Met Bord&Stift hebben we de aandelen van de BV ondergebracht in een stichting en vastgelegd dat het bedrijf nooit verkocht kan worden, en dat we de winst besteden aan projecten waarvan wij geloven dat die de wereld beter maken.<\/p>\n
We hebben geen managers en geen bazen. Iedereen die dat hoort, denkt twee dingen. E\u00e9n: het zal dan wel totale chaos zijn, en twee: dan vergaderen ze vast eindeloos. Maar dat is niet zo. Juist omdat er geen managers zijn, ben je gedwongen om heel veel checklists en structuur te hebben. En mensen nemen veel meer eigen verantwoordelijkheid. Uit een sfeer van wantrouwen worden er allerlei controle- en beloningsmechanismes ingesteld. De grap is dat mensen dan minder verantwoordelijk gaan werken, waardoor managers denken: zie je wel, we hebben nog meer managers nodig. Maar ik heb gezien dat je dat niet nodig hebt als je mensen echt vertrouwt en als je een psychologisch veilige omgeving hebt.<\/p>\n
Het is een beetje een kip-ei-situatie: als het niet veilig is, durf je dat niet uit te spreken maar daardoor wordt het niet veiliger.<\/p>\n
Onze oplossing? We hebben elke week een spanningenronde. Dat klinkt eng, of onveilig, maar dat is niet zo. Ik kan zeggen wat ik op mijn hart heb, want anderen doen dat ook.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik probeer mijn idealen allereerst in de praktijk te brengen door te praten. Met mensen die dichtbij me staan \u00e9n met minder bekenden. Daarnaast probeer ik mijn idealen te delen met een groter publiek via mijn Instagram-account, in de hoop dat volgers er ook er weer met anderen over praten.<\/p>\n
‘Je kunt zeggen dat ik mijn idealen al in de praktijk breng door ze simpelweg te belichamen, als persoon van kleur voor een klas.’<\/p><\/blockquote>\n
Zo maakte ik een podcast rondom de verkiezingen om jongeren aan het stemmen te krijgen. Het is belangrijk dat mensen zien dat er anderen zijn met eenzelfde kijk op dingen. Veel netwerken zijn de afgelopen jaren sterker geworden, maar nog steeds voelen veel mensen zich ge\u00efsoleerd.<\/p>\n
Een derde manier waarop ik mijn idealen in de praktijk probeer te brengen, is via mijn baan als docent. Hier heb ik natuurlijk een andere rol. Sommige van mijn studenten weten wel van mijn account en vragen ernaar. En ik heb het met ze over ongelijkheid en racisme in de vakken die ik geef. Met collega\u2019s heb ik wel discussies: \u201ceigenlijk moet je neutraal zijn\u201d. Maar hoe kan ik bij een vak over racisme neutraal zijn? Je kunt zeggen dat ik mijn idealen al in de praktijk breng door ze simpelweg te belichamen, als persoon van kleur voor een klas.<\/p>\n
Ik ben in mindere mate iemand die een protest organiseert of toespraken houdt, al komt dat misschien nog \u2013 nu vind ik het fijner om bij een demonstratie te observeren. Dat er 15.000 mensen waren bij de Black Lives Matter-demonstratie op de Dam was z\u00f3\u2019n krachtig statement. Mensen uit allerlei vlakken van de samenleving hebben het er een jaar later nog steeds over.<\/p>\n
Ik ben benieuwd of er ook zoveel momentum komt voor de strijd tegen de wooncrisis. Want ook huisvesting heeft veel met ongelijkheid te maken, en volgens mij is er een groot raakvlak tussen economische en culturele of etnische gelijkheid. Zo heb ik bijvoorbeeld als kind nooit een eigen kamer gehad, en ik denk dat mensen van kleur dat relatief vaak meemaken. Maar wat er gebeurt, is dat migranten de schuld krijgen van huisvestingsproblemen, waardoor mensen tegen elkaar worden uitgespeeld.<\/p>\n
