
 {"id":47155,"date":"2012-10-13T00:00:00","date_gmt":"2012-10-12T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/buiten-daar-kan-je-niet-gewoon-jezelf-zijn-en-ik-ben-niet-eens-%c2%adbekend-van-teevee\/"},"modified":"2012-10-13T00:00:00","modified_gmt":"2012-10-12T22:00:00","slug":"buiten-daar-kan-je-niet-gewoon-jezelf-zijn-en-ik-ben-niet-eens-%c2%adbekend-van-teevee","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/buiten-daar-kan-je-niet-gewoon-jezelf-zijn-en-ik-ben-niet-eens-%c2%adbekend-van-teevee\/","title":{"rendered":"Buiten, daar kan je niet \u2018gewoon jezelf zijn\u2019. En ik ben niet eens \u00adbekend van teevee"},"content":{"rendered":"<p>Het is niet erg als het regent \u2013 al blijft het een groot gemis dat weerman Erwin Krol deze wolkbreuk niet meer aankondigt met zijn oeverloze enthousiasme, zodat het eigenlijk een geschenk uit de hemel lijkt.<\/p>\n<p>Het is erg als het regent en de goten rond je huis zo volstromen dat ze overvoerd raken en het water naar binnen sijpelt en na een tijdje zelfs naar binnen stroomt, en dat een deel van het plafond wordt meegenomen. Het is mij overkomen, of beter gezegd mijn huis, want toen het gebeurde, was ik gelukkig in een ver buitenland. De vriend die op het huis paste, klonk paniekerig. Afwasteilen en dweilen waren niet aan te slepen. Ja, en er zat nu een gat waar het ooit dicht en veilig was geweest. Ik was blij dat ik het zelf niet had hoeven meemaken, want voelde zelfs op afstand de radeloosheid.<\/p>\n<p>Een aangekondigd ongeluk is minder erg dan een verrassingsaanval. Mijn levendige verbeelding had bij wijze van immunisering de ravage veel groter gemaakt dan die werkelijk was. Ik had gerekend op een gapende muur, waar de wind en de regen vrij spel hadden, maar uiteindelijk bleek de muur gewoon recht overeind te staan, met veel vochtplekken, en was alleen het plafond in een klein deel van het huis weg. Je keek op oud hout en stro uit de negentiende eeuw, het huis toonde ons ongenadig haar meer dan honderdjarige leeftijd.<\/p>\n<p>Inmiddels goten gerepareerd, en net de muren en de zoldering laten herstellen, maar dan nu deze kwestie: waarom raak ik totaal ontregeld zodra buiten naar binnen lekt, en blijft echtgenoot er redelijk kalm onder? Als hij op de bovenste verdieping aan het werk is, kan hij gerust de benedendeur open laten staan, die onze VOORDEUR is, en toegang geeft tot het gemeenschappelijke trappenhuis. Dat trappenhuis is natuurlijk niet echt \u2018buiten\u2019, er zijn maar twee andere mensen die er gebruik van maken, maar voor mij als verstokte anticollectivist is het gemeenschappelijke een groot niemandsland dat in principe onveilig is. Een van de moeilijkste momenten van de dag breekt meteen al \u2019s ochtends aan, wanneer de krant in de brievenbus ligt, die zich weer drie trappen lager bevindt. Ik luister eerst of ik geen gestommel hoor, zet dan een zonnebril op mijn slaperige hoofd, en ren vliegensvlug naar beneden en ook weer naar boven. Ik heb een missie uitgevoerd in vijandig gebied. De buren zijn werkelijk alleraardigst en beschaafd. Maar na de voordeur begint toch Buiten en daar moet je op je hoede zijn en je kleden met een jas van beminnelijkheid om je te beschermen. Decorum vereist. Slapen in het openbaar, in trein of bus: onmogelijk. Dronken worden in het openbaar: ja, maar dan wel zo, dat je het zelf niet meer weet. Buiten, daar kan je niet \u2018gewoon jezelf zijn\u2019. En ik ben niet eens bekend van teevee.<\/p>\n<p>Aanvankelijk woonde echtgenoot in een flat in Amsterdam-Zuidoost, waar toen, bij de bouw in de jaren zeventig, veel werk was gemaakt van gemeenschappelijke tuinen en collectieve ruimtes. Echtgenoot kon daar heel ontspannen rondhangen, maar ik vond het daar niet pluis \u2013 net als het merendeel van de bewoners, want alles aan die tuinen en ruimtes rook naar verwaarlozing. Het was daar zo gemeenschappelijk dat iedereen het gevoel kreeg: dit is vast niet voor mij bedoeld, wegwezen.<\/p>\n<p>Echtgenoot is geboren in Suriname, waar het huis eigenlijk niet meer is dan het basiskamp van het erf: de scheiding tussen binnen en buiten is daar relatief, er wordt wat heen en weer gerommeld. Maar ik kan het niet helpen: stap ik daar de keuken binnen, dan gaat de deur achter me dicht. De schuifpui van erf naar zitkamer wordt gesloten. Ik ben bang voor de vrije inval. Er moet ergens een afgesloten ruimte zijn die van mij is: daar hoeven geen zonnebrillen gedragen te worden. Het publieke en het persoonlijke verdienen een scherpe scheiding, en alles wat lijkt op \u2018overgangsgebieden\u2019 is wat mij betreft gelijk aan donkere bosjes langs de weg.<\/p>\n<p>Dit alles maakt mij een bangelijk buitenmens. Ik vind het in de publieke ruimte wel te doen, bij de gratie van de coulissen waarachter ik mij kan terugtrekken. In die coulissen mag geen gat gapen, ik moet daar onbespied mijn gang kunnen gaan, en nooit mag het zo zijn zoals die ene keer op een camping, waar de meegenomen wc-rol werd getrakteerd op de grijnzende thumbs up van buren. Buiten is formeel, niet gemeenzaam.<\/p>\n<p>Nog even over mijn favoriete weerman Erwin Krol, de man die je met hagel, sneeuw, stormen kon verzoenen: hij is gestopt bij de NOS omdat hij weer anoniem op straat wil kunnen lopen, dat wil zeggen, dat hij niet in de receptiestand hoeft te staan als hij gewoon een krantje wil halen.<\/p>\n<p>Hij lijdt aan dezelfde geheimzinnige ziekte als ik.<\/p>\n<p>stephan.sanders@vn.nl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Het is niet erg als het regent \u2013 al blijft het een groot gemis dat weerman Erwin Krol deze wolkbreuk niet meer aankondigt met zijn oeverloze enthousiasme, zodat het eigenlijk een geschenk uit de hemel lijkt. Het is erg als het regent en de goten rond je huis zo volstromen dat ze overvoerd raken en [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/47155"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=47155"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/47155\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=47155"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=47155"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=47155"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}