Geheimtips voor uw vakantie<\/p>\n
Tot onze schrik troffen we op een bekend Amerikaans blog een foto van ‘onze’ spionagetoren. Dat was \u00f3ns verborgen kunstwerk, ontdekt in de zomer van 2008 door ons clubje internationale studenten. In Berlijn staat op de Teufelsberg een vervallen bouwwerk dat ooit gebruikt werd door de westerse geheime diensten om signalen van de communisten op te vangen. Sinds de val van de Muur stond de toren te verpieteren, omringd door prikkeldraad en struiken. In de zomer van 2008 beklommen wij stiekem die toren. Iemand had altijd wel ergens een gat geknipt in de omheining waardoor je er toch bij kon komen. Als je de goede website maar kende, wist je ook waar het gat zat. Tot de parkwachters het ontdekten en het weer dichtmaakten. Wij waanden ons ontdekkingsreizigers: het gat vinden, de doornen ontwijken, de everzwijnen met jonkies niet storen, de toren beklimmen. Terwijl de toeristen in de rij stonden voor de Reichstag, zaten wij met flesjes bier op de rand van onze geheime toren uitkijkend over Berlijn. Net als ongetwijfeld de vele andere groepjes studenten die ons voorgingen en op diezelfde rand bier hebben gedronken.<\/p>\n
Het Amerikaanse blog kondigde vorige week een groot toneelstuk aan dat georganiseerd wordt op ‘onze’ toren. Het gat in de omheining zal nu iets groter zijn en misschien is er wel een lift. Terecht, want het uitzicht is grandioos. Maar exclusief kun je deze prachtplek niet meer noemen. Gelukkig blijven er genoeg ‘geheime’ kunst- en natuurschatten over.<\/p>\n
Twee jaar geleden maakte Vrij Nederland voor het eerst een ‘Wunderkammer’ met dergelijke verborgen kunstschatten: het kerkje in een bergdorpje in de Alpen, het schilderij in een galerie in de buitenwijk, het uitzicht vanaf een rots of een spionagetoren. Plekken die het hart sneller laten kloppen, kunstwerken die weinig aandacht kregen, maar deze wel verdienen. Dit jaar richt de Wunderkammer zich op Europa. We hebben journalisten, schrijvers en museumdirecteuren gevraagd om suggesties. Maar de Wunderkammer blijft open. Tips kunt u altijd sturen naar wunderkammer@vn.nl.<\/p>\n
Museu Frederic Mar\u00e8s in Barcelona<\/p>\n
Getipt door Irene Companjen van Kultuurhuis Bosch<\/p>\n
Bij binnenkomst lijkt het Museu Frederic Mar\u00e8s, vlak bij de grote kathedraal in Barcelona, nog niet veel bijzonders. De eerste twee verdiepingen bestaan uit een grote verzameling heiligenbeelden. De beelden op de tweede verdieping zijn zoals we ze kennen uit kerken en musea. De beelden op de eerste verdieping werden gemaakt door middeleeuwse houtsnijders die ervan overtuigd waren dat Jezus gevoel voor humor had: de Messias met een veel te grote neus, een langgerekt hoofd of een vreemde gezichtsuitdrukking. Maar dat is niet de reden waarom u dit museum moet bezoeken. De derde etage is een museum in een museum, een speciale afdeling genaamd Museo Sentimental. Frederic Mar\u00e8s was een nogal gepassioneerde verzamelaar: hij verzamelde letterlijk \u00e1lles. Een greep uit de collectie: waaiers, pijpen in houders, treinkaartjes, foto’s, speelgoed, sokken, suikerzakjes en relikwie\u00ebn. K. Schippers schreef in 1989 een verhaal over dit museum, dat hij in een gelijknamige bundel publiceerde.<\/p>\n
Basiliek van Koekelberg in Brussel<\/p>\n
Getipt door Pieter Gerrit Kroeger, hoofdredacteur ‘ScienceGuide’<\/p>\n
