te vinden, maar als ze daar vragen om een snelle treinverbinding is die er na vijftig jaar nog niet. Je bent sneller van Rotterdam in Parijs dan van Rotterdam in Leeuwarden. Echt waar. Ik ga de barricades op voor een snelle trein, en ik weet me gesteund door een substanti\u00eble achterban.\u2019<\/p>\n

De Hoop spreekt vol overtuiging en kijkt daar vastberaden bij. Net als de andere vijf, vervuld als ze zijn van edelmoedige idealen en veelbelovende vergezichten. Bij niemand zal Groucho Marx\u2019 tegelspreuk \u2018Those are my principles and if you don\u2019t like them\u2026well, I have others\u2019 al op de wc hangen.<\/p>\n

Op de bres<\/h5>\n

De zes eerstejaars Kamerleden die ik sprak, zijn heel verschillend.<\/p>\n

Een VVD-vrouw van Pakistaanse afkomst met dertig jaar ervaring in het bedrijfsleven.
\nEen bevlogen jonge Fries.<\/p>\n

Een christelijke ex-sociaal advocaat met lichte stotter uit Amsterdam-Zuidoost die in zijn praktijk duizenden wanhopige mensen bijstond, uit de boot geduwd door regels afkomstig van de Haagse tekentafel.<\/p>\n

Een voormalige spelletjespresentatrice met een lichamelijke beperking die zichzelf omschrijft als de James Herriot van de christendemocraten: altijd met een warme boodschap op pad naar radeloze mensen die blijven hangen achter een haak in het systeem.<\/p>\n

De eerste transgender persoon in de Kamer, klaar om namens D66 inclusie van buitengesloten bevolkingsgroepen naar een next level te brengen.<\/p>\n

En tot slot een Turks-Nederlandse oud-consultant, sinds 2018 aangesloten bij Volt omwille van gedeeld enthousiasme over het \u2018Europese project\u2019. Ze confronteerde het kabinet in de plenaire zaal met een uitspraak van de v\u00f3rige liberale premier, Pieter Cort van der Linden, wiens portret bij de huidige minister-president in het torentje hangt: \u2018Eenieder die nadenkt over de groei van de welvaart wordt getroffen door het feit dat hij die arbeidt arm is, terwijl hij die ledig door het leven gaat zich baden in overvloed.\u2019 De in Nederland snel groeiende groep werkende armen kan op Nil\u00fcfer G\u00fcndogan rekenen, de komende jaren.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Maar of het nu Ceder is of Van Ginneken, allemaal strooien ze met varianten van \u2018Ik zet me in voor een beter Nederland\u2019. Gelijke kansen voor iedereen. Op de bres springen voor mensen die niet makkelijk meekomen. Rechtvaardigheid. Barmhartigheid. Mens, dier en natuur met liefde behandelen, in navolging van Jezus Christus. Elke inwoner van Nederland een goed leven gunnen.<\/p>\n

Soms mompelt iemand er verontschuldigend bij dat het wel een clich\u00e9 zal zijn zoiets te zeggen als parlementari\u00ebr, of dat ze zelf ook vinden dat het vaag klinkt, als vooruitgangsretoriek.
\nMaar je wilt wel met ze meegaan, samen naar de overkant (hi Herman!). Hun geestdrift, strijdlust en goede bedoelingen wakkeren hoopvolle gevoelens aan. Zou het dan toch kunnen, de komende jaren, met types zoals zij als op het pluche? Ze komen integer over, en ze moeten toch echt willen wat ze beweren, want waarom kiezen ze anders dit pad? Het Kamerlidmaatschap mag dan een eervolle functie zijn, zoals ze een voor een zeggen (\u2018zeventien miljoen Nederlanders, honderdvijftig volksvertegenwoordigers, en daar zit ik bij\u2019 \u2013 gelukkig eindigde niemand met: \u2018hoe cool is dat?!\u2019), het is ook een uitzonderlijk veeleisende baan met geringe kortetermijnbeloningen.<\/p>\n

Klein sociaal leven<\/h5>\n

Voor Lisa van Ginneken (49) is het een achtdaagse werkweek, en dat is nog niet genoeg om alles te doen wat ze voor ogen heeft met haar portefeuilles: onder meer inlichtingendiensten, cybersecurity en personen- en familierecht.<\/p>\n

D66 was een evidente keuze voor haar. Ze stemt al sinds haar achttiende op de partij, dus als ze politiek actief zou worden, moest het voor de sociaalliberalen zijn. Die bieden wat haar betreft als enige de juiste balans tussen \u2018overheid, laat me met rust\u2019 en \u2018overheid, regel alles voor mij\u2019.<\/p>\n

