Feuilleton<\/p>\n
Vijftienminutenpastadag, denkt Betty als ze wakker wordt. Of is het Maak\u00adeen\u00adtaart\u00adje\u00adin\u00adeenwipdag? Haagse\u00adbluf\u00addag? Straks heeft ze weer een opnamedag van Betty\u2019s Bluf, het kookprogramma waarin ze weinig-moeite-veel-effect-gerechten klaarmaakt.<\/p>\n
Ze heeft er steeds meer moeite mee.<\/p>\n
De telefoon gaat. Ah, Theo-van-de-krant. \u2018Theo! Wat bel je vroeg.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik dacht: ze moet naar de studio, ik moet haar vroeg pakken, hahaha.\u2019<\/p>\n
Betty zwijgt. Vanmiddag weet ze hierop een gevat antwoord \u2013 te laat.<\/p>\n
\u2018Schat, ik bel omdat je je plicht verzaakt. Je twittert niet meer.\u2019<\/p>\n
O fuck. Dat moet ook nog, dat is waar ook.<\/p>\n
\u2018Zo ben je onzichtbaar voor onze lezers, Betty. Je bent een merk, weet je nog? Als je straks op tv komt, versterken die dingen elkaar. Dat is goed voor jou. En goed voor de krant.\u2019<\/p>\n
Betty zucht. \u2018Theo, ik b\u00e9n ook onzichtbaar. Ik kom nergens meer. Ik ga \u2019s morgens naar de studio en kom er \u2019s avonds weer uit, ik doe boodschappen, tik mijn culicolumn voor de krant en ga naar bed. Ik zie niemand meer en niks meer. Ik ben nog steeds niet naar het nieuwe Stedelijk geweest, ik wil naar Diane Arbus en de nieuwe Woody Allen en de nieuwe James Bond, ik wil naar Parijs om de Hoppertentoonstelling te zien, ik word niet meer gev\u00f3\u00e9d, Theo.\u2019<\/p>\n
\u2018Niet gevoed? Geven ze je daar dan niet te eten? Kan je niet koken?\u2019 Ze hoort Theo snuivend gniffelen.<\/p>\n
\u2018Geestelijk, Theo, geestelijk. Ik wil wel weer eens iets houtsnijdends voor het kunstkatern schrijven. Daar heb ik voor doorgeleerd.\u2019<\/p>\n
\u2018Kom kom, Linda de Mol heeft rechten gestudeerd en die zeurt daar ook niet over. Jij beleeft dingen die wij hardwerkende Nederlanders allemaal niet meemaken. Twitter nou maar gewoon over je avonturen bij de tv-opnames. Je komt toch weleens een BN\u2019er tegen of zo? Vinden de mensen hartstikke leuk. Maak jezelf zichtbaar, Betty.\u2019<\/p>\n
Hij hoort niet wat ik zeg. Ik ben onzichtbaar en onhoorbaar.<\/p>\n
De visagiste (Kim? Sanne? Alle tv-meisjes hier heten zo), kijkt Betty bewonderend aan. \u2018Weet je?\u2019 zegt ze. \u2018Later wil ik doen wat jij doet. Ik ben gek op koken, ik doe thuis niet anders, ik heb een kast vol kookboeken en volgende zomer ga ik een kookcursus doen in Parijs. Zo\u2019n kookprogramma, dat is mijn droom.\u2019<\/p>\n
Betty\u2019s maag krimpt ineen. Niemand weet dat ik dit eigenlijk niet kan.<\/p>\n
\u2018Ik wil v\u00f3\u00f3r de camera\u2019s staan in plaats van erachter,\u2019 zegt Kim-Sanne.<\/p>\n
Weet zij veel van faustiaanse toestanden en wees-lief-voor-de-sponsor en nee-je-kan-niet-onder-je-contract-uit. Ze wil gezien worden. Zoals iedereen.<\/p>\n
Kim-Sanne kijkt haar aan. \u2018Zo. Je ziet er fant\u00e1stisch uit.\u2019 Ze heeft Bet\u00adty opgemaakt met felrode lippenstift en iets raars met haar haar gedaan.<\/p>\n
Als ze naar de studio loopt, hoort ze achter het decor regisseur Mike weer eens opgewonden fluisterend producent Herman attaqueren.<\/p>\n
