{"id":473377,"date":"2020-07-29T05:00:54","date_gmt":"2020-07-29T03:00:54","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=473377"},"modified":"2020-08-05T12:09:22","modified_gmt":"2020-08-05T10:09:22","slug":"ash-sarkar-radicaal-rechts","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/ash-sarkar-radicaal-rechts\/","title":{"rendered":"Ash Sarkar, de nieuwe nachtmerrie van radicaal-rechts"},"content":{"rendered":"

Ik herinner me het moment dat ik kennismaakte met Ash Sarkar. Op 12 juni 2018 verschijnt ze in een panel in de populaire Britse ochtendshow Goodmorning Britain<\/em>, bekend vanwege de beruchte conservatieve presentator Piers Morgan. Ze is als linkse journalist en campagnevoerder van de Stop Trump Coalitie uitgenodigd om het bezoek van Trump aan het Verenigd Koninkrijk en de demonstraties die daarop volgden te duiden en te debatteren met pro-Trump journalist Andre Walker.<\/p>\n

Sarkar is de enige vrouw van kleur aan tafel. Haar witte wikkeltop steekt af tegen de in pak gestoken mannen en de vrouwen in nette jurken. In haar neus blinkt een gouden knopje. Ze spreekt veel met haar handen, waardoor haar lange felgele nepnagels nog meer opvallen. Ik herken die nagels als onderdeel van de culturele expressie van veel meisjes en vrouwen van kleur uit de arbeidersklasse. Het is een verademing om een dergelijke uiting, die vaak als lowbrow of ghetto wordt gestereotypeerd, in een \u2018serieus\u2019 debatprogramma te zien, alsof het vanzelfsprekend is.<\/p>\n

Een debat dat overigens ontspoort wanneer presentator Morgan zich in de discussie tussen de twee gasten mengt. Volgens de presentator zou Sarkar oud-president Obama w\u00e9l gesteund hebben, terwijl zijn vluchtelingenbeleid net zo mensonterend was als dat van Trump. \u2018Je bent hypocriet,\u2019 werpt hij zijn gast voor de voeten. Sarkar probeert zich te verdedigen, maar krijgt geen speld tussen de rant<\/em> die Morgan nu afsteekt over haar veronderstelde dubbele moraal. Aanvankelijk reageert Sarkar ferm maar beheerst en zegt ze dat zij juist ook kritiek heeft op Obama. Maar als haar repliek op dovemansoren stuit, raakt ze zichtbaar ge\u00efrriteerd en schreeuwt: \u2018I\u2019m literally a communist, you idiot.\u2019<\/p>\n

\u2018Toen ontplofte mijn leven\u2019<\/h5>\n

Fast forward<\/em> naar nu. Ik spreek Sarkar (28) via Zoom en vraag haar hoe ze terugkijkt op dat moment. Ze lacht. \u2018Ik verloor mijn geduld en kon niet de punten maken die ik wilde over Trump. Ik was ervan overtuigd dat het een mislukking was, dat ik had gefaald, en links en mijn kameraden had teleurgesteld. En toen ontplofte mijn leven. Ik had geen idee dat het moment zo groot zou worden.\u2019<\/p>\n

Want dat werd het. Een bruine, jonge, linkse Britse vrouw die in onversneden taal een notoir conservatieve witte mannelijke host op zijn plek zet, dat raakte een snaar. Het fragment ging viraal en er werden zelfs parafernalia met de slagzin I\u2019m literally a communist, you idiot<\/em> erop gedrukt. Zo maakte Sarkar zichzelf onsterfelijk, werd ze de nieuwe nachtmerrie van radicaal-rechts \u00e9n maakte ze communisme weer salonf\u00e4hig.<\/p>\n