\u2018Ik heb altijd drukke banen gehad, maar dit is wel h\u00e9\u00e9l veelomvattend. Als je niet uitkijkt, slokt het alles op.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Ze woont in Amsterdam, maar ze heeft een appartementje gehuurd in Den Haag om zo min mogelijk tijd te verliezen aan reizen. \u2018Het Kamerlidmaatschap overheerst op dit moment alles. Je kiest ervoor je een aantal jaren volledig in te zetten voor de samenleving, en daar kun je weinig bij doen. Er is ruimte voor een klein sociaal leven, met de nadruk op klein. Ik heb het makkelijk in die zin dat ik thuis met niemand rekening hoef te houden. Ik ben single en heb geen thuiswonende kinderen. Daar ging ik al niet onder gebukt, maar nu komt het echt goed uit.\u2019<\/p>\n

Mari\u00eblle Paul heeft partner noch kinderen en woont alleen in Amsterdam. Ze is hecht met haar moeder, zusje, nichtje en neefje (haar vader is overleden), en ze heeft goede vrienden. \u2018Ik moet strak plannen om hen te kunnen zien. Ik heb altijd drukke banen gehad, maar dit is wel h\u00e9\u00e9l veelomvattend. Als je niet uitkijkt, slokt het alles op. Ik hou erg van wandelen en ik moet soms tegen mezelf zeggen: dan en dan ga je wandelen en daar houd je je aan, want anders krijg je geen frisse lucht binnen. Beknellend is dat niet. Ik ervaar een groot gevoel van vrijheid en ruimte. Je wordt aangemoedigd problemen aan te pakken en iets structureels te bereiken.\u2019
\nLucille Werner (53) verhuisde voor de maximale benutting van het Kamerwerk met man en zoon naar Haags suburbia, en vindt het heerlijk.<\/p>\n

Voetbalkantine<\/h5>\n

Habtamu de Hoop heeft net als van Ginneken een appartement in de binnenstad, en rijdt op donderdagavond (vrijdag is standaard debatloos, bedoeld voor werkbezoeken) juichend de Afsluitdijk over naar huis.<\/p>\n

Niet dat hij doordeweeks heimwee heeft, daar is hij te druk voor, maar hij realiseert zich graag dat mensen buiten de politieke arena helemaal niet bezig zijn met de Haagse waan van de dag. En hij is ook gewoon een jongen van 23 die in het weekend wil voetballen en bier drinken met zijn vrienden. \u2018Het kan niet meer elke week, maar ik probeer het vast te houden. Niet om de domme student uit te hangen, maar ik heb wel een uitlaatklep nodig, net als iedereen van mijn leeftijd. Ik voel me niet ineens vijftig omdat ik PvdA-Kamerlid ben. Bovendien: in de voetbalkantine hoor je waar het echt om gaat, dus het is ook een beetje werk.\u2019<\/p>\n

Don Ceder van de ChristenUnie noemt het \u2018handig\u2019 dat hij weliswaar een vriendin heeft, maar nog niet samenwoont. Als hij weer eens tot twee uur \u2019s nachts in een debat zit (hoe zinvol zou dat nog zijn?) hoeft hij niet naar huis te bellen.<\/p>\n

Hij is niet van plan Amsterdam-Zuidoost te verruilen voor Den Haag. \u2018De hele week zit ik in de Haagse werkelijkheid plannen te bedenken waarvan je hoopt dat ze aanslaan. In het weekend word ik geconfronteerd met waar normale mensen zich druk over maken. De huur kunnen betalen en, steeds pregnanter, de stijgende energierekening. Er is nu al veel energiearmoede in Zuidoost. En een schreeuwend leerkrachtentekort. Om maar twee van de grote problemen te noemen. Het is gezond voor mij daartussen te blijven wonen.\u2019<\/p>\n

Nil\u00fcfer G\u00fcndogan (44) reist ook heen en weer vanuit Amsterdam-West, waar ze woont met haar zoon. In 2017, vier maanden na de geboorte van het jongetje, overleed zijn vader, haar man, aan darmkanker. Zonder de dagelijkse hulp van haar moeder bij de opvoeding en de verzorging was het beroep van parlementari\u00ebr uitgesloten geweest, zegt ze. Daar zijn haar werkdagen veel te lang voor.<\/p>\n

