{"id":456229,"date":"2020-01-18T05:00:43","date_gmt":"2020-01-18T04:00:43","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=456229"},"modified":"2020-03-02T10:56:58","modified_gmt":"2020-03-02T09:56:58","slug":"griet-op-de-beeck","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/griet-op-de-beeck\/","title":{"rendered":"Griet Op de Beeck: \u2018Ik vind dat we pijn heel ernstig moeten nemen\u2019"},"content":{"rendered":"
\n
Handboek beter leven<\/h5>\n

Depressie, burn-out, gejaagdheid, keuzestress, eenzaamheid, buitensluiting, nihilisme, schuldgevoel, hopeloosheid; het zijn de emotionele schaduwkanten van de seculiere welvaartsstaat. Annemiek Leclaire stelt dit jaar een Handboek beter leven <\/em>samen: een zoektocht naar wat er nodig is om in deze tijd een goed leven te leiden. Ze doet daarvan in Vrij Nederland<\/em> verslag, een beetje schots en scheef, met interviews en persoonlijke essays, en met hier en daar een opdracht, een wens, een oefening. Vandaag: auteur Griet Op de Beeck over verzet tegen berusting.<\/p>\n<\/div>\n

\u2018We staan elke dag op, doen wat van ons verwacht wordt, en gaan dan weer slapen, en dat noemen we leven. We saboteren onszelf zonder het te beseffen, omdat we nadoen wat ons ooit is voorgedaan, en dan denken we dat het zo m\u00f3et gaan. En ondertussen organiseren we de dingen zo, dat we geen tijd hebben om stil te staan bij wat we ten diepste voelen.\u2019<\/em><\/p>\n

Kom hier dat ik u kus\u00a0(2015)<\/p>\n

Griet op de Beeck verdedigt fel de maakbaarheid van de mens. Daarover geeft ze in Nederland en Belgi\u00eb een reeks lezingen, zoals 29 januari bij The School of Life in de Oude Lutherse Kerk in Amsterdam. Of het nu gaat om grote traumatische gebeurtenissen of kleine mislukkingen, verkeerde verwachtingen of ingewikkelde familiedynamieken, alle mensen hebben dingen die ze het liefste weg willen stoppen. \u2018Maar alleen wanneer je deze dingen onder ogen durft te zien, kan je er wat mee doen,\u2019 stelt Op de Beeck. \u2018Je mag niet vergeten dat je leven van jou is als je het dat durft te laten zijn.\u2019<\/p>\n

Het thema van uw lezingenreeks is \u2018Uw leven is van u\u2019. Wat betekent dat?
\n<\/em>\u2018We zijn allemaal geneigd om te leven naar de blauwdruk die in onze jeugd is ontstaan. Dat is geen punt als dat een constructieve grondlegging was. Maar laten we eerlijk zijn: bij weinig mensen is de jeugd perfect, er gaat toch vaak het een en ander mis. Daardoor installeren zich mechanismen en patronen die je in de weg gaan zitten.\u2019<\/p>\n

\u2018Je hoort soms zeggen: \u201cIk heb altijd maar pech met mannen!\u201d Waarschijnlijker is dat zo iemand doet waartoe we allemaal geneigd zijn: d\u00ede mensen om zich heen verzamelen die haar bevestigen in haar diepste zelfbeeld, zelfs als dat eigenlijk beschadigend is. Ik vind het heel hoopgevend dat we dat kunnen veranderen.\u2019<\/p>\n

\u2018Als anderen je goede raad geven, projecteren ze meestal hun eigen angsten en preoccupaties op jouw situatie.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

\u2018Met \u201cUw leven is van u\u201d bedoel ik dat het belangrijk is om te beseffen dat je zelf aan het stuur mag zitten, en dat je je niet onbewust laat voortdrijven door patronen. We moeten zicht krijgen op onze blinde vlekken, daar zit alles wat echt interessant is.\u2019<\/p>\n

\u2018Het loont om daar een professional voor in te schakelen. We kunnen wel heel slimme familieleden of vrienden hebben met wie we daarover kunnen praten, maar zij zitten er altijd onvermijdelijk ook met zichzelf tussen. Als anderen je goede raad geven, projecteren ze meestal hun eigen angsten en preoccupaties op jouw situatie. Een therapeut wordt betaald voor een betrokken afstandelijkheid, en kan samen met jou echt zicht krijgen op wat je heeft gemaakt tot wie je nu bent, en wat je daarbij verder helpt en in de weg zit. Ik denk dat ongeveer iedereen beter zou worden van therapie. Als je weet wie je bent en emotioneel hebt doorwerkt wat je is overkomen en eventueel aangedaan, dan kan je de dingen die je in de weg zitten veranderen\u2026\u2019<\/p>\n

Daarmee zegt u iets heel anders dan uw landgenoot psychiater Dirk De Wachter, die vindt dat we te snel in therapie gaan en met de mensen in onze omgeving over ons verdriet zouden moeten praten.
\n<\/em>\u2018Dirk De Wachter is iemand voor wie ik veel respect heb, een heel fijne man, maar zijn gedachte dat we allemaal best wat meer gewoon ongelukkig mogen zijn, en dat therapie niet de oplossing is, vind ik heel gevaarlijk. Juist flink getraumatiseerde mensen zijn vaak geneigd hun pijn te bagatelliseren. Zo geraak je niet vooruit. We zijn allemaal geneigd om weg te kijken van wat pijnlijk of lastig was of is, we willen ons allemaal zo sterk mogelijk houden, maar wie een leven lang blijft doen alsof het allemaal zo erg niet is, loopt de kans om opeens echt uit te vallen en een depressie of een burn-out te krijgen.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Psychiater Dirk De Wachter breekt een lans voor verdriet: \u2018Daar zit de verbinding met anderen\u2019<\/span>1 oktober 2019<\/span><\/span><\/a>\n

