\u2018Ik vind het bijna komisch dat de wereld volledig de soep indraait, terwijl er een supersimpel wondermiddel bestaat dat de mensheid kan helpen bij het bestrijden van klimaatverandering, pandemie\u00ebn en het wereldvoedselprobleem, en dat ook nog bijdraagt aan het verlichten van oneindig lijden, namelijk \u2212 moet ik het nog zeggen \u2212 het niet eten van andere dieren.
\nIedereen die ik ken die gestopt is met het eten van vlees ervaart dit bovendien ook nog eens als een enorme persoonlijke bevrijding.<\/p>\n
Er komt een dag dat we in totale verbijstering zullen terugkijken op onze \u201comgang\u201d, om het maar even eufemistisch te zeggen, met dieren. Misschien ligt die dag nog ver in de toekomst, maar misschien \u2212 hopelijk \u2212 breekt hij eerder aan dan we nu denken. De cancel culture<\/em> zal dan nog zijn handen vol hebben aan al die mensen die maar stug door blijven barbecue\u00ebn terwijl ze in 2021 allang beter hadden moeten weten, en eigenlijk ook daadwerkelijk wel beter weten, maar dat verdringen in een adembenemende daad van cognitieve dissonantie.<\/p>\n 2021 moet echt het jaar zijn dat mensen stoppen met vlees eten, er is simpelweg geen enkel excuus meer voor.\u2019<\/p>\n \u2018De ene helft van Tofik zegt: \u201cJe moet productief zijn, hard werken, ambitie op ambitie stapelen.\u201d De andere helft zegt: \u201cKijk hoe vergankelijk dat allemaal is.\u201d Heel veel mensen hebben dit jaar hun familie verloren, hun werk, hun woning, zijn ziek geworden, hebben een onderwijsachterstand opgelopen. Het voelt alsof er tijd nodig is om met elkaar te zijn en voor elkaar te zorgen. Dat deel denkt: \u201cChill even en denk na over de grote dingen.\u201d Maar een ander deel denkt dus: \u201cEr is nu momentum. Black Lives Matter, de strijd tegen seksisme, de queerbeweging, het klimaat \u2013 er zijn nog nooit zoveel mensen op de been geweest als nu, you better get to work now.\u201d Dat botst met elkaar.<\/p>\n ‘Er is een moment om woke te zijn en een moment om te slapen’<\/p><\/blockquote>\n If I can\u2019t dance I don\u2019t want to be in your revolution<\/em>, zoals feministe Emma Goldman (1869-1940) zou hebben gezegd. Dat is hoe ik het wil: dansen, sjansen, flirten, gek doen, soms ook even niet woke<\/em> zijn. Er is een moment om woke te zijn en een moment om te slapen. Die balans, dat is voor mij de uitdaging. Hoe kan ik uitgerust mijn idealen uitdragen en proberen te realiseren? Je kan bezeten raken van productief te zijn. Op werkgebied<\/a>, omdat je je onmisbaar wil maken. Maar ook op het gebied van activisme: \u201cIk m\u00f3\u00e9t me uitspreken, ik m\u00f3\u00e9t me uitspreken, ik m\u00f3\u00e9t me uitspreken.\u201d Ik zie op sociale media hoe mensen opbranden, in no time. Revolutie j\u00e1, maar ook pauze en een feestje en een after<\/em> en lunchtijd en slaaptijd. We willen strijders zijn, maar ook leven.\u2019<\/p>\n \u2018Eigenlijk staan nieuwjaarsvoornemens me tegen. Ik maak ze dan ook nooit. Terwijl het in principe het allerbelangrijkste is: bepalen wat goed is voor je \u00e9n daar gehoor aan geven. Ik denk alleen dat er vaak te gemakkelijk mee wordt omgegaan en dat het tot teleurstellingen kan leiden als goede voornemens niet lukken.<\/p>\n Dat klinkt heel pessimistisch, terwijl iets willen veranderen juist spreekt van optimisme. Maar wat ik heb ervaren, bij mezelf en bij pati\u00ebnten, is dat gedrag moeilijk te veranderen is. Vaak liggen er dingen onder en hebben mensen er nog teveel aan waardoor ze het blijven doen. Neem roken. Wat schuilgaat onder de moeite om daarmee te stoppen, merk ik, is angst. Angst om afscheid te nemen van iets wat je jarenlang hebt gedaan. En de angst dat het niet lukt, en dat als het mislukt, je het nooit meer gaat proberen.