Je zou zeggen dat je dit reusachtige gebouw bovenop op de Koekelberg niet over het hoofd kunt zien: hij is de op vijf na grootste, en de op zes na hoogste kerk van de wereld. Toch wordt deze Frank Lloyd Wright-achtige art-decokathedraal door stedentrippers vaak overgeslagen. Koning Leopold II van Belgi\u00eb legde in 1905 de eerste steen van de op de Sacre Coeur ge\u00efnspireerde kerk, die hij liet bouwen ter gelegenheid van de 75-jarige Belgische onafhankelijkheid. Bijna een halve eeuw later en een volledige herziening van het ontwerp verder werd de kerk ingewijd. Hij herbergt nu twee musea, vergaderzalen, een theaterzaal, een restaurant, een klimmuur en een radio-opnamestudio.<\/p>\n
Centro Hist\u00f3rico in Genua<\/p>\n
Getipt door dichter Ilja Pfeijffer<\/p>\n
Het middeleeuwse stadscentrum van Genua was voor de schrijver Ilja Leonard Pfeijffer een belangrijke reden om in Itali\u00eb te gaan wonen. De kern van de havenstad bestaat uit een labyrint van carruggi (smalle straatjes) en palazzi. <\/p>\n
Voor zijn boek De filosofie van de heuvel fietste Ilja Leonard Pfeijffer samen met fotografe Gelya Bogatishcheva naar Rome en ontdekte het zoete Italiaanse leven. Toen ze Genua binnen fietsten, hadden ze allebei het gevoel hun bestemming te hebben gevonden. Uit plichtsbesef en ten dienste van het boek maakten ze de reis naar Rome af, maar in 2008 besloten ze in Genua te gaan wonen.<\/p>\n
Volgens de Genovesi zelf hebben ze het grootste middeleeuwse stadscentrum van Europa. Maar, zegt Pfeijffer, het is in de loop van de jaren niet veranderd in een soort Disneyland, zoals bij vergelijkbare steden als Veneti\u00eb en Florence. In Genua wonen in het centrum gewoon bakkers en slagers. Het zal ook schelen dat Genua geen grote toeristische attracties heeft. De stad heeft een aantal mooie musea, de kathedraal San Lorenzo, het dogenpaleis en het operagebouw Carlo Felice, maar het ontbreekt aan echte driesterren\u00adattracties.<\/p>\n
Hydropark in Kiev<\/p>\n
Getipt door verslaggever Lynn Berger<\/p>\n
Kunst op z’n Oost-Europees: journaliste Lynn Berger reed afgelopen zomer over de E40, met achtduizend kilometer de langste snelweg van Europa. Onderweg stuitte ze op het Hydropark van Kiev. Op een eiland in de rivier de Dnjepr staat in de Oekra\u00efense hoofdstad een enorme, openbare, openlucht-gym, eentje ‘waar Muscle Beach in Los Angeles niets bij is’.<\/p>\n
De gym staat er al sinds Sovjettijden en alle apparaten zijn gemaakt van oude vliegtuig- en auto-onderdelen plus ander schrootmateriaal, alles voorzien van een laag lichtblauwe verf. ‘Het is er stil, op het gepiep en gekraak van de machines en het gezucht en gesteun van de honderden trainende Oekra\u00efense krachtpatsers na. Een surre\u00ebel en een bijzonder mooi gezicht (en je kan er ook zelf gewichtheffen als je wil).’ De Oekra\u00efners mogen het eiland graag Veneti\u00eb noemen, hoewel de honderdveertig meter lange betonnen brug niet direct doet denken aan de Venetiaanse Rialto-brug. Maar ergens is het wel een kleine republiek, zij het van roestige Sovjetglorie.<\/p>\n
Majakovskaja-metrostation in Moskou<\/p>\n
Getipt door Rusland-correspondent Olaf Koens<\/p>\n
