\u2018Terugkijkend op 32 jaar Dolly Bellefleur realiseer ik me dat het bieden van hoop mijn belangrijkste drijfveer is. En dat het thema in veel van mijn liedteksten zit. Misschien hecht ik hier zoveel aan omdat ik als kind erg gepest ben, omdat ik anders was en me vaak hopeloos voelde. Daarom vind ik het ook zo fijn om nu met jongeren te praten over onderwerpen als discriminatie, pesten en \u201canders zijn\u201d. Waar mogelijk bied ik hulp, door na een schoolbezoek contact met hen te houden. Het geeft me hoop om te zien dat homoseksualiteit voor heel veel jongeren geen big issue meer is.<\/p>\n
Een tijdje terug was ik op een school waar een meisje \u201cspontaan\u201d uit de kast kwam tijdens zo\u2019n gesprek. Blijkbaar was de sfeer zo goed en veilig dat ze dat durfde.\u2019<\/p>\n
\u2018Hoop is nodig om te kunnen omgaan met wanhoop. Andersom geldt het misschien ook: dat als je geen wanhoop hebt gekend, hoop niet zoveel betekenis heeft. Het geeft me hoop om te zien dat je zelfs de meest nare ervaringen \u2013 oorlog, geweld \u2013 te boven kunt komen. Dat je kunt leren om je te richten op je kracht, of op wat w\u00e9l mooi is. Al moet ik tegen een getraumatiseerd persoon echt niet zeggen dat het leven ook mooi is, dat gelooft zo iemand niet. Wat wel kan helpen, is om samen een stapje opzij te zetten: \u201cKlopt het eigenlijk wel dat je niet meer kunt lachen? Of dat je geen goede moeder zou zijn?\u201d Even op een andere manier naar jezelf kijken. Ik probeer hoop te bieden door het in kleine stukjes op te breken: \u201cJe ziet nu niet dat je je beter kunt gaan voelen, maar vertrouw me maar, en dan gaan we verder.\u201d<\/p>\n
Dit werk gaat hoe dan ook onder je huid zitten. Mijn hele leven heb ik gewerkt met mensen die, hoe sterk ze ook in hun schoenen stonden, toch omver zijn geblazen door wat ze hebben meegemaakt. Ik moet er steeds meer alert op zijn dat ik niet denk: wat is dit toch een klotewereld. De grote valkuil is dat het als een luxe gaat voelen om te genieten, om feestjes te vieren. Op gegeven moment moet je zeggen: \u201cOk\u00e9, genoeg.\u201d\u2019<\/p>\n
\u2018Het is woensdagavond en ik sta met ons koor achter op een kerkplein te zingen, met een banjo om mijn nek. Er komen mensen langs, ze zetten hun tas neer en blijven luisteren. Ze vragen of ik ze de tekst wil uitleggen, om Nederlands te leren. Twee dagen later kom ik hen weer tegen bij een optreden, en daar staan ze mee te doen, in volle glorie. Dat soort momenten geeft me hoop. Momenten van betrokkenheid bij het hier en nu. Teambuilding op lokaal niveau, dat is cruciaal.<\/p>\n
‘Als bestuurders samenwerken met lokale vrijdenkers, kunstenaars en bewoners, d\u00e1n maak je een slag.’<\/p><\/blockquote>\n
Dat geldt ook buiten de muziek. Zo heb ik op straat bankjes staan timmeren met mensen met allerlei ziekten. We staan aan de weg te timmeren, voor hun eigen pand. Dezelfde middag nog staat er een bankje en een van de grootste boefjes van de wijk helpt ook mee en slaat de pinnen in de grond zodat het bankje staat, en jaren later staat het er nog steeds.