Ze beweegt nog steeds veel met haar handen als ze praat. Achter haar hangen posters met geometrische designs aan de muur. Op een daarvan zijn nog net de woorden \u2018nothing is too good for the working class<\/em>\u2019 te ontcijferen. Een citaat van de Amerikaanse Bill Haywood (1869-1928), oprichter van de Industrial Workers of the World. De arbeidersklasse moest volgens Haywood ook van de geneugten des levens kunnen genieten, ze bestond niet alleen maar om te werken.<\/p>\n

\"Ash<\/p>\n

Fervente twitteraar<\/h5>\n

Het is duidelijk waarom Sarkar, die Engelse literatuur studeerde in Londen en een master heeft in Issues in Modern Culture, een graag geziene gast is bij Britse talkshows. Ze is scherp, zo nu en dan ongegeneerd grof en maakt regelmatig grapjes. \u2018We moeten onszelf niet al te serieus nemen. Er valt ook zoveel plezier te beleven, weet je?\u2019<\/p>\n

In het dagelijks leven is ze redacteur en columnist bij Novara media<\/em>, een links progressief medium, en geeft ze college over politiek op het Amsterdamse Sandberg Instituut. Eerder was ze docent aan de Anglia Ruskin University, schreef ze als ghostwriter biografie\u00ebn en stond ze achter de bar.<\/p>\n

‘Sommige zogeheten culture wars<\/em> zijn vooral een weerspiegeling van economisch conflict.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Ze is \u2212 zoals velen in de nieuwe progressief-linkse beweging \u2212 actief op het gebied van anti-austerity (anti-bezuinigingsbeleid), anti-imperialisme, antikapitalisme, antiracisme en feminisme, \u00e9n ze is een fervente twitteraar. In The Guardian<\/em> schrijft ze stukken als \u2018Brexit? This election is about something much bigger than that\u2019. Ik spreek haar over het nieuwe progressieve verzet, haar werk en linkse politiek.<\/p>\n

Het is nogal controversieel om jezelf in deze tijd een communist te noemen. Waarom zou je?<\/em><\/p>\n

\u2018Weet je, het is niet dat ik naar Stalins Rusland of Chroesjtsjov kijk en denk \u201cdat is verdomd briljant, de wereld zou zo moeten zijn\u201d. Voor mij vertrekt het communisme vanuit het basisprincipe van het marxisme: nadenken over hoe veranderingen in de manier waarop we produceren de economie veranderen. Moeten we leven om de grillen van een economie te dienen, of willen we een economie die mensen laat bloeien? Ik denk dat je daarvoor een gemeenschappelijk beheer van het milieu, de productie en de distributie van hulpbronnen moet hebben, zodat iedereen een waardig, aangenaam en plezierig leven kan leiden. Het komt allemaal neer op het principe van Omnia sunt communia<\/em>, iedereen voor iedereen.\u2019<\/p>\n

Maar we kennen geen succesvol communisme \u2018voor iedereen\u2019. In Cuba bijvoorbeeld is er veel armoede en nog steeds een raciale hi\u00ebrarchie. Dus waarom daarnaar streven?<\/em><\/p>\n

\u2018Geef me een voorbeeld van waar ongebreideld kapitalisme heeft geleid tot menselijke bloei. Op dit moment heb je zelfs in sociale democratie\u00ebn een economie die in vrije val is omdat er een conflict is tussen de productiviteit van mensen en ze in leven houden door ze thuis te laten blijven. Ook in Nederland speelt het kapitalisme een grote rol. Nederland beschouwt zichzelf als zeer egalitair terwijl het sterk gestratificeerd is door economische klasse. Vooral in Amsterdam is de waarde van huizen en grond buitensporig hoog. De segregatie daar is minder opzichtig dan in de VS, maar er is wel een zekere taal- en codebarri\u00e8re tussen de haves<\/em> en de havenots<\/em> die ik ook in de collegezaal terugzie.\u2019<\/p>\n