Van modernist Aleksandr Dejneka, een Russische schilder die zich tijdens het communistische regime toelegde op schilderijen van fabrieksarbeiders, sporters en boeren, is genoeg werk te zien in de grotere musea, zoals het Poesjkin en de Tretjakov-galerie. Maar misschien wel zijn beste werk is de decoratie van het Majakovskaja-metrostation. ‘De moza\u00efeken zijn fenomenaal, het perspectief, de thematiek – mooier kun je het niet vinden.’ Het metrostation ligt op de groene lijn in Moskou en geniet al enige bekendheid als achtergrond van de videoclip van The Age Of The Understatement, de eerste single van de The Last Shadow Puppets uit 2008. Het enige wat je hoeft te doen om de moza\u00efeken te zien, is omhoog kijken. Kosten: een metrokaartje. 28 roebel (60 cent).<\/p>\n
Lost Property Office in Londen<\/p>\n
Getipt door schrijfster te Londen Annabel Troost<\/p>\n
Verscholen om de hoek van Baker Street Station en aan de overkant van het fictieve woonhuis van detective Sherlock Holmes vind je het Lost Property Office (LPO). Dit depot van de Londense metro verzamelt en ordent sinds 1933 – een tijd waarin men niet zonder hoed of handschoenen de straat op ging – gevonden voorwerpen: vergeten boeken, opblaasbare Mickey Mouse-poppen, voodoomaskers, trouwjurken, zelfs een urn. Al rondneuzend krijg je de indruk dat er niet veel is veranderd in de afgelopen tachtig jaar. Londenaren zijn nog net zo vergeetachtig en verliezen bijna alles, ongeacht omvang, belang of waarde. De meest verstrooide metrolijn van Londen is Piccadilly Line, die met luchthaven Heathrow op de route garant staat voor veel opmerkelijke vondsten. Het LPO is een verborgen bezienswaardigheid in Londen, ideaal om deze zomer de drukte van de Olympische Spelen even te ontvluchten.<\/p>\n
Bruder Klaus Kapelle in Wachendorf<\/p>\n
Getipt door Andreas Bl\u00fchm, directeur van het Groninger Museum<\/p>\n
Aan de noordelijke rand van het Eifelgebergte in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen staat een vierkant torentje op een heuvel. Op het eerste gezicht is het gissen naar de functie van het bouwwerk. Het blijkt een katholieke kapel te zijn, in 2005 ontworpen door een Zwitserse architect. <\/p>\n
De Bruder Klaus Kapelle van Wachendorf zie je van verre al staan, beschrijft Andreas Bl\u00fchm: ‘Het is een bescheiden torentje waarvan je niet meteen weet wat het is. Als je binnen bent, beneemt het je de adem, ook al ben je niet religieus, laat staan katholiek. De boeren uit de omgeving hebben op aanwijzing van de befaamde architect Peter Zumthor een aantal vuren-stammen aan elkaar gebonden en daar lagen beton overheen gegoten. Vervolgens werden de stammen in brand gestoken. De ruimte die overbleef, is sindsdien de Bruder Klaus Kapelle.’<\/p>\n
’20th Century \/ Continuities & Ruptures’ in Moderna Galerija in Ljubljana<\/p>\n
Getipt door Steven van Thije, onderzoeksconservator van het Van Abbemuseum<\/p>\n
Ten Thije zag in de Sloveense hoofdstad hoe dit museum op een verrassende manier zijn collectie liet zien: de tentoonstelling 20th Century \/ Continuities & Ruptures exposeert de werken in hun oorspronkelijke tentoonstellingssfeer. Per fase van de kunsthistorie wordt de kunst op een andere manier gepresenteerd. De impressionisten zijn bijvoorbeeld te zien in een typische begin twintigste-eeuwse setting. De tentoonstelling is toegankelijk voor iedereen en niet alleen geschikt voor experts, de kunst die er hangt is voornamelijk Oost-Europees.<\/p>\n
Secret Cinema in Londen<\/p>\n
Getipt door NOS-correspondent Arjen van der Horst<\/p>\n
