29 augustus 2020<\/span><\/span><\/a>\nMeer in haar mars<\/h5>\n
Voordat ze bij Vrij Nederland kwam, ontfermde ze zich tien jaar bij de VARA-televisie over hulpvragers die zich in wanhoop tot de Ombudsman hadden gewend. In 1977 trad ze uit de anonimiteit en liet met haar spraakmakende documentaire Nollen, een zakenman in de zwakzinnigenzorg <\/em>zien dat ze meer in haar mars had dan haar superieuren dachten.<\/p>\nZe onderging de VARA als een \u2018slangenkuil\u2019, zou ze er later over zeggen, en stapte bij Vrij Nederland in een \u2018warm bad\u2019.<\/p>\n
Ze kwam de weekbladjournalistiek binnen als \u2018researchredacteur\u2019, een nieuwe functie die in het leven was geroepen om de moordende concurrentie van de dagbladen het hoofd te bieden. De kracht van VN was altijd de goedgeschreven reportage en het diepte-interview geweest. Daar werd nu het grondige uitzoekverhaal aan toegevoegd.<\/p>\n
In Russische vrouwen in Nederland<\/em> trok ze met wetenschappelijke precisie het spoor na dat haar uit de Oekra\u00efne afkomstige moeder had afgelegd voordat die zich in Zeeland vestigde.<\/p><\/blockquote>\nAan een kleurenbijlage waarin een maatschappelijke kwestie of een sociologisch tijdsverschijnsel tot op de bodem werd uitgezocht, mocht gerust twee, drie maanden werk voorafgaan, was de gedachte. Dat hield in dat Ingrid voor de onbepaalde duur van een project werd gekoppeld aan een \u2018schrijvend redacteur\u2019, wat dan een even omvangrijk als onthullend verhaal opleverde. Gerard van Westerloo co\u00f6rdineerde het segment en wierp zich op als haar mentor; die twee hadden al snel aan een half woord genoeg om elkaar te begrijpen.<\/p>\n
Met Aukje Holtrop liep Ingrid drie weken mee met de vreemdelingenpolitie in Utrecht, met Ursula den Tex traceerde ze tot achter de komma de gevolgen van het emancipatiebeleid, met Tessel Pollmann ging ze na hoe het gerepatrieerde Indische Nederlanders verging \u2013 een onderzoek dat ten grondslag lag aan beider boek In Nederland door omstandigheden <\/em>(1987).<\/p>\nNa tientallen proeven van vruchtbare samenwerking zette Ingrid het graaf- en spitwerk op eigen kracht voort. Haar bijlage over de wereld van het sadomasochisme, waarin ze het onderwerp onbevooroordeeld tegemoet trad en haar gesprekspartners volstrekt serieus nam, werd een klassieker. Evenals Russische vrouwen in Nederland. Portret van de verloren dochters van Vader Stalin <\/em>(1988), waarin ze met wetenschappelijke precisie het spoor natrok dat haar uit de Oekra\u00efne afkomstige moeder had afgelegd voordat die zich in Zeeland vestigde.<\/p>\nAd rem<\/h5>\n
De vileine kant van Ingrid kwam tot uiting in de tv-kritieken die ze schreef. In de speelfilm De Boezemvriend<\/em> figureerde volgens haar \u2018Vanessa als boezem en Andr\u00e9 van Duin als vriend\u2019. Boudewijn B\u00fcch ontstak in woede nadat ze zijn boekenprogramma had afgebrand als zijnde oppervlakkig en irritant: \u2018Als hij niet snel iets aan zijn haar laat doen, zoals daar zijn knippen en wassen, moeten we vaak denken dat hij een cockerspani\u00ebl zit uit te beelden.\u2019<\/p>\nHoewel ze het schrijven van een doorwrocht expos\u00e9 niet uit de weg ging, stortte ze zich ook handenwrijvend op frivole onderwerpen.<\/p><\/blockquote>\n
Ingrid Harms rekende zo\u2019n beetje alle grote namen uit Hilversum tot haar netwerk. Hoewel ze het schrijven van een doorwrocht expos\u00e9 over de Zeeuwse jaren van Jan Peter Balkenende of \u2018wie is wie bij J.J. Voskuil\u2019 niet uit de weg ging, stortte ze zich handenwrijvend op frivole onderwerpen als het Theater van de Lach, het zorgelijke optimisme van Willeke Alberti of het mysterieuze spaartegoed van zendgemachtigde Veronica. Je kon met haar lachen \u2013 onbedaarlijk, tranen met erg veel tuiten \u2013 en ze was het meest ad rem van alle VN-redacteuren.<\/p>\n
Toen Hans Warren haar in zijn Geheim dagboek <\/em>uitriep tot \u2018koningin van lesbisch Amsterdam\u2019 vroeg ik plagend of ze het wel eens met een man had gedaan, waarop zij er in een reflex uitflapte: \u2018En jij?\u2019<\/p>\nVoor een kerstnummer werkten we tot aan het ochtendgloren aan een portret van John en Linda de Mol. Op zeker moment sloeg de meligheid toe. \u2018Nee joh, zo laten staan, dat is veel leuker zo,\u2019 zei Ingrid. Per abuis was \u2018ongewenst ge\u00efntimideerde vrouwen\u2019 op het beeldscherm verschenen, waar iets ernstigs over ongewenste intimiteiten had moeten staan. De lezer zal over de subtiele verschrijving hebben heen gelezen, maar wij hadden de grootste lol, zeker nadat het precies zo in de kolommen terecht kwam.<\/p>\n
Na haar vertrek bij Vrij Nederland staarde ze allerminst in een lege agenda: ze deed klussen voor het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, schreef met Olga Zuiderhoek een receptenboek voor zoutloos koken, beoordeelde documentaires die mogelijk voor vertoning op IDFA in aanmerking kwamen. Ik ging op de koffie bij Ingrid en haar vrouw Hansje Quartel en zag hoe gelukkig die twee waren.<\/p>\n
Anders gezegd: Ingrid \u2018lachte naar het leven en het leven lachte terug\u2019. Ze vindt het vast niet erg dat ik die typering van haar leen. Door haar bedacht in de nacht die we samen doorbrachten vanwege dat verhaal voor het kerstnummer en zij piekerde over een rake kenschets van Linda de Mol.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Ik heb hier de helft van mijn leven doorgebracht, de beste jaren van mijn leven,\u2019 zei Ingrid Harms (1947-2021) toen we een half jaar geleden voor het eerst (en het laatst) in lange tijd opnieuw naast elkaar zaten. Dat was tijdens een gedenkwaardig weerzien op de gewijde grond van Raamgracht 4 te Amsterdam, het adres […]<\/p>\n","protected":false},"author":1248,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-494293","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","article_type-in-memoriam"],"acf":[],"author_name":"Rudie Kagie","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/494293","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=494293"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/494293\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Rudie Kagie","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1248"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=494293"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=494293"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}