\u2018Bovendien hebben we wel degelijk succesvol communisme gezien. De National Health Service (NHS), bijvoorbeeld, komt voort uit het fundamentele principe dat we de rijkdom en het vermogen hebben om iedereen gezondheidszorg te bieden, ongeacht inkomen of de ernst van de ziekte. Het is belangrijk om die principes te blijven verdedigen, omdat de politieke privatisering van de NHS de kwaliteit van de beschikbare zorg heeft verminderd.\u2019<\/p>\n

Gaat de nieuwe verzetsbeweging die we wereldwijd zien \u2013 denk bijvoorbeeld aan Alexandria Ocasio-Cortez, die in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden voor progressieve waarden strijdt \u2013 daarom?<\/em><\/p>\n

\u2018Het gaat om dingen die we willen en dingen die we niet willen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Frantz Fanon (1925-1961), een Frans-Martinikaanse psychiater en denker die Marx bekritiseerde vanwege zijn blinde vlek voor niet-westerse arbeiders. In de Global South<\/em> vind je de echte arbeidersklasse, het wereldwijde proletariaat. De ecologische ineenstorting wordt aangedreven door idee\u00ebn over wie exploiteerbaar is, wie vervangbaar is, wiens leven minder waard is. Wie voor bijna niets de consumptie van een ander deel van de wereld verzorgt, weet je wel? Dan kom je automatisch ook bij migratie, de politiek van grenzen, de economische motivatie achter raciale hi\u00ebrarchie\u00ebn. Zo worden deze dingen groter dan op zichzelf staande afzonderlijke problemen. Al deze sociale en politieke kwesties overlappen.\u2019<\/p>\n

\u2018Britain\u2019s loudest Corbynista\u2019<\/h5>\n

De arbeider, daar begint het allemaal mee volgens Sarkar. De Britse pers doopte haar \u2018Britain\u2019s loudest Corbynista\u2019, vanwege haar uitgesproken voorkeur voor de linkse tak van de Labour-partij.<\/p>\n

Het is opmerkelijk dat zij als communist een Britse establishment-partij steunt \u2212 die ook nog eens vaak van antisemitisme wordt beticht. \u2018Ga je me nou vertellen dat ik op de perfecte revolutie moet wachten en me niet moet verbinden met de grootste linkse electorale macht in het land?\u2019 stelt ze enigszins gepikeerd als ik daar een opmerking over maak. \u2018Als er mensen zijn die wachten op de bijstand en moeten kiezen tussen elektriciteit en voedsel en mensen die tot zelfmoord worden gedreven vanwege veranderingen in de sociale zekerheid. Als er steeds meer daklozen zijn en de armoede onder kinderen toeneemt. Anderen hebben misschien de luxe om te wachten, maar ik kan dat niet voor mezelf verantwoorden.\u2019<\/p>\n

Hoe zit het met het antisemitisme?<\/em><\/p>\n

\u2018De kern van Labour was zo vijandig tegenover Corbyn, dat ze zich liever richtten op het identificeren en verdrijven van al te linkse partijleden dan op het wegwerken van antisemieten. Ik ben niet zo loyaal dat ik elke slechte zaak rechtvaardig. Maar ik vind wel dat je altijd kan vechten om dingen intern beter te maken.\u2019<\/p>\n

\"Ash<\/p>\n

De zwarte radicale beweging<\/h5>\n

Sarkar heeft haar activistische natuur niet van een vreemde. De vrouwen in haar familie waren ook actievoerders. Zo was haar moeder onderdeel van de zwarte radicale beweging in het Verenigd Koninkrijk die zich verzette tegen racisme. Ze voerde bijvoorbeeld campagne tegen de maagdelijkheidstesten die de overheid in de jaren zeventig uitvoerde op Zuid-Aziatische vrouwen die naar het land emigreerden om met hun verloofde te trouwen. Toentertijd had je geen visum nodig als je binnen drie maanden trouwde. Om te controleren of een vrouw echt ongetrouwd was en dus niet loog om een visum te krijgen, voerde een gynaecoloog bij aankomst op Heathrow maagdelijkheidstesten uit. Soms ook op meisjes onder de achttien jaar.<\/p>\n