Hoewel racisme geen kwestie is van wie er het meest onderdrukt wordt, vind ik het belangrijk dat er meer aandacht komt voor racisme tegen Aziaten. Als je bijvoorbeeld ziet hoe mensen met een Oost-Aziatisch uiterlijk werden behandeld vanwege corona, en hoe weinig daarover gesproken wordt. Hopelijk kan ik hier iets aan doen via mijn bedrijf in dumplings, dat ik net ben begonnen met twee vrienden die net als ik een Aziatische achtergrond hebben. Maar het eerste doel is dumplings maken volgens de recepten van onze moeders en die verkopen. We denken alle drie veel na over wat je doorgeeft van je cultuur als je ouders er niet meer zijn. En dumplings zijn gewoon ontzettend lekker.\u2019<\/p>\n
Eva Bollen, Oprichter van actiegroep \u2018Red Amsterdam Noord\u2019<\/h5>\n
\u2018Ik woon in het noordelijke deel van de Vogelbuurt in Amsterdam-Noord, een zwaar verwaarloosde wijk. Verwaarloosd door zowel de woningcorporatie als de gemeente. Ik was al die reparatieverzoeken op gegeven moment zo zat \u2013 het was allemaal plakwerk \u2013 dat ik bij alle buurtbewoners een briefje in de bus heb gegooid met de vraag hoe het er bij hen thuis uitzag. Nou, de mails stroomden binnen en ik ben overal langsgegaan om foto\u2019s te maken. Dat hebben we uiteindelijk als boek aan de woningcorporatie gepresenteerd. Aanvankelijk werd ik best wel ge\u00efntimideerd, maar intussen zitten we sinds drie jaar met ze om de tafel. En sinds anderhalf jaar weten we nu dat ze toch gekozen hebben voor renoveren in plaats van slopen.<\/p>\n
Maar er gebeuren nog zoveel dingen hier die niet ok\u00e9 zijn. Rutte en Kaag hebben het over kansengelijkheid, maar niet iedereen heeft de middelen meegekregen of het geluk om altijd de juiste kansen te pakken. Dus daar begint het al. Zo\u2019n vijftig procent van de mensen in deze wijk zijn kwetsbaren. Dan heb je het over schuldenproblematiek, laaggeletterdheid, sociale problemen, noem maar op. Maar ik vind dat iemand die een uitkering heeft of arbeidsongeschikt is net zoveel recht heeft op een veilige woning als iemand anders.<\/p>\n
En er is een enorme energie-armoede hier: mensen die tweehonderd euro per maand kwijt zijn om hun huis een beetje te verwarmen. Maar in plaats van een oplossing worden mensen door gentrificatie hun wijk uitgejaagd, de sociale cohesies worden uit elkaar gerukt. Waar zijn de oude bewoners van het gerenoveerde deel van de Van der Pekbuurt? Niemand die het weet!
\nDus ik heb een manifest geschreven dat ik aan burgemeester Halsema heb aangeboden. Er is een hoorzitting over gehouden, en er komen nog debatten.<\/p>\n
Het afgelopen jaar was een gekkenhuis: Zoom-overleggen, demonstraties, al die voorbereidingen voor de hoorzitting. Ik merk dat het steeds meer mijn leidende thema wordt \u2013 vroeger speelde ik piano, maar dat schiet erbij in. Ik krijg energie van al die andere mensen die zich hier ook voor inzetten. Soms lijkt het hopeloos, het is allemaal stroop, die gemeente, het is trekken aan dode paarden. Maar niks doen vind ik geen optie. Er is nog een lange weg te gaan, maar het is mijn passie.\u2019<\/p>\n
Chris Engelsman, Medeoprichter van nachttreinmaatschappij European Sleeper<\/h5>\n
\u2018Het voelt niet zo alsof ik heel erg met idealen bezig ben. Mijn drijfveer om de nachttrein terug te brengen naar Nederland is vooral dat ik nachttreinen zelf zo leuk vind, niet zozeer dat ik de wereld wil verbeteren. Al heb ik stiekem wel het ideaal om die liefde voor de nachttrein te delen: jongens, kijk hoe leuk het is! De magie van de nacht, dat je je verplaatst terwijl je slaapt en \u2019s ochtends op een nieuwe plek wakker wordt, dat je je reis echt beleeft, dat je dat met anderen doet \u2013 al dan niet in een gedeelde coup\u00e9. Hoe meer mensen dat kunnen ervaren, hoe beter. Ik vind het heel fijn dat treinreizen duurzaam is, maar dat is dus niet mijn primaire drijfveer.<\/p>\n