Van Den Haag ziet ze amper iets. \u2018Ik rijd de parkeergarage in van het doolhofgebouw achter het Centraal Station waar we sinds september zitten omdat het Binnenhof wordt gerenoveerd, pak de lift en loop naar mijn kamer. Het had net zo goed Nieuwegein kunnen zijn. Het maakt me niks uit. Ik zit hier, ik zeg het nu even plat, to get shit done. Er moet zoveel gebeuren.\u2019<\/p>\n

Munitie vergaren<\/h5>\n

En dan moet het echte werk nog beginnen, want ze hebben tot nu toe te maken met een demissionair kabinet dat, afgezien van coronamaatregelen, geen ingrijpende beleidsbeslissingen neemt.<\/p>\n

Iedereen behalve Habtamu de Hoop ontkent dat Kamerleden in een soort wachtkamer naar het rode lampje zitten te staren: kom op nou, spring op groen, laat me erin.
\nDe Hoop vindt het heel frustrerend dat een nieuwe regering zo lang op zich laat wachten. \u2018We zitten sinds van de val van Rutte III in no man\u2019s land. Er is geen structureel beleid om oppositie tegen te voeren, het mee eens te zijn of ons mee te verzoenen voor de time being. Het zal de komende vier jaar moeilijk zijn het zoveelste rechtse kabinet te bewegen tot bijvoorbeeld een wezenlijke verbetering van het onderwijs, het verkleinen van sociaaleconomische ongelijkheid en het halen van klimaatdoelen, maar dan zit er tenminste een kabinet, dan weten we waar we aan toe zijn.\u2019<\/p>\n

\u2018Maar wie stemt tegen? De voltallige coalitie. Ja, dan kan ik wel een boek gooien naar het gedeelte van de plenaire zaal waar die partijen zitten.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

G\u00fcndogan is ook fel over de stroperige formatie, maar zegt niet beter te weten als een van de drie Kamerleden van een partij die voor het eerst meedoet. \u2018Wij van Volt hebben geen collega\u2019s die ervaring hebben met eerdere kabinetten. Het is alsof je aan iemand met een partner die altijd vreemdgaat vraagt: hoe is het om een monogame partner te hebben? Ik heb geen idee, dit is mijn werkelijkheid. Maar in the end of the day voel je dat de coalitiepartners elkaar vasthouden, demissionair of niet. Daar kan ik verbeten van worden, boos soms.<\/p>\n

Laatst vroeg Leo de Vries van de PVV een debat aan over de werkende armen; in mijn ogen misschien wel het onrechtvaardigste gevolg van elf jaar Rutte. Mensen die net zo hard werken als wij, maar zich constant moeten afvragen welke rekening ze eerst zullen betalen, die niet allebei hun kinderen op een sport kunnen zetten en die in de supermarkt wikken en wegen: kaas voor op de spaghetti of een zak appels. En wel braaf hun belasting betalen. Goed, de SGP daargelaten stemde de gehele oppositie, van progressief tot conservatief, ervoor dat debat zo snel mogelijk te voeren. Maar wie stemt tegen? De voltallige coalitie. Ja, dan kan ik wel een boek gooien naar het gedeelte van de plenaire zaal waar die partijen zitten. Het meest meelevende waarmee zij kunnen komen, is: waarvan akte. Dus ja, het is hoog tijd dat we hun voeten bij het vuur kunnen houden over hun toekomstplannen. Boter bij de vis, dat wil ik.\u2019<\/p>\n

Ze gebruikte de afgelopen maanden om bij slimme autoriteiten op allerlei gebieden politieke munitie te vergaren \u2013 feiten \u2013 om de hardnekkige mythen te doorboren die volgens haar een belangrijke oorzaak zijn van het maatschappelijk verval.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

E-mails met hulpvragen<\/h5>\n

Lucille Werner doet ook aan munitievergaring, maar zij zoekt het meer in de \u2018menselijke verhalen\u2019. Vaak door een greep te doen uit de honderden e-mails met hulpvragen die ze wekelijks krijgt, iets wat ze al gewend was van de Lucille Werner Foundation die zich inzet voor het versterken van de positie van mensen met een handicap. Ze belt minstens een uur per week met wanhopige brievenschrijvers die in overeenstemming met de wet door de overheid door de mangel worden gehaald, of genegeerd.<\/p>\n