Helemaal van gebaande paden af gaat het Secret Cinema project in Londen: alternatief zijn staat centraal in dit bioscoop-project.NOS-correspondent Arjen van der Horst ziet dat de aandacht voor Secret Cinema steeds groter wordt. ‘Je gaat naar een geheime locatie in Londen om een film te zien. Welke? Dat weet niemand. Maar het is meer dan een sneak preview. De films worden doorgaans vertoond in kolossale ruimtes die voor de gelegenheid zijn omgebouwd tot filmset (soms met de echte ”props” uit de film zelf). Toeschouwers krijgen van tevoren opdrachten: je moet je kleden in stijl van de film en je voert missies uit. In feite voeren de toeschouwers zelf een toneelstuk op voordat de ”echte” film begint. Tot dat moment weet je nog steeds niet welke film vertoond gaat worden.’<\/p>\n
Electric Ladyland in Amsterdam<\/p>\n
Getipt door Aukje Dekker van het Eddie the Eagle Museum<\/p>\n
Midden in Amsterdam is een museum met fluorescerende kunst: Electric Ladyland. Het fluormuseum is op zich al een kunstwerk: ‘Je wordt meegenomen door een man die geobsedeerd is door fluor en Jimi Hendrix. In zijn keldertje moet je eerst speciale schoenen aantrekken. Daarna vertelt hij een uur lang vol passie over zijn kunst, maar wat hem betreft mag dat ook oneindig doorgaan.’ De kelder is een fluorgrot met geheimen. Om die te kunnen bouwen, deed hij jaren onderzoek naar alle vormen van fluor en hoe ze door de eeuwen heen gebruikt zijn. ‘Steeds doet hij allemaal kleine lampjes aan die dan weer een ministeentje links onder een andere grote steen doet oplichten, dan weer de helft van een schilderij waarin verschillende soorten zand zijn verwerkt, waarna vervolgens een andere uv-lamp op datzelfde complete schilderij een totaal andere tekening zichtbaar maakt. Hij kan er zo leuk over vertellen dat je nooit meer op dezelfde manier fluor ervaart.’<\/p>\n
Het orgel van de kerk in Arnstadt<\/p>\n
Getipt door Pieter Gerrit Kroeger van ‘ScienceGuide’<\/p>\n
Als achttienjarige werkte Johann Sebastian Bach tijdelijk aan het hertogelijk hof van Weimar. De ‘jonge wilde’ onder de musici werd plaatsvervangend hof-organist in de Nieuwe Kerk in het Duitse stadje Arnstadt. Hoewel hij op 13 juli 1703 nog het nieuwe orgel van de kerk inwijdde, had hij veel conflicten. Na een paar jaar is hij dan ook met ruzie vertrokken. Het bijzondere orgel is in de loop van de jaren vervallen, vertelt Pieter Gerrit Kroeger, maar is na de hereniging van Duitsland in volle glorie gerestaureerd. Inmiddels draagt de kerk dan ook de naam ‘Bachkirche’. Het orgel is nog bijna helemaal origineel, hoewel het oorspronkelijke toetsenbord te zien is in het museum dat naast de kerk ligt. Daar is bovendien een standbeeld te vinden van een jonge, recalcitrante Bach.<\/p>\n
Chapelle Notre-Dame-du-Haut in Ronchamp van Le Corbusier<\/p>\n
Getipt door directeur Charles Esche, directeur van het Van Abbemuseum<\/p>\n
In het dorpje Ronchamp, in de Franse Vogezen vlak bij de grens met Zwitserland, staat een bijzondere kapel. Toen de oorspronkelijke kapel in de oorlog bij een bombardement vernield werd, kreeg architect Le Corbusier de opdracht hem te ontwerpen. Het curieuze bouwwerk ziet er van geen enkele kant hetzelfde uit. Een virtuele rondleiding door Esche: ‘Loop minstens twee keer om het gebouw heen voordat je het betreedt; je moet het eerst helemaal gezien hebben en in verwarring zijn gebracht. Let op de op een grot ge\u00efnspireerde constructie van de meest zuidelijke muur, die doorbroken wordt door diepgelegen, onregelmatige