Een paar jaar geleden schafte de Deutsche Bahn tot mijn grote frustratie de nachttrein af. Daar zelf iets aan doen was een heel spannend idee: zou je \u00fcberhaupt een spoorwegmaatschappij kunnen beginnen? Ik kwam er stap voor stap achter dat dat dus k\u00e1n \u2013 het is immers een vrije markt, in feite kan iedereen erin stappen. Al zitten er veel haken en ogen aan. Vooral het hebben of huren van rijtuigen is heel duur.<\/p>\n
En het belangrijkste: je kan het echt niet in je eentje doen. Ik heb intussen een compagnon en we hebben aandeelhouders. Ik denk dat het veel moeilijker is om dit soort plannen te realiseren als je weinig steun voelt. En verder moet je ook een beetje gek zijn: niet te serieus nadenken, maar gewoon doen. Het is een soort van achtbaan van emoties en werkzaamheden die maar doorgaan. Het wordt heel spannend als de kaartjes straks te koop zijn.\u2019<\/p>\n
Evanne Nowak, Programmamaker en geestelijk verzorger<\/h5>\n
\u2018Als we het over klimaatverandering hebben, hebben we het veel over oorzaken en oplossingen. Maar hoe ervaren we deze ecologische ramp eigenlijk? En wat doet dat emotioneel met je? Word je er misschien moedeloos van, cynisch of apathisch? Door daarover met mensen in gesprek te gaan, probeer ik een soort tussenruimte te cre\u00ebren \u2013 tussen oorzaken en oplossingen in \u2013 waarin die verlamming of dat gevoel van nietigheid er gewoon mag zijn.<\/p>\n
Hierdoor valt een nieuwe speelruimte te ontdekken, waarin je je afvraagt: te midden van alle dingen waar je niet voor hebt gekozen, wat kun je wel kiezen? Waar kun je wel voor staan?<\/p>\n
Ik hoop mensen te kunnen gidsen door die emoties en verwarring. In groepsgesprekken bespreken we waarom iets je wel of niet raakt, waarom je je ergens voor afsluit, wat je nodig hebt om in staat gesteld te worden om iets aan te gaan. Want vaak voelen mensen zich niet apathisch tegenover klimaatverandering omdat het ze niet kan schelen, maar omdat ze het niet uithouden om tegenstrijdige gevoelens te hebben. Je wilt een goede toekomst voor je kinderen, maar wilt ook niet je levensstijl opgeven. Die apathie heeft mildheid en compassie nodig, en een uitnodiging om te onderzoeken wat er in ons leeft in plaats van dat we onszelf pushen en meer en meer kennis in ons pompen.<\/p>\n
Het klassieke denken is dat je je bewust moet worden van een situatie en er daarna op reageert \u2013 maar die directe link tussen kennisoverdracht en handelen bestaat helemaal niet.<\/p>\n
Bedenk bovendien: ontkenning is niet alleen een psychologisch mechanisme, maar ook cultureel en sociologisch. In onze samenleving staat genieten gelijk aan consumeren. Binnen die culturele norm van zorgeloosheid is het heel moeilijk om je echt zorgen te maken. Maar toch krijgen mensen een onbestemd gevoel wanneer ze in hun eentje achter een laptop een nieuw dramatisch rapport lezen. Dus daar wil ik met ze over praten.\u2019<\/p>\n
Lisa van der Winden, Medewerker Kenniscentrum Verteltassen<\/h5>\n
\u2018Mijn ouders hebben heel lang gezegd: iedereen is gelijk. Maar door je kinderen met dat idee op te voeden, vergeet je te bespreken dat die gelijkheid er in deze maatschappij helemaal niet is. Sinds mijn kinderen naar school gaan, ben ik me in antiracistisch opvoeden gaan verdiepen. Hun klas is behoorlijk divers. Krijgt iedereen daar dezelfde kansen? Nee. Dus daar wil ik het met mijn kinderen over hebben.<\/p>\n
‘Als het ene kind oud genoeg is om racisme te ervaren, is het andere kind oud genoeg om er van te weten.’<\/p><\/blockquote>\n