Hoofdschuddend vertelt ze over een jonge vrouw die haar te binnen schiet. De vrouw mist een arm na een bedrijfsongeval met een papierversnipperaar. Ze benaderde Werner omdat ze graag een gehandicaptenparkeerkaart wil, maar die niet krijgt zolang er niets mankeert aan haar benen. \u2018Die arme vrouw zit nog in het revalidatieproces en heeft erg veel pijn. Boodschappen dragen met \u00e9\u00e9n arm en ondertussen een stuk moeten lopen is erg vervelend voor haar. Dat snap ik, dat is menselijk. Eerder in de week ging ik met een gemeenteambtenaar mee naar een oudere dame die aanpassingen nodig heeft in haar huis zodat ze op zichzelf kan blijven wonen. Ik wil bij zo\u2019n gesprek zijn om te zien hoe het beleid dat in Den Haag is opgetuigd in de werkelijkheid uitpakt. En ik ga niet naar \u00e9\u00e9n oudere, maar naar twaalf. Je moet veel mensen spreken om een patroon te ontdekken dat je kunt gebruiken in de Kamer, met als doel het in gang zetten van een verandering.\u2019<\/p>\n

Vastbijten<\/h5>\n

Don Ceder heeft vanuit zijn portefeuilles migratie al vijf keer meegemaakt dat uitgeprocedeerde kinderen alsnog een verblijfsvergunning kregen nadat hij hun situatie aan de orde stelde in schriftelijke Kamervragen.<\/p>\n

Nu is hij bezig een hoorzitting voor te bereiden met de IND en hoogleraren en advocaten migratierecht om hopelijk te komen tot een constructieve beleidswijziging. \u2018Ik ga me vastbijten in het migratiebeleid. Het moet rechtvaardiger en overeenkomen met de boodschap die we uitzenden, want er wordt veel scherper uitgevoerd dan er publiekelijk wordt gezegd. De barmhartigheid die met de mond wordt beleden, moeten we terugzien in de uitwerking.\u2019<\/p>\n

Hij erkent dat de landelijke politiek een uitdagende omgeving is om aan je idealen vast te houden, maar dat is hij gewend van de sociale advocatuur. \u2018Anderzijds is dit bij uitstek de plek waar iets te halen valt; hier gebeurt het. Het is goed dat mensen zoals ik de politiek in gaan. Het liberale gedachtengoed van de laatste jaren heeft kwetsbaren nog kwetsbaarder gemaakt. Dat moet stoppen en daarom moet ik hier zijn.\u2019<\/p>\n

Gemeenschappelijk motto<\/h5>\n

En dan is er natuurlijk ook nog de wetgevende taak van de Tweede Kamer. Daar maakten ze alle zes gebruik van in de verschillende commissies waar ze elkaar vaak van kennen. Samenwerking tussen de verschillende partijen. Nog zo\u2019n politieke platitude waarvan je hoopt dat hij inhoud heeft. Het gebeurt volop, verzekert Mari\u00eblle Paul. Op onderwijs werkt ze bijvoorbeeld vaak samen met Habtamu de Hoop. Een op de vier vijftienjarigen kan niet fatsoenlijk lezen en schrijven, bleek uit een recent rapport, en ze zijn allebei vastbesloten daar iets aan te doen, vanuit hun gemeenschappelijke motto: goed onderwijs voor ieder kind.<\/p>\n

\u2018Wij gaan als Kamerleden ook door persoonlijke gebeurtenissen heen, wij hebben ook mantelzorgkwesties, een lastige puber, een relatiebreuk, een lekkend dak, ziektes en noem maar op.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Ze overlegden ook over zijn begin oktober ingediende initiatief voor een wetswijziging van artikel 23: vrijheid van onderwijs. Zijn eerste mijlpaal, en hij is er trots op. \u2018Kansengelijkheid in het onderwijs moet worden vastgelegd in de Grondwet. Elke school moet er zorg voor dragen dat leerlingen ruimte krijgen voor hun persoonlijke keuzes, bijvoorbeeld over genderidentiteit. Er moet een acceptatieplicht komen, en een verbod op het belijden van onderwijsvrijheid door scholen op een manier die tegen de democratische rechtsstaat indruist. Ik heb daarover gesproken met Mari\u00eblle. Zij en ik kunnen het goed met elkaar vinden. Ik heb haar weleens gevraagd waarom ze bij de VVD zit, haha. Harm Beertema van de PVV zei me ook dingen waar ik iets aan had. Hij heeft 35 jaar ervaring in het onderwijs, ik weet zeker dat hij ook het beste voor heeft met de schoolkinderen in Nederland.\u2019<\/p>\n

Kopjes koffie<\/h5>\n

Nog meer hoopgevend nieuws voor kinderen en ouders: Don Ceder streeft ernaar de kinderarmoede in Nederland voor 2030 gehalveerd te hebben, met hulp van zijn (con)collega\u2019s. Daar ligt ook al een voorstel voor.<\/p>\n

