{"id":497079,"date":"2021-05-23T05:00:19","date_gmt":"2021-05-23T03:00:19","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=497079"},"modified":"2021-05-21T15:19:56","modified_gmt":"2021-05-21T13:19:56","slug":"handdruk-komt-terug","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/handdruk-komt-terug\/","title":{"rendered":"Wie denkt dat de handdruk nooit meer terugkomt, kan het wel schudden"},"content":{"rendered":"

\u2018U bent de mysteri\u00ebn van het werk binnengetreden, alsof mijn brein het uwe is.\u2019 Dit schrijft Gustave Flaubert in oktober 1857 nadat hij het artikel van de dichter Charles Baudelaire over zijn roman Madame Bovary<\/em> heeft gelezen. Baudelaire heeft het \u2018begrepen en diep gevoeld\u2019. Hij heeft hem er het \u2018grootst mogelijke plezier\u2019 mee gedaan. Flaubert kijkt ernaar uit hem weer in levenden lijve te ontmoeten. Maar ondertussen geeft hij hem \u2018duizend handdrukken, nogmaals\u2019.<\/p>\n

Duizend handdrukken! Dat is een substantieel aantal, daar kun je niet omheen, dat telt aan, dat drukt iets uit. Duizend handdrukken. Dat is een bij-wijze-van-spreken-aantal, een symbolisch getal, maar juist die overdaad doet het hem. Het is een geladen getal. Denk niet dat iemand als Flaubert met duizendjes strooit. Die heeft hij alleen paraat wanneer het past.<\/p>\n

Twee maanden eerder, in augustus, had hij Baudelaire geschreven om hem een hart onder de riem te steken. Baudelaire was door de rechtbank aangeklaagd vanwege \u2018zedenbedervende\u2019 gedichten in zijn Les Fleurs du Mal<\/em>, dat nog warm was van de drukpers. Flaubert weet wat dit betekent: hij heeft het zelf meegemaakt met de rechtszaak tegen Madame Bovary<\/em>. Hij heeft collegiaal mededogen. En waarmee wordt dat uitgedrukt? Met een passende geste van \u2018duizend uiterst welgemeende handdrukken\u2019. Daar kon Baudelaire op bouwen.<\/p>\n

gelijkwaardigheid<\/h5>\n

En dan te bedenken dat er steeds meer stemmen opgaan het schudden van handen maar helemaal af te schaffen nu het voorlopig niet mag. Het zou niet hygi\u00ebnisch zijn, een hand zit vol bacillen. Een hand zou een allemansvriend zijn. Ja, een hand behoort tot de lingua franca van de menselijke omgang, maar wordt niet zo maar aan iedereen gegeven. Er zit een motief achter, het is niet iets lukraaks.<\/p>\n

Het is letterlijk \u2018een hand geven\u2019. Je bent hem even kwijt, zo genereus ben je, hij is even op stap, maar je weet dat je hem terugkrijgt. Een hand geven is namelijk een zogeheten reciproce geste<\/em>: hij komt langs dezelfde weg weer terug. Als dat geen gelijkwaardigheid is.<\/p>\n

De enige echte concurrent van de handdruk qua zeggingskracht is de omhelzing.<\/p><\/blockquote>\n

Een hand schudden is een uiting van vertrouwen en tegelijk is het een licht gebaar, casual, zonder zwaarte, maar het bezegelt ondertussen wel iets. Dat vredesverdragen met het geven van een hand worden bekrachtigd, hoeft niet te verbazen, het is een vredelievend gebaar, een symbool van gelijkheid. Het is een handshake light<\/em>, maar in werkelijkheid een paradox waarin lichtheid samengaat met gewicht.<\/p>\n

Ella Al-Shamahi hoeft er dan ook niet zwaarwichtig over te doen in haar \u2018Gripping History\u2019 van The Handshake: in het slot van haar boek is het niet de vraag \u00f3f het handen schudden weer terugkomt na de coronapandemie, maar wanneer. De handdruk staat steeds weer op. Dat komt door zijn \u2018sheer bloody resilience\u2019. Veerkracht, dat drukt hij uit. Het groeten met de ellebogen, het bonken van vuisten, het maken van precieuze buiginkjes, handen die op het hart rusten, juichende high fives<\/em>, het schoppen tegen enkels, het zijn allemaal surrogaten.<\/p>\n

De enige echte concurrent van de handdruk qua zeggingskracht is de omhelzing, maar die is dan ook voor een andere categorie emoties: voor iemand die je na lange tijd terugziet.<\/p>\n

De stuurse Flaubert wist wat handen schudden kon uitdrukken. Na het lezen van Les Fleurs du Mal<\/em> sprong hij in de pen om zijn collega te complimenteren en te zeggen hoezeer hem de lectuur was bevallen: \u2018Ik schud u stevig beide handen.\u2019<\/p>\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In Ella Al-Shamahi\u2019s The Handshake. A Gripping History is het niet de vraag \u00f3f het handen schudden weer terugkomt, maar wanneer. <\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-497079","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-cultuur","article_type-literaire-kroniek"],"acf":[],"author_name":"Carel Peeters","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/497079","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=497079"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/497079\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carel Peeters","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=497079"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=497079"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}