Skerrie: \u2018Ok\u00e9. \u201cWaar, wanneer en hoe hebben jullie elkaar ontmoet?\u201d\u2019<\/p>\n
Vuige Muis: \u2018De eerste keer was in 2015, op Dunkende Dykes, een lesbisch basketbal-event in Amsterdam. Toen was ik erg gecharmeerd\u2026\u2019 Skerrie: \u2018\u2026van mijn billen.\u2019 Vuige Muis: \u2018Je billen.\u2019 Skerrie: \u2018Wij kwamen niet basketballen, wij kwamen alleen maar\u2026\u2019 (zangerig) \u2018k\u00edjken.\u2019 Vuige Muis: \u2018Naar elkaar.\u2019<\/p>\n
Skerrie: \u2018Jij zocht later voor je afstudeerwerk een eindregisseur en omdat ik het jaar daarvoor was afgestudeerd, zei een gemeenschappelijke vriendin: \u201cJe moet Skerrie checken.\u201d Toen hebben we een maand intens samengewerkt. Aan het einde van die samenwerking kregen we verkering. Volgens mij hebben we sindsdien nooit meer een nacht apart geslapen, en dat is zes jaar geleden.\u2019<\/p>\n
Skerrie (leest op): \u2018\u201cHoe zag jullie leven eruit toen jullie elkaar ontmoetten?\u201d\u2019<\/p>\n
Vuige Muis: \u2018Hectisch. Toen we elkaar leerden kennen, was ik bezig mijn draai te vinden in het leven, een spannende fase waarin je voelt dat je de veiligheid van school gaat verlaten en in een grote wereld terechtkomt. Ik wilde een kunstcollectief starten, maar had nog niet de mensen verzameld met wie ik dat voor me zag.\u2019<\/p>\n
Skerrie: \u2018Ik voelde me juist heel chill omdat ik net van school af was. Ik deed de regieopleiding in Maastricht en vond die school superbeperkend en heel conservatief. Ik wilde een visueel album maken, ik wilde een korte film maken, ik wilde een installatie maken, muziek maken, dat mocht allemaal niet. Toen ik klaar was, voelde ik me liberated<\/em>. Ik woonde op een goedkoop kamertje in Amsterdam, ik was 23, ik dacht: ik ben jong, ik hoef helemaal niks, ik ga gewoon dingen uitproberen. Ik ging in mijn eentje naar het museum, was lekker aan het rondfietsen. Wat ik wel lastig vond, was dat al mijn passion projects<\/em> overal werden afgekeurd. Van jongs af aan wilde ik al heel veel dingen tegelijk doen: dansen, zingen, schrijven, regisseren, beelden maken, installaties maken, ik wil het allemaal. En ook al was het onsamenhangend, jij juichte het toe. Ik weet nog dat toen we verkering kregen, we zeiden: dan gaan we niet meer samenwerken.\u2019<\/p>\n Vuige Muis: \u2018Je slaat een vraag over.\u2019 Skerrie: \u2018Het moet gewoon een gesprek zijn, toch?\u2019 Vuige Muis: \u2018Waar zijn we nu \u00fcberhaupt qua vragen?\u2019 Skerrie leest voor: \u2018\u201cHoe zag de weg eruit voor jullie elkaar ontmoetten? Wat is jullie achtergrond, school.\u201d Dat is het leven v\u00f3\u00f3rdat we elkaar kenden, daar had ik het nog niet over\u2026\u2019<\/p>\n Vuige Muis: \u2018Wil je nog iets afmaken dan? Het voelde spannend voor jou\u2026\u2019<\/p>\n Skerrie: \u2018Ik vond het niet spannend, ik vond het gewoon heel bevrijdend. Dat is echt het grote verschil tussen ons, ook in wat we nu doen. Als ik zeg: misschien maken we over drie jaar geen muziek, maar hebben we een tijdschrift of zijn we clipregisseurs of hebben we een label, een kledinglijn waarmee we de wereld over reizen, dan word ik enthousiast en jij wordt zenuwachtig. Jij wilt weten welk paadje we gaan aflopen, ik vind dat benauwend. Als dat paadje halverwege niet goed meer voelt, moeten we afslaan.\u2019<\/p>\n Vuige Muis: \u2018Ik vind een bepaald houvast fijn. Als we een zijweg inslaan, prima, maar jij wilt alles open houden. Ik herinner me dat het vanaf the get-go<\/em> al zo was.\u2019<\/p>\n In de reeks \u2018Keukentafelgesprekken\u2019 bevragen levenspartners uit wetenschap, politiek en kunsten elkaar aan de hand van een vaste lijst vragen over de invloed van hun relatie op hun idee\u00ebn en werk. In de vorige afleveringen waren dat econome Kate Raworth & filosoof Roman Krznaric<\/a>, oud-politica Marianne Thieme & financieel geograaf Ewald Engelen<\/a>, en wetenschapper Robbert Dijkgraaf & schrijfster Pia de Jong<\/a>. Annemiek Leclaire werkt de opnamen uit.