\nEr zijn een heleboel mensen bezig om deze slag te maken, wereldwijd. Ook op bestuurlijk niveau zie ik mooie dingen. Als bestuurders samenwerken met lokale vrijdenkers, kunstenaars en bewoners, d\u00e1n maak je een slag. Als we dit goed doen, hebben we echt een heel mooie wereld. Dit tijdperk gaan we de zachte krachten zien.\u2019<\/p>\nIrene Leonardelli, Onderzoeker bij het IHE Delft Institute for Water Education<\/h5>\n
\u2018Alle kleine veranderingen die ik opmerk, geven me hoop. Toen ik onderzoek ging doen op het platteland van Maharashtra, een deelstaat in India, wist ik dat ik geen gemakkelijke situatie zou tegenkomen. Heel veel boeren daar moeten hun land verkopen, duizenden per jaar plegen su\u00efcide. Vrouwen mogen \u00fcberhaupt geen land erven en worden niet als boeren gezien, ook al zijn ze dat wel. Maar het was ontzettend hoopvol om te zien hoevelen van hen ondanks alles hun eigen kracht waarderen, plezier hebben en zich waardig voelen. En hoeveel initiatieven er ontspringen om elkaar te ondersteunen, tussen mannen en vrouwen, met of zonder hulp van ngo\u2019s. Dat ik dit kan doorvertellen via mijn onderzoek, vult me met hoop. Want hoop gaat ook om het vertellen van verhalen.<\/p>\n
Voor dit soort verhalen hoef je niet naar India, natuurlijk. Ook in Noord-Itali\u00eb, waar ik vandaan kom, ontstonden tijdens de ergste maanden van de pandemie zoveel zorgzame initiatieven: van voedselmanden tot vrijwilligers die anderen gingen verzorgen. Iedereen moest zijn of haar leven opnieuw uitvinden en dat leidde tot een hele hoop creativiteit, nieuwe samenwerkingen en er voor open staan om je routine aan te passen.\u2019<\/p>\n
Florentijn Hofman, Kunstenaar<\/h5>\n
\u2018Dat de blaadjes van de bomen vallen, en dat ze weer terug zullen groeien. Als ik nu naar buiten kijk vanuit mijn studio, vind ik dat een rustgevend en hoopvol idee: de natuur gaat gewoon door, ook als alles om je heen wankel is. Net als mijn kinderen en onze hond ben ik optimistisch ingesteld. Je wordt ouder en je maakt het allemaal maar mooi mee. Ik had corona en was er ziek van. Maar ik ben niet dood!<\/p>\n
Ook hoopvol is dat het werk weer aantrekt. Een paar weken geleden was mijn bekendste kunstwerk, een reusachtige grote badeend, te zien in Chili. In Valparaiso dobberde de eend voor het martelschip van Pinochet. Mensen moesten er letterlijk om huilen, daar op de kade. Want eindelijk zagen ze iets positiefs naast dat schip waar zoveel pijn en zeer omheen hangt. De badeend verzacht de geschiedenis. Het is niet zomaar een springkasteel op het water. Ik noem het altijd de gele katalysator. Als ik met mijn team binnen in het beeld werk, hangt er een gele gloed om ons heen: een prachtige, hoopvolle kleur waar je warm en opgewerkt van wordt. Maar dit keer was ik er niet bij. Door corona ben ik een soort desktopkunstenaar geworden, ik kijk al anderhalf jaar tegen hetzelfde bos aan.<\/p>\n
Waar ik gelukkig wel heen kon, was mijn groenkleurige kunstwerk Stadscocon in de Sint Janskerk in Schiedam. Ook dit werk gaat over hoop \u2212 groen is de kleur van de wedergeboorte. Alles zit er in: het ontkennen van religie, teruggeworpen zijn op jezelf, je geestelijk verruimen, je wedergeboren voelen, maar ook je ontheemd voelen in een cocon. Zonder corona was het minder goed geweest, alles klopt zo met de situatie van de wereld op dit moment.\u2019<\/p>\n\n
Marieke van der Velden, Fotograaf<\/h5>\n
\u2018In een tijd als nu waarin mensen op veel fronten steeds activistischer worden, zie je dat bij veel van hen de hoop verdwijnt. Want ze verwachten een eenduidig antwoord op vraagstukken rondom corona, armoede, ongelijkheid. Dat is iets wat ik heb afgeleerd.