\u2018Twintig afleveringen, Herman, waarom heb je haar een contract laten tekenen voor twintig afleveringen? Ik vond tien wel even mooi. Ze zit voortdurend op de sponsor te vitten.\u2019<\/p>\n
\u2018Maar ze is authentiek, Mike, ze is authentiek. Dat vind je niet vaak.\u2019<\/p>\n
\u2018Ze is eigenlijk te oud. Heeft ze nog nooit van botox gehoord of zo?\u2019<\/p>\n
\u2018Dat is een kwestie van licht. En ik heb Demi gevraagd of ze iets aan dat haar kan doen.\u2019<\/p>\n
Demi. Ze heet Demi.<\/p>\n
\u2018Kunnen we niet onder dat contract uit?\u2019<\/p>\n
\u2018Natuurlijk kunnen we eronderuit. Je kunt onder elk contract uit.\u2019<\/p>\n
O?<\/p>\n
Mike glimlacht en loopt de studiovloer op. \u2018Betty! Je ziet er fant\u00e1stisch uit. Jongens, is het licht klaar? We gaan draaien.\u2019<\/p>\n
Betty kijkt naar zijn ouwejongenskop. Nooit van botox gehoord, zeker. De studiolampen gaan aan. In het felle licht wordt ze zichtbaar voor de wereld, als spermavlekken in een Chinese massagesalon. Maar zelf voelt ze zich steeds onzichtbaarder worden; niet meer dan wat vage contouren, rode lippenstift en raar haar.<\/p>\n
Thuis belt ze Floor. \u2018Zeg, jij hebt toch rechten gestudeerd?\u2019<\/p>\n
\u2018Wat? Rechten?\u2019 Floor staat in een druk caf\u00e9. \u2018Kind, dat is eeuwen geleden, ik heb nog met Linda de Mol gestudeerd, wist je dat?\u2019<\/p>\n
\u2018Ik heb nogal acuut iemand nodig die naar mijn contract kan kijken.\u2019<\/p>\n
\u2018O, dan moet je Ed hebben. Die was hier net. Ed? Hee, Ed! Ik heb een vrouw in nood voor je.\u2019 Er klinkt wat gemompel, Betty hoort haar naam vallen, gevolgd door een bulderende lach.<\/p>\n
\u2018Betty? Kan-ie nu komen? Hij kan zo bij je zijn. Vriendendienst. Ok\u00e9?\u2019<\/p>\n
\u2018Eh, ja. Goed. Geloof ik. Ik trek even iets aan, ik zit in m\u2019n ochtendjas.\u2019<\/p>\n
\u2018Welnee. Vindt-ie niet erg. Toch, Ed? Betty in een kimono?\u2019 Weer die lach op de achtergrond. \u2018Nou, succes, meid!\u2019<\/p>\n
Tien minuten later gaat de bel en opent ze met de zoemer de voordeur. Eerst is er het geluid: gestommel over de smalle trappen. Dan een geur, vaag bekend. Een scherpe aftershave \u2013 Jarentachtig\u00adachtig. Kouros \u2013 en een herinnering. Oud-en-nieuwfeest bij Floor, een opdringerige tongzoen in een te dure auto. En ten slotte is daar de man. Blauw overhemd met witte kraag. Ok\u00e9. Ed. Hij heet dus Ed.<\/p>\n
\u2018Wat leuk om jou weer eens te zien,\u2019 zegt hij. \u2018Je ziet er fant\u00e1stisch uit.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ze voelt zich steeds onzichtbaarder; niet meer dan wat vage contouren, rode lippenstift en raar haar<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-46279","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Juliette Berkhout","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/46279","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=46279"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/46279\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Juliette Berkhout","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=46279"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=46279"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}