{"id":483181,"date":"2020-10-27T13:52:47","date_gmt":"2020-10-27T12:52:47","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=483181"},"modified":"2020-10-27T15:01:04","modified_gmt":"2020-10-27T14:01:04","slug":"literaire-kroniek-thierry-baudet-elitaire-kwezel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/literaire-kroniek-thierry-baudet-elitaire-kwezel\/","title":{"rendered":"Literaire Kroniek: Thierry Baudet, nog net iets meer dan een elitaire kwezel"},"content":{"rendered":"

Het is verleidelijk om Aristoteles tevoorschijn te halen en een sterk citaat van hem te lenen, maar als het citaat helemaal niet past op waar je het over hebt, dan werkt het als een boemerang. In zijn boek Oikofobie<\/em> verwijt Thierry Baudet de Amerikaanse filosofen Richard Dworkin en Martha Nussbaum dat ze te weinig rekening houden met de \u2018kwade neigingen\u2019 van de mens en eenzijdig de nadruk leggen op de eigen verantwoordelijkheid, de waardigheid en de ontplooiing van het individu. Had Aristoteles, op wie zij zich zo vaak beroepen, niet gezegd dat de mens een paradoxaal wezen is \u2018dat voortdurend heen en weer wordt geslingerd tussen tegenstrijdige behoeftes en verlangens\u2019?<\/p>\n

Baudet kan dat Dworkin en Nussbaum wel parmantig verwijten, maar zelf is hij helemaal geen paradoxaal wezen. Hij is zo eenduidig als een duimstok. Hij wordt nooit heen en weer geslingerd tussen tegenstrijdige behoeftes en verlangens. Als er \u00e9\u00e9n ding duidelijk wordt uit het uitstekende boek van Harm Ede Botje en Mischa Cohen dan is het dat Baudet precies weet wat hij wil, uitermate eenduidig is en het altijd zo zal draaien dat het gebeurt zoals hij het ziet. Geen twijfel. Hier wordt driehonderd pagina\u2019s de vinger op gevoelige plaatsen gelegd. Bescheidenheid vindt Baudet een slechte eigenschap, in theorie en praktijk. Als paradoxaal wezen zou hij dan juist heel terughoudend en op de achtergrond moeten zijn, maar Baudet is precies wat hij is: rechttoe-rechtaan, niet bepaald bescheiden.<\/p>\n

\u2018Een historische strijd\u2019<\/h5>\n

Er ontstaat in Mijn meningen zijn feiten<\/em> een veelzijdig, genuanceerd, breed, zorgvuldig, anekdotisch en filosofisch beeld van Baudet waarin zijn hoogdravende idealen, zijn contacten, vrienden, medestanders en collega\u2019s, zijn twijfelachtige extreem-rechtse relaties, zijn egotistische karakter, zijn ambities en teleurstellingen, zijn overwinningen en ideologische bevlogenheden stuk voor stuk aan de orde komen in een soepel lezend relaas. Hier komen politiek, ambitie, idee\u00ebn, arrogantie, idealen, ijdelheden, daadkracht, overtuigingskracht en brutaliteit bij elkaar in iemand die, hoe grotesk hij zich ook gedraagt, niet zomaar weg te blazen is. Er valt over Baudet wat te vertellen.<\/p>\n

Baudet ziet het allemaal groot: het is \u2018een historische strijd\u2019 die zijn generatie voert.<\/p><\/blockquote>\n

Baudets familiegeschiedenis is bepaald interessant en had hem heel goed in vruchtbaar intellectueel-liberaal vaarwater kunnen brengen, maar hij ontpopte zich via zijn studie, leesclubs en de conservatieve Burke Stichting tot iemand die onder invloed van Oswald Spengler de westerse beschaving wil redden van de ondergang \u2013 niet minder. Hij ziet het allemaal groot: het is \u2018een historische strijd\u2019 die zijn generatie voert. Er moet een \u2018Europese renaissance\u2019 komen, een ‘Wederopstanding\u2019 zodat Baudet weer kan genieten van wat ooit zo bij Nederland hoorde in de \u2018gouden eeuwen\u2019 van \u2018excellentie.\u2019<\/p>\n