Als onderdeel van zijn persoonlijke socialisatieproces binnen het parlement wil hij met alle Kamerleden een kopje koffie drinken om te vragen wat hen bezighoudt, zegt hij. Het is nog niet gelukt iedereen te pakken te krijgen, maar hij is al een eind op weg. Daar is hij niet uniek in, benadrukt hij. Er wordt volop partij-overstijgend gegeten en gedronken. Of er dan ook een beetje geroddeld wordt? Hij lacht (doet hij veel, evenals De Hoop, Werner en Paul). \u2018Ik lees weleens dingen terug in kranten die laten zien dat dat gebeurt, ja. Tuurlijk. Maar hopelijk kun je een bepaald vertrouwen in elkaar hebben. Wij gaan als Kamerleden ook door persoonlijke gebeurtenissen heen, wij hebben ook mantelzorgkwesties, een lastige puber, een relatiebreuk, een lekkend dak, ziektes en noem maar op. Ik zelf krijg vaak de vraag hoe het geloof mijn dagelijks leven be\u00efnvloedt. Daar hebben we gesprekken over. Mooie, vertrouwelijke gesprekken, ook buiten de eigen fractie.\u2019<\/p>\n

De Hoop was er in het begin verbaasd over hoe aardig mensen tegen elkaar zijn na afloop van een pittig debat. \u2018Goed toch? Je moet hard tegen elkaar kunnen zijn op de inhoud en na afloop samen een biertje kunnen drinken. Dat is beschaving.\u2019<\/p>\n

G\u00fcndogan zegt dat ze de eerste zou zijn om Rutte te complimenteren als hij in het belang van de toekomst in eigen vlees zou durven snijden en ongemakkelijke keuzes zou maken over bijvoorbeeld de vermogensbelasting. \u2018Openlijk, of het nu in de plenaire zaal is of in de kantine. Waarom niet? Ik kijk naar de feiten, niet naar politieke kleur.\u2019<\/p>\n

Voor de goede zaak<\/h5>\n

Iemand zou eens een camera moeten zetten op een koffieafspraak van Don Ceder en Lisa van Ginneken, of op een geanimeerde bespreking tussen Mari\u00eblle Paul en Habtamu de Hoop. Het zou misschien een afremmende werking hebben op de hatemail die Kamerleden krijgen, naast alle smeekbedes. Het was een van de weinige dingen waar Paul echt aan moest wennen, zegt ze: \u2018Ik klaag niet snel, maar de hardheid waarmee het gaat, vind ik lastig, soms. Je mag het hardgrondig met me oneens zijn, je mag zelfs zeggen dat je me een dom mens vindt, maar de afschuwelijke dingen die ik naar mijn hoofd geslingerd krijg, dat is niet normaal.\u2019<\/p>\n\n

Lisa van Ginneken kan daarover meepraten. \u2018Vooral net na mijn verkiezing was de hoeveelheid haat jegens mij op sociale media niet te pruimen. Heel veel en heel afschuwelijk. Er wordt onophoudelijk gezinspeeld op mijn transgender zijn, mensen hebben daar kennelijk de gekste interpretaties en fantasie\u00ebn bij. Dat laat ik bij hen. Ondertussen ga ik maar gewoon mijn werk doen. De kunst is trouw te blijven aan jezelf en voor de goede zaak te blijven staan.\u2019<\/p>\n

Verloren waren de afgelopen acht maanden in de formatiewachtkamer niet. Daar zijn ze het allen over eens. En ze hebben dus ook niet alleen gepraat, is de boodschap. Goed om te weten, want zoals Barack Obama\u2019s adviseur David Axelrod ooit zei tegen een groep Amerikaanse burgemeesters: \u2018Wees zo visionair als je wilt, zolang je er maar voor zorgt dat je altijd het vuilnis ophaalt en de gaten in de weg vult.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In maart werden ze gekozen en acht maanden later is er nog steeds geen nieuw kabinet. Hoe geven verse volksvertegenwoordigers hun ambities nu vorm? Els Quaegebeur sprak met zes van hen. \u2018Na je be\u00ebdiging denk je: nu moet het gaan gebeuren. Nou, het ging gelijk gebeuren.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-521333","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-macht","article_type-interview"],"acf":[],"author_name":"Els Quaegebeur","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/521333","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=521333"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/521333\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Els Quaegebeur","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=521333"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=521333"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}