Laten we hem Jordan noemen. Jordan is geboren in een grote stad en kampt geregeld met geldproblemen. Hij is grootgebracht door ouders die moeite hadden een vast inkomen te vergaren. Jordans familie is financieel instabiel: ze worstelen geregeld om geld bij elkaar te sprokkelen voor eten, de huur en andere basale zaken.<\/p>\n
Nu is er een leiding gesprongen in Jordans appartement. Ook nadat het water is weggetrokken, blijft het bedompt en schimmelig.<\/p>\n
Hoe vervelend is dit voor Jordan? Hoe onuitstaanbaar? Hoe pijnlijk?<\/p>\n
Niet zo. Dat blijkt althans het oordeel van de meeste mensen. Lang niet zo vervelend, onuitstaanbaar of pijnlijk als het zou zijn voor een Jordan die zonder geldzorgen leeft.<\/p>\n
Armoede-onderzoekers Nathan Cheek en Eldar Shafir van Princeton University identificeerden dit mechanisme in nieuw onderzoek en doopten het de thick skin bias<\/em>: de impliciete aanname dat arme mensen een dikke huid hebben en minder zijn aangedaan door tegenslag.<\/p>\n \u2018In reactie op corona\u00a0verliezen we uit het oog hoe de coronamaatregelen de mensen raken die v\u00f3\u00f3r de crisis al in de financi\u00eble penarie zaten.\u2019<\/p><\/blockquote>\n Het stemt Cheek en Shafir extra bezorgd over de economische nasleep van de huidige pandemie. \u2018De thick skin bias <\/em>impliceert dat we onbewust geneigd zijn ons minder te bekommeren om de mensen die onze zorg het hardst nodig hebben,\u2019 aldus Shafir. \u2018In reactie op corona stellen we alles in het werk om de lasten te verlichten voor mensen die nu voor het eerst geldzorgen ervaren en verliezen we ondertussen uit het oog hoe de coronamaatregelen de mensen raken die v\u00f3\u00f3r de crisis al in de financi\u00eble penarie zaten.\u2019 Tegelijkertijd zien de armoede-onderzoekers ook reden tot hoop in de huidige economische ontregeling.<\/p>\n Marieke Buijs schreef eerder dit verhaal over de psychische gevolgen van armoede:\u00a0We maken nu collectief een dip in ons IQ door (denken wetenschappers)<\/a><\/em><\/p>\n<\/div>\n Voor alle duidelijkheid: er is geen enkele aanwijzing dat een armlastige Jordan minder lijdt onder een overstroming in zijn appartement. <\/strong>En hetzelfde geldt voor ander groot en klein leed uit het onderzoek van Cheek en Shafir.<\/p>\n In hun experimenten kregen proefpersonen steeds een beschrijving van een rijke of een arme Jordan voorgelegd, gevolgd door een ongelukkige gebeurtenis: Jordan die een stuk gekookte, flauwe maaltijd afhaalt of wordt gepest door zijn baas. De lezers oordeelden dat al die tegenslagen minder erg zijn voor een arme dan voor een rijke Jordan, maar het tegenovergestelde is waar.<\/p>\n Het vooroordeel van de dikke huid is te herkennen in de respons op de pandemie, gericht op het redden van mensen die het voor de crisis goed hadden.<\/p><\/blockquote>\n Dit soort ongeluk is veel vervelender als je geen geld hebt om een schimmelvreter aan te schaffen, geen goed gevulde voorraadkast om de honger mee te stillen of geen financi\u00eble reserves om je met ontslag te bevrijden van de tirannieke baas. Shafir: \u2018En emotioneel blijkt de impact van tegenslag te stapelen, waarbij iedere nieuwe kwetsuur juist meer schade berokkent en harder aankomt.\u2019<\/p>\n Shafir herkent het vooroordeel van de dikke huid in de respons op de pandemie, gericht op de mensen die het voor de crisis goed hadden. Denk in de Nederlandse context aan de redding van KLM en het in no-time tot stand komen van de regeling de loonkosten van werknemers door te betalen, tegenover de trage en weinig royale steun voor uitzendkrachten of het uitblijven van maatregelen voor mensen in de informele economie.<\/p>\n Of denk aan de berusting bij het feit dat fabrieksarbeiders zonder thuiswerkmogelijkheden in veel landen de keuze hebben inkomen mis te lopen of bloot te staan aan gezondheidsrisico\u2019s.)<\/p>\n Op basis van psychische en praktische noden, zouden we juist de meeste hulp moeten organiseren voor mensen die al voor de pandemie in de knel zaten. Zij hebben doorgaans minder incasseringsvermogen, schetst hoogleraar gedragseconomie en publiek beleid aan de University of Oxford, Anandi Mani. \u2018Wie langdurig in geldnood leeft, is vaak psychisch murw geslagen. Aanvankelijk leiden financi\u00eble zorgen tot een kaping van de aandacht<\/a>, je kunt niet anders dan blijven malen over manieren om de huur of boodschappen te bekostigen. Maar als die geldzorgen chronisch worden, ontstaat een staat van aangeleerde hulpeloosheid waarin mensen op de automatische piloot staan en moeilijk in staat zijn een stap terug te doen om hun situatie en strategie te her-evalueren.\u2019<\/p>\n Bovendien hebben de newly poor<\/em> in praktische zin een betere uitgangspositie: ze hebben vaak wat spaargeld of minder schulden. Ze wonen doorgaans in een stiller en comfortabeler huis en hebben wellicht anderen om zich heen met de middelen om te helpen met een boodschap of te trakteren op een kop koffie.<\/p>\n De vrees van deze armoede-onderzoekers voor onrecht tijdens de pandemie is gestoeld op studies naar de behandeling van mensen met een lage sociaaleconomische status in andere domeinen. \u2018Op sommige plekken op de wereld kan je beter niet joods zijn, of vrouw, of een donkere huidskleur hebben,\u2019 aldus Shafir. \u2018Maar echt \u00f3veral kom je er slecht vanaf als je arm bent.\u2019<\/p>\n Zowel medici als psychologen besteden minder aandacht aan het leed van mensen met een lagere sociaaleconomische status.<\/p><\/blockquote>\n Allereerst betekent de mentale belasting dat arme mensen een uphill battle <\/em>voeren. Doordat geldnood de aandacht kaapt, is het moeilijker die aandacht ook te besteden aan dingen die belangrijk zijn, maar minder urgent dan de acute geldnood: een opleiding bijvoorbeeld. Leven wordt overleven. Shafir: \u2018Vervolgens zien wij arme mensen als lui en onverantwoordelijk, respecteren we hen niet. En ten slotte behandelen we arme mensen slechter dan rijke mensen.\u2019<\/p>\nMinder incasseringsvermogen<\/h5>\n
Lui en onverantwoordelijk<\/h5>\n