Sarkars oma en moeder waren ook actief binnen de Aziatische tak van de vakbeweging. En haar oudtante was een Bengaalse revolutionair, die in 1930 in Chittagong de wapens oppakte in het verzet tegen het Brits kolonialisme.<\/p>\n

\u2018Dat is het enige gebied waarop ik echt afschuwelijk Brits ben. Goethe can fuck himself! We have Shakespeare.\u2019<\/em><\/p><\/blockquote>\n

Je hebt een indrukwekkende familiegeschiedenis. Helpt die jou ook richting geven?<\/em><\/p>\n

\u2018Ik zou eerder zeggen dat het me \u201ctrots\u201d maakt omdat \u2212 en dit herken jij vast ook \u2212 zelfs als je in een zeer diverse buurt in Londen bent opgegroeid, er cultureel gezien niets wordt getoond waar je trots op kunt zijn als je niet wit bent. Het beeld dat wordt versterkt in popcultuur, in de politiek en in de speeltuin, is dat je vies, dom en stom bent.\u2019<\/p>\n

\u2018De taak die is weggelegd voor je ouders, als ze politiek onderlegd zijn, is jou meegeven dat je w\u00e9l trots kunt zijn op wie je bent en waar je vandaan komt. Bij mensen die dat niet hebben gehad toen ze opgroeiden, zie je veel kwetsbaarheid en onvermogen om weerstand te bieden tegen wat ze tegen komen in de wereld. Mijn moeders ervaringen in activistische kringen en als sociaal werker maakten haar heel overtuigend in het overbrengen van deze waarden.\u2019<\/p>\n

Titanen van de geschiedenis<\/h5>\n

Hoe belangrijk het ook is om als migrant op jonge leeftijd ge\u00efnspireerd te worden door de cultuur van je familie, een van de grootste inspiratiebronnen voor Sarkars politieke gedachtengoed komt rechtstreeks uit traditionele Britse hoek, vertelt ze: het is Shakespeare. \u2018Shakespeare was een van de briljantste politieke geesten. Er was een censor die dicteerde welke toneelstukken konden worden opgevoerd. Je mocht de macht niet overdreven bekritiseren en moest het bewind min of meer versterken. Hoe ga je dan om met politieke kritiek? Nou, je laat het verhaal in Veneti\u00eb of Rome spelen, tijdens het bewind van Julius Caesar. Zijn analyse van macht en zijn geest… subversiviteit was bij Shakespeare onontkoombaar. Dat is het enige gebied waarop ik echt afschuwelijk Brits ben. Goethe can fuck himself! We have Shakespeare<\/em>.\u2019 Ze lacht breed.<\/p>\n

Hoe moeten we in deze tijd omgaan met het bestrijden van die grote machtige politieke systemen?<\/em><\/p>\n

\u2018Je hebt massaoplossingen nodig. Daarom verwerp ik het soort ultralinksisme dat je aanmoedigt tot steeds kleinere politieke eenheden. Je hebt nu eenmaal te maken met imperfecties van mensen en politieke systemen. En we kunnen soms zo verdomd navelstaarderig zijn. Buiten Groot-Brittanni\u00eb of Amerika zijn massale en effectieve politieke organisaties geweest. Denk aan de Beweging van Niet-Gebonden Landen [een verzameling van op dit moment 120 landen zoals Egypte, India en Indonesi\u00eb die zich niet verbonden voelden aan de Verenigde Staten of het Oostblok ten tijde van de Koude Oorlog en de onderlinge relaties wilden verbeteren, CG], of aan Thomas Sankara (1949-1987) en Kwame Nkrumah (1909-1972), presidenten van respectievelijk Burkina Faso en Ghana die Afrika onafhankelijk wilden maken van het Westen. Titanen van de geschiedenis van wie zoveel te leren valt.\u2019<\/p>\n\n