glazen rechthoeken. Beklim aan de oostkant de getrapte piramide. Als de zon in het zuidwesten is, loop dan naar beneden en ga aan de rand van de schaduw staan. Dit is de perfecte locatie voor een kerkdienst in de buitenlucht; de preekstoel staat links onder het dak van grijs beton. Ga nu het gebouw in. Als je door de noordelijke ingang naar binnen gaat, wat zie je dan? Niet het altaar, de priester of het kruis, maar de banken en de mensen op wie dankzij de doorbroken zuidelijke muur de zon schijnt. We struikelen over de leden van de kerkgemeente in plaats van over de heilige drie-eenheid en kijkend naar links zien wij geen altaar maar een klein, zwak kruis, gedomineerd door het dak dat ook over de preekstoel buiten hing. Het enige duidelijke uitzicht is een ge\u00efsoleerd fragment van een blauwe hemel. Deze magische splinter trekt de wereld het gebouw in op een manier die ik alleen kan omschrijven als pre-christelijk; het herinnert ons aan de noodzaak ons te beschermen tegen de verwoestende krachten van de natuur.’<\/p>\n
Verein der Freunde und F\u00f6rderer der Naturkunde Museum Leipzig<\/p>\n
Getipt door Aukje Dekker van het Eddie the Eagle Museum<\/p>\n
In Leipzig kwijnt een museum weg, verstopt onder een flinke laag stof. Maar dat maakt het museum ook zo interessant, vertelt Aukje Dekker. Sinds de oprichting in 1912 is er aan het natuurhistorische museum niets veranderd. Geen glanzende naambordjes of illustraties, geen hippe computeranimaties: slechts nijverheid en ambacht zetten hier de toon. <\/p>\n
‘De honderden geschilderde achtergronden van een maanlandschap of oerwoud in de vitrines, de handgeschilderde tabellen en grafieken: zes verdiepingen vol met zorg en liefde vormgegeven natuur. De hoeveelheid mankracht en handenarbeid is overweldigend.’<\/p>\n
De kerk van Monreale vlak bij Palermo op Sicili\u00eb<\/p>\n
Getipt door Emily Ansenk, directeur van de Kunsthal<\/p>\n
Toen de Arabieren in 831 Palermo veroverden, betrok de bisschop tijdelijk het plaatsje Monreale, acht kilometer verderop. Dat heeft waarschijnlijk bijgedragen aan de beslissing van Guglielmo II van Sicili\u00eb om hier in de twaalfde eeuw een kathedraal te laten bouwen. De prachtige domkerk heeft zo’n zesduizend vierkante meter aan moza\u00efeken en een gigantische pantocrator. De extravagante kathedraal is het indrukwekkendste monument van de Normandische koningen die ooit over Sicili\u00eb heersten.<\/p>\n
Pla\u00e7a de Sant Felip Neri in Barcelona<\/p>\n
Getipt door AD-journalist Edwin Winkels<\/p>\n
Op twintig meter afstand lopen elke dag tienduizenden mensen door de winkelstraten en rondom de kathedraal, maar niemand loopt een van de twee steegjes in die naar dit pleintje leiden. De kerkmuren zitten nog vol gaten, gevolg van een bombardement tijdens de burgeroorlog. Het pleintje werd bekender sinds de Catalaanse schrijver Carlos Ruiz Zaf\u00f3n het een rol liet spelen in zijn boek De schaduw van de wind. Het personage Nuria Monfort zou aan het plein gewoond hebben. Maar ondanks de toegenomen bekendheid is het volgens de Barcelonezen nog steeds ‘een adempauze in een doolhof van straatjes’.<\/p>\n
Henry Moores standbeeld ‘Warrior with Shield’in Florence<\/p>\n
Getipt door Benno Tempel, directeur van het Gemeentemuseum Den Haag<\/p>\n