<\/p>\n ‘Ik vind intenties mooier dan goede voornemens’<\/p><\/blockquote>\n Met een voornemen ben je per definitie streng voor jezelf. Dat hoeft niet erg te zijn, want zonder een beetje strengheid bereik je nooit de vrijheid van niet meer te hoeven roken, van gematigd kunnen eten of van genoeg beweging. Maar het moet uit jezelf komen, niet uit de kalender. Daarbij vind ik een intentie mooier dan een voornemen. Dat laat zien dat je ergens mee aan de slag gaat. Gedragsverandering gaat met vallen en opstaan: kijken wat er misging, en weer verder. Eigenlijk kun je beter elke maand een intentie uitspreken dan halsoverkop te denken: nieuw jaar, nieuwe dingen.\u2019<\/p>\n \u2018Het is crisis op allerlei manieren. Het gaat niet goed met de relatie tussen arm en rijk, wit en zwart, zorg en economie, welvaart en welzijn, democratie en sociale media, mens en natuur, de huidige populatie en toekomstige generaties. Maar we k\u00fannen hierbij een rol van betekenis spelen. Deze crises zijn namelijk verbonden met de verhalen die we vertellen, met de betekenis die we aan dingen geven, met zorg en aandacht. Dat is allemaal mensenwerk. Het wordt niet van hogerhand georganiseerd, ontworpen of doorgeduwd, maar ontstaat als we ons idealisme weten om te zetten in daden.<\/p>\n ‘Vraag jezelf: wat kan \u00edk goed? En vervolgens: op welke plek is dat heel hard nodig?’<\/p><\/blockquote>\n Alleen: hier gaat het alsnog mis. We worden gebombardeerd met berichten over goed en kwaad, goede doelen en acties, petities en donaties. Het is te veel. Vraag daarom aan jezelf: wat kan \u00edk goed? En vervolgens: op welke plek is dat heel hard nodig? Als je die plek weet te vinden, is het zaak om aan de slag te gaan. Reserveer een dag per maand \u2212 of per week \u2212 om \u00e9\u00e9n ding echt te doen. Wees bewust tunnelvisionair, bijt je vast. En maak het besmettelijk. Vraag elkaar: wat is jouw schitterende obsessie voor 2021?\u2019<\/p>\n \u2018Het hoofdthema van 2021 wordt, als het aan mij ligt: verantwoordelijkheid. Om te beginnen voor je eigen leven. Waarin je je afvraagt hoe je je leven echt wilt leven. Dat vragen mensen zich wel meer af, maar te vaak maar half. Ik hoop dat dit nu een collectief goed voornemen wordt. Tijd is in 2020 opeens heel relatief geworden. Door corona worden we gedwongen \u2013 of beter gezegd: geholpen \u2013 even stil te staan en naar binnen te keren: \u201cWat laat ik los? Als ik helemaal opnieuw kon beginnen, wat zou ik dan doen?\u201d Van daaruit kun je weer naar buiten toe en stilstaan bij hoe je iets kunt betekenen voor de wereld.<\/p>\n ‘Mijn antwoord is: doe je thermosbeker weg’<\/p><\/blockquote>\n De aarde was al ziek, en nu wij zelf ook. Ook hier kan corona ons iets leren. Consumeren, van dat ene nieuw gekochte shirtje tot het nieuws en sociale media, maakt ons vatbaar en stuurbaar. In plaats daarvan zeg ik: neem de verantwoordelijkheid om te kijken hoe je zelf waarde kan toevoegen. In mijn baan als coach pas ik dit onder meer toe met meditatietrainingen. En via het restaurant dat ik met mijn familie heb geopend: we wilden iets positiefs toevoegen aan het negatieve beeld dat van Afghanistan bestaat. Voor volgend jaar is het doel: duurzaamheid in de hele keten, tot en met fairtrade producten van Afghaanse boeren. Het is tijdrovend, want de wereld is hier nog niet echt op ingericht. Maar het is een mooi streven.\u2019Tofik Dibi<\/h5>\n
Schrijver van Het monster van Wokeness<\/em> en bestuursadviseur stadsdeel Nieuw-West (Amsterdam)<\/h5>\n
Josefien Mooij<\/h5>\n
Psycholoog en stoppen-met-roken-coach<\/h5>\n
Merlijn Twaalfhoven<\/h5>\n
Componist, kunstenaar en auteur van Het is aan ons<\/h5>\n
Nilofar Feizi<\/h5>\n
Coach en medeoprichter van Afghaans restaurant Mantoe (Amsterdam)<\/h5>\n