Gevoel van noodzaak<\/h5>\n

Sarkar refereert veelvuldig aan het werk van grote denkers en revolutionairen, maar doet zelf nog weinig op het gebied van actievoeren of organisatie. \u2018Ik zou echt meer moeten doen,\u2019 lijkt ze vaak hardop te denken tijdens ons gesprek. Daarom vraag ik hoe zij de revolutie voor zich ziet, terwijl de meeste mensen vooral bezig zijn met hoe ze de dag doorkomen en zich niet in revolutionaire theorie\u00ebn verdiepen.<\/p>\n

\u2018Je weet dat de Black Panthers als een leesgroep begonnen?\u2019 vraagt Sankar. \u2018Fred Hampton, de voorzitter van de Black Panthers in Chicago, was een autodidact. Soms hebben we een nogal paternalistisch beeld van de arbeidersklasse, zo van \u201claat de intellectuele verkenning over aan de bourgeoisie die de tijd en de luxe heeft\u201d. De Panthers begrepen dat om politiek effectief te zijn, je autonome educatieve ruimtes moet cre\u00ebren. En het is ook niet zo dat iedereen die deelnam aan de recente Ferguson-opstand in de Verenigde Staten theoretisch onderlegd was. Maar er was wel een gevoel van noodzaak. Zo van \u201czwarte mannen worden vermoord door de politie, en voor wat?\u201d\u2019<\/p>\n

Wat denk je dat links kan doen na de recente nederlagen, denkend aan Trump en Brexit?<\/em><\/p>\n

\u2018Daar ben ik nog over aan het nadenken, maar wat links sowieso moet doen, is de toolkit<\/em> van overtuiging uitbreiden. Het is duidelijk dat wat we eerder hebben gedaan niet goed genoeg is. Toen neoliberaal rechts in de jaren tachtig aan de macht kwam in Groot-Brittanni\u00eb en Amerika, vernietigde het alles wat met linkse principes en instituties te maken had. Maar op links worden we steeds tegengehouden door de noodzaak om het midden aan onze zijde te krijgen. Corbyn is er niet in geslaagd de liberals binnen zijn eigen partij aan boord te brengen of om ze uit te sluiten en de partij een andere vorm te geven. De Democraten zijn met Joe Biden waarschijnlijk minder in staat om Trump-kiezers voor zich te winnen. Links kan niets zonder een progressieve meerderheid te vormen, maar neemt eerder de politiek en economie van rechts over.\u2019<\/p>\n

Je bent als journalist vaak uitgesproken over jouw politiek, zowel op <\/em>Novara Media als in <\/em>The Guardian. Zie je jezelf als iemand die aan activistische journalistiek doet? <\/em><\/p>\n

\u2018Nou, ik doe om specifiek te zijn aan opinie. En het Verenigd Koninkrijk heeft sinds de zeventiende of achttiende eeuw een lange traditie van opinieschrijven, van pamfletten tot tijdschriften en de moderne krant. Dus ik zie wat ik doe niet als iets dat haaks staat op de normen van de journalistiek. Sommige mensen doen gewoon graag alsof dat zo is, omdat ze op die manier het linkse perspectief succesvol kunnen uitsluiten.<\/p>\n

Wat betreft nieuwsmedia: die worden gedreven door journalistiek over politiek en dat is zeer persoonlijkheidsgericht. Die journalistiek gaat vaak over een handjevol politici en wat ze allemaal wel niet uitspoken. Je hebt geen uitgebreide en diepgaande berichtgeving over de beroepsbevolking. Dat is voor mij een indicatie van de noodzaak van een enorme verandering in nieuwsgaring, wat natuurlijk heel duur is. En de organisaties die het geld hebben en er iets aan kunnen doen om dat te veranderen, hebben er ook belang bij dat er geen verandering komt. Omdat apolitieke media zeer bevorderlijk zijn voor overheden.\u2019<\/p>\n