De \u2018westerse zelfhaat\u2019 moet verdwijnen en daarvoor in de plaats moet een messianisme komen dat iets groots aan de horizon ontwaart. De Europese Unie moet daarvoor \u2018ontmanteld\u2019 worden want dat is een \u2018bezettingsmacht\u2019 die aan het doen is wat Napoleon, Hitler en Mussolini van plan waren: een groot uniform en grenzenloos Europa laten ontstaan.<\/p>\n

ontregelend<\/h5>\n

Botje en Cohen hebben veel gesprekken gevoerd met familie, leraren, jaargenoten, leesclubvrienden, hoogleraren, contacten in Belgi\u00eb en Engelse vrienden als Roger Scruton en Theodore Dalrymple. Ze laten het niet bij het weergeven van wat ze horen, we zitten bijna bij de leesclub, bij de vergaderingen, de partij bijeenkomsten, bij de ruzies en de vele onmin. De ondertitel \u2018De wording van Thierry Baudet\u2019 maken we letterlijk mee.<\/p>\n

Wanneer Baudet naar Oxford gaat om daar aan een conferentie deel te nemen is het of Botje en Cohen mee zijn geweest en alles gezien en gehoord hebben wat Baudet heeft gehoord en gezien. Niet zelden is Baudet dan weer eens \u2018ontregelend\u2019 bezig geweest omdat hij te weinig aandacht kreeg. Tijdens zulke gelegenheden blijkt vaak dat alles om Baudet moet draaien. Hij luistert maar met een half oor. Kritiek glijdt als kwik van hem af. Ook duikt wel het \u2018teflonlaagje\u2019 op dat hij zou hebben. Vandaar de periodieke schaamteloze ijdelheid, die hem doet zeggen dat \u2018niemand in Nederland zo goed is in de politieke filosofie als ik\u2019. En hem aan Jort Kelder doet vragen \u2018Hoe word ik net zo bekend als jij?\u2019<\/p>\n

extreem-rechtse wateren<\/h5>\n

Baudet viste de afgelopen tien jaar bij herhaling in extreem-rechtse wateren. Dat zou uit \u2018intellectuele nieuwsgierigheid\u2019 zijn. Maar hij zoekt het graag bij foute figuren, mogelijk een uitvloeisel van de \u2018kwade neigingen\u2019.<\/p>\n

Ook Baudet wil \u2018graag leven in een land dat hoofdzakelijk blank is. Of dominant blank\u2019.<\/p><\/blockquote>\n

Door bij Jean-Marie le Pen, de leider van het Front National, op bezoek te gaan. Door zich een fan te tonen van Steve Bannon. Door Julien Rochedy te interviewen, Le Pens man voor de jongeren. Die had het over \u2018volksvervanging\u2019 waar Baudet het over \u2018homeopathische verdunning\u2019 had. Door naar de IJzerwake in Vlaanderen te gaan, de radicaal-nationalistische opvolger van de IJzerbedevaart. Door Freek Jansen niet af te vallen, de voorzitter van de Forum-jongeren die zegt dat we \u2018discipline, overwinningsdrang, ja, zelfs overheersingsdrang\u2019 nodig hebben. Door vijf uur lang als gelijkgestemden met de \u2018white supremacist\u2019 Jared Taylor te converseren. Ook Baudet wil \u2018graag leven in een land dat hoofdzakelijk blank is. Of dominant blank\u2019.<\/p>\n

populisme is aan alle kanten goed<\/h5>\n

Geleidelijk aan begint het op te vallen dat het soortelijk gewicht van de citaten verrassend hoog is: Botje en Cohen hebben een scherp oor voor de gevleugelde woorden en slogans waarmee Baudet zichzelf weet te typeren. Zo was hij \u2018naar het front geroepen\u2019 omdat ons land hem nodig had. Baudet zei \u2018voor excellentie te staan\u2019. En Baudet \u2018denkt niet voor zichzelf,\u2019 hij \u2018denkt voor Nederland\u2019. Dat denken gebeurt vaak aan de hand van andermans idee\u00ebn, origineel is Baudet zelden. Hij denkt in oude, traditionele patronen. Tijdens de beeldenstorm tegen de helden van de slavernij: \u2018Wij brengen onze helden eer. We houden van ons land.\u2019<\/p>\n