Leonardo da Vinci schreef in zijn notities dat een schilder een veldslag kan zien in het mos op de muur. Zo vond de Engelse Henry Moore inspiratie in een kiezelsteen die hij vond aan het strand. Het deed hem denken aan een been dat geamputeerd was vanaf de heup. Zo ontstond een grote sculptuur van een krijger met een schild en een stompje in plaats van een been.<\/p>\n
Benno Tempel tipt dit beeld van Henry Moore, dat bij de Santa Croce staat in Florence. ‘Naast de basiliek ligt de binnentuin waar het beeld staat. Een “ontdekking” in de stad van de Renaissance.’ Het is de afbeelding van een krijger die nog op de grond ligt, in volle actie, de naderende dood accepterend. Het lijkt met het schild en de stoere actiepose wel een mythisch Grieks beeld. Onbedoeld, zei Henry Moore zelf, maar wellicht be\u00efnvloed door zijn bezoek aan Griekenland het jaar daarvoor.<\/p>\n
Palazzo Medici-Riccardi in Florence<\/p>\n
Getipt door Wim Pijbes, directeur van het Rijksmuseum<\/p>\n
In de schaduw van de toeristenmassa ligt in het centrum van Florence een relatief onbekend palazzo: het vijftiende-eeuwse Palazzo Medici-Riccardi aan de Via Cavour. Het is de favoriete plek in Florence van Wim Pijbes, directeur van het Rijksmuseum: ‘Gelukkig zijn de drommen toeristen niet bekend met de betoverende schoonheid van dit renaissancepaleis, ontworpen voor de machtige Medici door Michelozzo. De vijftiende-eeuwse binnenplaats en de barokke plafondschilderingen van Luca Giordano zijn weliswaar prachtig, maar het echte hoogtepunt voor mij is de kleine kapel van de wijzen op de eerste verdieping. Maximaal tien personen mogen tegelijk naar binnen, maar eigenlijk moet je er in je eentje zijn om de adembenemende pracht van misschien wel de mooiste fresco’s ter wereld te bekijken. Benozzo Gozzoli is de maker en het lijkt of ze speciaal voor jou zijn gemaakt.’<\/p>\n
De kapel van St. Agatha in Pisa<\/p>\n
Getipt door Pieter Gerrit Kroeger, hoofdredacteur van ‘ScienceGuide’<\/p>\n
Achter de San Paolo a Ripa d’Arno, de grote Romaanse kerk in Pisa, staat een klein kapelletje. Hij werd rond 1603 gebouwd door monniken en is een soort middeleeuws juwelenkastje: in het achthoekige bouwwerk met een piramidevormig dak wordt als relikwie een doorn uit de doornenkroon van Jezus bewaard.<\/p>\n
Het zomerhuisje Liselund, op het Deense eiland M\u00f8n<\/p>\n
Getipt door kunsthandelaar Jan Six<\/p>\n
In de Oostzee, tussen Seeland en Falster, ligt het Deense eiland M\u00f8n. Het eiland is bekend vanwege de witte zandstranden en krijtrotsen, maar ook vanwege het slot Liselund. <\/p>\n
Jan Six: ‘Het huisje werd rond 1790 gebouwd door de Franse adellijke heer Antoine de Bosc de la Calmette voor zijn vrouw Elisabeth, beter bekend als Lisa.’ Het slot, of eerder een chic zomerhuisje, is goed onderhouden en ligt in een idyllisch park. Vlakbij liggen de M\u00f8ns Klint, de krijtrotsen aan de rand van de bossen. Via trappen kun je afdalen naar de zee. Dat is niet geheel zonder risico. Regelmatig breken stukken krijt af die in de zee verdwijnen. In 1905 verdween helaas een groot deel van het landgoed Liselund bij een aardverschuiving. Maar wat er nu nog rest is een prachtige Engelse tuin en een neoklassiek Frans landhuis.<\/p>\n<\/p>\n
Mies van der Rohe Haus (Landhaus Lemke) in Berlijn<\/p>\n