Hoe je dan je woorden kiest, steekt best wel nauw. Vorig jaar rondom de Black Lives Matter-protesten vertelde ik mijn dochter van acht dat als je een donkere huid hebt, het kan dat je niet zo makkelijk een goede baan krijgt en dat de politie niet altijd je vriend is. Maar dit was zo overweldigend voor haar, dat ze er niks meer van wilde weten. Het zijn allemaal zaadjes die je plant, maar misschien was dit een te grote boom.<\/p>\n
Toch moeten we het erover blijven hebben. Want, zo vertelde Gillian Emmanuels, een pedagoog van wie ik veel heb geleerd: als het ene kind oud genoeg is om racisme te ervaren, is het andere kind oud genoeg om er van te weten.<\/p>\n
Soms krijg ik mensen mee \u2212 niet dat dat mijn doel is, maar ik vind het wel leuk. Als ik een olievlek kan zijn, is dat fijn, maar vooral als we met zijn allen zijn. Ik ben nog lang niet uitgeleerd. Met Keti Koti was er van alles wat ik met de kinderen had kunnen doen. Maar het bleef dus iets extra\u2019s, terwijl het dat eigenlijk niet zou moeten zijn. En op school is er ook niets aan gedaan. Dus klim ik maar weer in de pen, want anders wordt dat olievlekje nooit groot.\u2019<\/p>\n
Zohor Al Masry, Film- en theatermaker<\/h5>\n
\u2018Ik breng mijn idealen in praktijk via het videokanaal Huna Albalad, \u201cdit is het land\u201d in het Arabisch. Hiermee ben ik de stem van mensen uit Syri\u00eb, Palestina en Libi\u00eb die vertellen over hun dagelijks leven. Soms laat ik ook mensen hier in Nederland of in Duitsland aan het woord. De verhalen gaan over gewone menselijkheid. Zonder politiek, zonder geloven. Het gaat mij niet om iemands religieuze achtergrond, maar om iemands hart. Daarnaast: op veel plekken mag je niet over politiek praten. Mijn kanaal is een podium voor schrijvers uit Syri\u00eb \u2013 vaak het enige podium \u2212 en zij kunnen gevaar lopen als ze zich politiek uitspreken.<\/p>\n
Ik krijg filmmateriaal opgestuurd van filmmakers, acteurs, muzikanten en schrijvers, en vervolgens monteer ik dat. Het is moeilijk om het filmmateriaal te krijgen, het internet daar is vaak slecht. Maar het is ook emotioneel moeilijk. Ik was net bezig met een film over kinderen in Gaza toen daar de oorlog begon. Ik kon niet slapen, kreeg geen hap door mijn keel en vroeg me continu af: hoe is het met Ahmul, hoe is het met Ahmed? En elk moment verwachtte ik slecht nieuws.<\/p>\n
Maar door een andere reportage over Gaza voelde ik me juist trots en blij. Die reportage ging over een man die ziek is en niet goed kan lopen. Maar hij werkte op straat, als winkelverkoper. Dus hij moest lopen \u2212 als hij niet loopt, dan kan hij zijn gezin geen eten geven en niet leven. Na deze reportage kreeg ik opeens een bericht: \u201cIk wil die man helpen, ik woon in Dubai, en ik zag jullie reportage en ik wil met die man in contact komen om te helpen.\u201d Dat was een heel bijzonder moment.\u2019<\/p>\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Niks doen is geen optie, maar je kunt het echt niet in je eentje. En een beetje gek zijn is een voordeel. Wijze lessen van idealistische doeners.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-512153","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-leven","dossier-natuur","article_type-rondgang"],"acf":[],"author_name":"Zwaan Lakmaker","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/512153","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=512153"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/512153\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Zwaan Lakmaker","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=512153"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=512153"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"idealen](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2021\/08\/vn-idealen2-def-1-640x873.jpg\")
<\/p>\n