\nIk fotografeerde veel voor ontwikkelingsorganisaties en was daarbij heel oplossingsgericht. Maar, zo merkte ik bijvoorbeeld in Somaliland, een watertekort is niet zomaar op te lossen door het brengen van water.<\/p>\nIk merkte dat ik cynisch werd. Maar cynisme is een luxe, ben ik achtergekomen: cynisch zijn doe je vanaf de zijlijn.<\/p>\n
Laatst zat ik in Griekenland in een kamp met families die letterlijk alles kwijt zijn en nog steeds veerkracht tonen. Dat geeft mij de hoop dat als \u00edk een keer aan de verkeerde kant van de wereld kom te zitten, ik die veerkracht ook kan vinden. Ik ben milder geworden. Ben gaan zien dat wij mensen allemaal gekke wezentjes zijn die wraakzuchtig en oorlogszuchtig kunnen zijn, maar ook heel speels en grappig.\u2019<\/p>\n
Chris Keulemans, Essayist en auteur van Gastvrijheid<\/em><\/h5>\n
\u2018Het onuitgesproken spel tussen gast en gastheer of -vrouw geeft mij hoop. Gastvrijheid is in ons menselijk bestaan net zo belangrijk als lucht en water. Als je op reis bent en niemand doet de deur open, dan ga je dood, en als je thuis zit en niemand komt op bezoek, dan droog je uit.<\/p>\n
‘Wat me hoop geeft, is de vrije manier waarop burgerbewegingen zich organiseren.’<\/p><\/blockquote>\n
In de Koran staat tot in de puntjes beschreven hoe je een goede gast bent, en ook in West-Europa hebben we allerlei \u2013 vaak ongeschreven \u2013 regels waaraan je je toch een beetje moet houden. Dat aftasten is universeel: waar heb je het wel en niet over, hoe ver ga je, hoe ver ga je niet. Een onuitgesproken spel dat in elke situatie van gastvrijheid speelt, met codes die dwars over grenzen heen gaan. Het geeft mij hoop dat mensen elkaar daarin verstaan, zelfs in gevallen waarin ze elkaar niet letterlijk verstaan.<\/p>\n
Wat me ook hoop geeft, is de vrije manier waarop burgerbewegingen zich organiseren. Dat mensen het aandurven om hi\u00ebrarchie\u00ebn en vaste structuren los te laten, zolang het doel en de uitgangspunten duidelijk zijn.<\/p>\n
Neem Verdedig Noord, een beweging voor solidariteit tussen bewoners en tegen gentrificatie van Amsterdam-Noord waarbij ik betrokken ben. In dit stadsdeel ontstaat een weefsel van mensen die elkaar zonder veel woorden weten te vinden. Net als die codes van gastvrijheid: je voelt heel snel of je met iemand te maken hebt die jouw ideaal wel of niet deelt. Over de hele wereld zie ik dit soort bewegingen groeien en elkaar opzoeken. Dat is hoopvol. En ook grimmig. Want die bewegingen groeien niet voor de lol.\u2019<\/p>\n
Govert Schilling, Wetenschapsjournalist en auteur van De olifant in het universum<\/h5>\n
\u2018Wat hoop geeft, is het inzicht dat de wereld meer is dan alleen je eigen vierkante kilometer, je landje of je dagelijkse beslommeringen.<\/p>\n
Mijn specialisatie in de sterrenkunde geeft mij een \u201ckosmisch perspectief\u201d. Astronauten noemen dit het overview effect: vanuit een baan om de aarde zie je ons daar met zijn allen op \u00e9\u00e9n planeetje zitten, en denk je: waar doen we nou zo ingewikkeld over?<\/p>\n
Naast afstand in ruimte neem ik ook afstand in tijd. Want zonder dingen als genocide dood te relativeren: op de lange termijn wordt het beter. Minder armoede, minder kindersterfte, minder dodelijk geweld. In Nederland kon je een paar eeuwen terug \u2019s nachts niet over straat vanwege struikrovers en de bevolking stond massaal te juichen bij publieke doodvonnissen. Oorlog was iets wat erbij hoorde. Terwijl we dat nu, over het algemeen, iets vinden wat je niet zou moeten willen. En als er nu een jongen wordt gedood op een feest, komen er stille tochten \u2013 men is het erover eens dat het zo niet moet.<\/p>\n
Ik merk wel dat ik geneigd ben om sneller moedeloos te worden: \u201cZijn we daar dan nog steeds mee aan het worstelen?\u201d Maar ik weet dat het in me zit om optimistisch te zijn, het is echt een karaktertrek. Daardoor kan ik opletten of ik niet afglijd richting pessimisme. Zo dwing ik mezelf om te kijken naar een nieuwe generatie die bezig is om de wereld te verbeteren. In die zin is het een keuze om dat optimisme dat ik van nature heb, meer te koesteren en uit te dragen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Hoop is nodig om te kunnen omgaan met wanhoop.\u2019
Maar waar vind je die hoop? We vroegen wild om ons heen. <\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-521323","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-leven","article_type-rondgang"],"acf":[],"author_name":"Zwaan Lakmaker","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/521323","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=521323"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/521323\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Zwaan Lakmaker","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=521323"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=521323"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}