In het Berlijnse stadsdeel Alt-Hohensch\u00f6nhausen (district Lichtenberg) liet het echtpaar Lemke in 1932 door Mies van der Rohe een villa bouwen. Omringd door weelderige villa’s aan de Obersee dreigt de creatie van architect Van der Rohe grotendeels onopgemerkt te blijven. Het huis is opgetrokken uit rode baksteen en telt slechts \u00e9\u00e9n verdieping. Alleen vanuit de tuin en vanaf het aanliggende meer is de elegantie van de bescheiden constructie te bewonderen, vanaf de straatkant blijft het vrijwel onzichtbaar. De buitenmuren worden opgebroken door grote ramen, waarmee Landhaus Lemke een voorbeeld is van Van der Rohes geliefde nadruk op transparantie en op de onlosmakelijke verbinding tussen binnen- en buitenruimte. Na de oorlog diende het achtereenvolgens als magazijn en garage voor het Sovjetleger en als een leveringspunt voor de Stasi. Sinds 1990 is Landhaus Lemke Van der Rohes enige priv\u00e9woning die openstaat voor het publiek. <\/p>\n
Getipt en geschreven door kunsthistorica Judith Vrancken<\/p>\n
Tableau ‘De menselijke driften’ van Jef Lambeaux in het Horta-paviljoen in het Brusselse Jubelpark<\/p>\n
‘Michelangelo van de goot!’ Meer dan honderd jaar geleden kreeg Jef Lambeaux (1852-1908) die bijnaam naar zijn hoofd geslingerd. Nog altijd is zijn kunstwerk onderwerp van controverse. Niet voor niets luidt de eerste titel van het werk ‘De Calvarieberg des Menschdoms’. Nu noemt iedereen het ‘Het paviljoen van de driften’.<\/p>\n
In oktober 1899 werd het bij de onthulling omschreven als ‘een marmeren bordeel’. Direct werd het beeldhouwwerk aan het zicht onttrokken. Dat is deze Wunderkammer nog steeds. Tenzij u door het sleutelgat loert naar Lambeaux’ kronkelende lijven in Carraramarmer. Het is een theatrale, versteende weergave van wellust, bacchanalen, zinnelijkheid en viriliteit. Het tafereel speelt zich af aan de voeten van een grimmige dood. Daartussen een gekruisigde Christus met een Adam en Eva vol wroeging aan zijn voeten.<\/p>\n
Jef Lambeaux had de schets hiervoor al in 1890 gemaakt. De Belgische koning Leopold II gaf hem de opdracht de elf meter lange gipsafdruk in marmer uit te voeren. De tempel om het werk te beschermen werd de eerste openbare opdracht voor de art-nouveau-architect Victor Horta. Het is een beschermd monument dat staat te verkommeren in een deel van het Brusselse Jubelpark dat in 1967 voor honderd jaar in erfpacht werd gegeven aan de Saoedische koning. Wie het beeldhouwwerk in het echt en in zijn geheel wilde zien, kon vroeger een afspraak maken met de conservator van het Jubelpark\u00admuseum. Die stuurde dan iemand met de sleutel van het slot. Nu beweert men dat het gebouw ’te onveilig’ is om te betreden. Kijken naar de driften is onmogelijk. Gluren kan wel. <\/p>\n
Getipt en geschreven door journaliste Anna Luyten<\/p>\n
Ga voor deze bronnen naar vn.nl\/wunderkammer<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Onbekend maakt onbemind. Maar soms houden we juist van die liefdeloze plekjes waar we onbespied van genieten. Tips van Europese intimi.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-51311","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Tim de Gier, Lotte Melenhorst","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/51311","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=51311"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/51311\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Tim de Gier, Lotte Melenhorst","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=51311"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=51311"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}