<\/p>\n<\/div>\n Vuige Muis: \u2018Ik ben geboren in Suriname, ben op mijn vierde van Paramaribo naar Arnhem verhuisd en daar opgegroeid met mijn moeder en mijn tien jaar oudere broer. Mijn moeder heeft 25 jaar bij een verzekeringsmaatschappij gewerkt en runt nu haar eigen Surinaamse eethuis.\u2019<\/p>\n Skerrie: \u2018Ik ben opgegroeid in Gein, met een vader en vijf zusjes. Wel een kippenhok. Mijn vader is wetenschapper. Daarom ben ik zo getraind in woordgebruik, omdat ik van jongs af aan heb zitten discussi\u00ebren thuis. Ik leer veel van mijn vader. Ik discussieer superhard met hem, en soms komt het bij hem aan. Wel fijn, want het is een boomer en hij wil die boomer ook nog wel eens meenemen naar 2021. Jouw moeder heeft een superwit klinisch huis, van glas, leer, geboend, leeg, stil. Bij mijn vader staat altijd de tv aan, en dan draait hij ondertussen het soort jazz waardoor het lijkt alsof je drie verschillende platen tegelijk hoort. Hij is een hoarder, hij heeft al onze werkjes vanaf dat we kleine kinderen zijn nog steeds in huis staan.\u2019<\/p>\n Vuige Muis: \u2018Ik zou helemaal gek worden. Mijn leven was superstil, ik heb veel met mezelf moeten dealen, wat ik nooit als iets negatiefs heb ervaren, ik kan daarom heel goed stil zijn.\u2019 Skerrie: \u2018Ik word gek als het helemaal stil is! Pas als er ruis is, word ik rustig; als er stilte is, raak ik gestrest. Mijn gezin is super-Hollands, jouw gezin is in Suriname geboren. Jouw moeder is supergelovig, mijn vader superathe\u00efstisch, dus er zijn echt wel verschillen. Voor mij is wetenschap het hoogste goed, ik zal niet snel mijn gedachten veranderen over athe\u00efsme, en jij niet snel over religie. Ik denk dat we als we daarvan weggaan ook allebei een beetje onze ouder verraden. Maar alles wat we daaraan verbinden, is pretty much<\/em> hetzelfde, we stemmen socialistisch, werken hard, helpen anderen.\u2019<\/p>\n \u2018LIONSTORM is de tegenreactie op niet genoeg ruimte kunnen krijgen. Omdat we gewoon gek werden dat we ons overal benauwd voelden, dat we ons verstopten.\u2019<\/p><\/blockquote>\n Vuige Muis: \u2018Ik heb altijd veel liefde van mijn moeder gevoeld.\u2019 Skerrie: \u2018Je hebt je niet echt kunnen afzetten als kind.\u2019 Vuige Muis: \u2018Nee ik was een heel rustig kind, heel braaf.\u2019 Skerrie: \u2018Ik denk dat we allebei niet gepuberd hebben omdat we ons zorgen maakten om onze ouders. Met mijn moeder heb ik een heel ingewikkelde band, g\u00e9\u00e9n band, daar heb ik me heel erg opgesloten gevoeld; daardoor ben ik heel spastisch in mijn grenzen aangeven, omdat ik zo vaak over mijn grenzen heen heb laten gaan.\u2019<\/p>\n Vuige Muis: \u2018Ik weet nog dat onze eerste gesprekken gingen over gebroken ouders, gebroken huizen.\u2019 Skerrie: \u2018Jij bent een moederskind, ik een vaderskind. We zijn de caretakers<\/em> van onze ouders geworden, we hebben altijd en eeuwig de stress dat het niet goed gaat met onze ouder. Dat die te alleen is, dat wij die niet genoeg kunnen bieden.\u2019<\/p>\n Vuige Muis: \u2018Juist omdat we nooit die ruimte hebben opge\u00ebist, proberen we het wel in ons werk te doen.\u2019 Skerrie: \u2018Dat is de hele drijfveer van wat we doen. LIONSTORM is de tegenreactie op niet genoeg ruimte kunnen krijgen. De track \u201cNo H8ro\u201d gingen we maken omdat\u2026\u2019 Vuige Muis: \u2018\u2026het genoeg was.\u2019 Skerrie: \u2018Omdat we gewoon gek werden dat we ons overal benauwd voelden, dat we ons verstopten. Het gevoel dat de wereld er aldoor maar niet klaar voor is. Als tegenreactie zei ik op een gegeven moment: ik ga het gay zijn helemaal op de voorgrond plaatsen \u2212 ik ga het helemaal cultiveren en omarmen. We hadden ook een shirt laten maken met \u201cGay\u201d. In die tijd gebruikte iedereen het woord \u201cgay\u201d als \u201cslecht\u201d, zo van: \u201cDie artiesten zijn echt gay\u201d, en dan bedoelen: dom, of slecht.<\/p>\nAAN DE KEUKENTAFEL<\/h5>\n
Kippenhok<\/h5>\n