\"Ash<\/p>\n

Confronterend<\/h5>\n

Sarkar wordt vaak als controversieel getypeerd. Ook progressieven vinden haar nogal eens te radicaal omdat ze uitsproken activistisch en communistisch is. Ze is vaak in debatten verwikkeld en krijgt veel haat over zich heen op sociale media. Maar zou het niet juist helpen als links net als Sarkar meer confronterend zou zijn?<\/p>\n

\u2018Ik denk niet dat ik erg controversieel ben, maar mensen willen iets om zich druk over te maken, dus doen ze alsof ze beledigd zijn. Politiek is een contactsport, toch? Het gaat net zo goed over conflict als over consensus. Rechts heeft geen probleem met beledigen. De premier van het land vergeleek in een column vrij recentelijk zonder schroom moslimvrouwen die nikaabs dragen met brievenbussen.\u2019<\/p>\n

\u2018We hebben het over een heel specifiek deel van het electoraat dat vindt dat hun waarden aangetast worden door progressieve waarden. Dat zijn meestal bezitters van onroerend goed die buiten de steden wonen. Wier economische belangen het tegenovergestelde zijn van die van een millennial die moeite heeft om de huurverhogingen op jaarbasis bij te houden. Sommige zogeheten culture wars<\/em> zijn vooral een weerspiegeling van economisch conflict. Als je die discussie niet meer aangaat als links, dan verloochen je de politieke principes waarvoor je beweert te staan.\u2019<\/p>\n

Zou je overwegen om zelf de politiek in te gaan? Om de politicus te worden die je graag zou willen zien?<\/em><\/p>\n

\u2018Nee. Nee. Als de verhalen over hard feesten en de nudes<\/em> naar buiten komen, zou ik niet eens sorry zeggen. Ik schaam mij niet! Mijn tieten zien er fantastisch uit. Dus, fuck it<\/em>,\u2019 grapt ze. En vervolgens serieus: \u2018Politiek kan zo smerig zijn. Zoveel achterkamertjeshandel. Ik kan het niet. Maar ik denk vooral dat de rol van wat je de kritische vriend zou kunnen noemen, belangrijk is. Dus gedeelde waarden en doelen, maar ik zal me wel vastbijten in een project of in een partij om die te pushen naar waar het heen moet. En ik denk dat dat alleen van buitenaf kan gebeuren.\u2019<\/p>\n

En waar push je dan uiteindelijk naartoe ?<\/em><\/p>\n

\u2018Weet je, Marx zelf zei dat de ideale werkdag is wanneer een man \u2019s ochtends visser is, \u2019s middags timmerman en \u2019s avonds filosoof. We zijn gelaagd als mensen. En het is het kapitalisme dat ons ervan weerhoudt om al deze aspecten van onze identiteit en creatieve impulsen te verkennen. Hoeveel fenomenale dichters, filosofen, regisseurs lopen we mis? De creativiteit die we verliezen omdat we mensen dwingen te werken om te overleven. Dat is niet wat het leven is. En dat is voor mij wel iets dat moet veranderen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ash Sarkar ging viral toen zij \u2212 een bruine, jonge, linkse Britse vrouw \u2013 twee jaar geleden in onversneden taal een conservatieve witte mannelijke talkshowhost op zijn plek zette. Ze werd de nieuwe nachtmerrie van radicaal-rechts \u00e9n maakte communisme weer salonf\u00e4hig. \u2018Het komt allemaal neer op iedereen voor iedereen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-473377","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-macht","article_type-interview"],"acf":[],"author_name":"Clarice Gargard","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/473377","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=473377"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/473377\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Clarice Gargard","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=473377"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=473377"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}