Baudet wil niet dat Europa \u2018Afrikaniseert\u2019. Nederland stelde zich onder leiding van een \u2018elitekartel\u2019 op als \u2018een hoer die op haar rug ligt met haar benen wijd en zich door iedereen laat nemen\u2019. Het valt op hoe vaak mensen aanvankelijk met Baudet in zee gaan, ge\u00efmponeerd door zijn kennis. Geert Mak, Maarten Huygen, Paul Scheffer, J.L. Heldring, ze geven hem de ruimte, maar na verloop van tijd zien ze hem ontsporen en haken af. Theodore Dalrymple waarschuwde hem niet te veel te flirten met extreem-rechts. En zijn promotor Roger Scruton zei tegen iemand dat Baudet bezig was \u2018over the top\u2019 te gaan.<\/p>\n\n

Je krijgt in Mijn meningen zijn feiten<\/em> een tamelijk compleet overzicht van de kwesties waar Baudet zich druk over maakt. Te beginnen natuurlijk bij de ontmanteling van de Europese Unie. En de immigratie moet stoppen. Het klimaat is helemaal geen probleem. Het dubbele paspoort bevalt hem niet. Masturberen is een groot probleem. Net als atonale muziek en moderne architectuur. Jagen daarentegen wordt met klem aangeraden omdat het je zo dicht bij de natuur brengt. Stierenvechten is ook iets heel dieps in de mens. Hij is natuurlijk tegen \u2018partijkartels\u2019. Populisme is aan alle kanten goed, ook al heeft Baudet heel weinig met de gewone man.<\/p>\n

Hij wordt door iemand \u2018een elitaire kwezel\u2019 genoemd, wat niet wegneemt dat Baudet zelf graag demagogisch schermt met vage \u2018elites\u2019 die de dienst zouden uitmaken. Mussolini duikt nog al eens als voorbeeld op. Baudet is tegen elke instelling die boven de nationale regering staat, zoals het Internationaal Strafhof in Den Haag en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Baudet gaat ook de vaderlandse geschiedenis hervertellen, zodat er weer menig held in zal worden ge\u00eberd, als eerste natuurlijk Jan Pieterzoon Coen: \u2018dispereert niet, ontziet uw vijanden niet, want God is met ons,\u2019 staat op het standbeeld in Hoorn waarbij hij onlangs nog bloemen legde.<\/p>\n\n

Als leider van een politieke partij moet Baudet herhaaldelijk in groepsverband optreden. Dat blijkt hem slecht af te gaan. Hij gaat dan \u2018ontregelend\u2019 te werk zodat de aandacht weer bij hem komt te liggen. Er zit een heerserstrekje in Baudet. Dat is maar \u00e9\u00e9n van de vele kanten aan Baudet die Botje en Cohen naar voren hebben gehaald in een boek dat zelf politieke geschiedenis schrijft.<\/p>\n

\n

Mijn meningen zijn feiten. De wording van Thierry Baudet<\/em><\/a> door Harm Ede Botje & Mischa Cohen is uitgegeven door Atlas Contact.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het is verleidelijk om Aristoteles tevoorschijn te halen en een sterk citaat van hem te lenen, maar als het citaat helemaal niet past op waar je het over hebt, dan werkt het als een boemerang. In zijn boek Oikofobie verwijt Thierry Baudet de Amerikaanse filosofen Richard Dworkin en Martha Nussbaum dat ze te weinig rekening […]<\/p>\n","protected":false},"author":2850,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-483181","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-cultuur","article_type-literaire-kroniek"],"acf":[],"author_name":"Carel Peeters","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/483181","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=483181"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/483181\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carel Peeters","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/2850"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=483181"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=483181"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}