\u2018Ik denk niet dat de dingen beter worden door maar te aanvaarden dat we nu eenmaal als mens vaak ongelukkig zijn.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

\u2018Dus ik vind dat we die pijn heel ernstig moeten nemen. En dat is heel wat anders dan in de slachtofferrol kruipen, iets waar ik het persoonlijk wat lastig mee heb. Natuurlijk is het beter om bij de buurman op de stoep te gaan zitten en te praten dan thuis in je eentje naar je telefoon te staan staren, zoals Dirk De Wachter zegt, maar het grondiger werk gebeurt volgens mij nooit op die manier.\u2019<\/p>\n

\u2018Ik denk niet dat de dingen beter worden door maar te aanvaarden dat we nu eenmaal als mens vaak ongelukkig zijn. Laten we onszelf alle soorten beter gunnen die we verdienen. Ik bedoel niet dat we moeten streven naar een of ander utopisch perfect geluk, maar we kunnen wel gaan voor meer stevige grond onder onze voeten, waardoor we minder snel onderuitgehaald worden door wat het leven ons allemaal voor de voeten werpt. Ik merk dat veel mensen het bijvoorbeeld moeilijk hebben met hun eigenwaarde. Ze vrezen ten diepste dat ze alleen maar gewaardeerd worden om wat ze doen voor anderen, niet om wie ze zijn. En daardoor verliezen ze zichzelf, en zijn ze niet in staat tot echte connectie met anderen. En juist dat gevoel van niet-geconnecteerd-zijn is de bron van veel ellende.\u2019<\/p>\n

\"Griet<\/p>\n

\u2018En dat speelt ook op het grotere plan: als alle Amerikanen aan grondig zelfonderzoek hadden gedaan, hadden ze nooit voor Trump gekozen. Dan hadden ze begrepen waar hun angsten vandaan kwamen, en hadden ze geen nood gehad aan een man die de indruk wekt dat er simpele oplossingen bestaan voor complexe wereldproblemen.\u2019<\/p>\n

\u2018Nu, inzicht krijgen is het begin, maar dat is niet genoeg. Pas als we ook de emoties die alle inzichten teweegbrengen echt durven laten bestaan, kunnen we stap voor stap achter ons laten wat ons niet verder helpt, en leren kiezen voor datgene wat wel goed voor ons is.\u2019<\/p>\n

\u2018Mensen denken: straks krijg ik door die therapie een depressie. Ik geloof dat we juist door weg te kijken een depressie kunnen krijgen. Er wordt altijd naar stress verwezen als de grootste veroorzaker van een burn-out, maar onderschat de mentale stress niet van jezelf te blijven wijsmaken dat alles ok\u00e9 is, terwijl je ergens voelt dat er misschien toch iets niet klopt. Zoiets vreet energie. De pijn toelaten is niet de eenvoudigste weg, maar wel de weg die het meest oplevert. Het maakt wezenlijke veranderingen mogelijk, daar ben ik zelf het levend bewijs van.\u2019<\/p>\n

\"Griet<\/p>\n

Hoe gaat dat, emoties toelaten?
\n<\/em>\u2018Je kunt niet zeggen: op 22 januari ga ik mijn emoties eens toelaten. Als je in therapie de dingen echt aangaat, brengen inzichten soms tijdens een sessie hevige emotie teweeg, maar het meeste werk gebeurt nadien. Op argeloze momenten, als je vaststelt dat je je niet zo goed voelt, en durft stil te staan bij waar dat vandaan komt, bijvoorbeeld. Of door in een boek iets te lezen dat je diep raakt, en dan de link te willen leggen naar wat dat met jou te maken heeft. Op zulke momenten is het de kunst om niet zo snel mogelijk te proberen een oplossing te bedenken of een vluchtweg te kiezen, maar om die onwenselijke emotie minstens even te erkennen en te laten bestaan.\u2019<\/p>\n

\u2018Na mijn optreden bij De Wereld Draait Door<\/em> (zie kader onder) moest ik ook omgaan met alle reacties, zowel de vervelende als die van mensen die er iets aan hadden gehad. Ik had toen kunnen weglopen van alles door bijvoorbeeld snel aan een nieuw boek te beginnen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik ben het heel bewust aangegaan, ook al was dat eng en heftig. En juist door voor die optie te kiezen, heeft dat hele hoofdstuk me toch weer een stap verder gebracht.\u2019<\/p>\n

\u2018Zicht krijgen op je eigen vluchtwegen helpt. We hebben vaak niet in de gaten dat we bijvoorbeeld keihard werken om toch maar niet te moeten omgaan met wat onder de oppervlakte schemert, of voor de televisie gaan zitten om onszelf te verdoven. En natuurlijk kunnen we soms even niet anders dan vluchten, zo lang we maar weten dat we dat doen is dat ook niet erg. Iedereen heeft tegenwicht nodig. Het zijn degenen die het doen als een strategie om nooit stil te hoeven staan die er volgens mij vaak ook uiteindelijk de prijs voor moeten betalen. Daar heb ik het over.\u2019<\/p>\n

\u2018En voor alle duidelijkheid: ik begrijp de neiging om door te willen gaan zoals je bezig bent, door niet te gaan graven in verledens. Je hebt tenslotte een aantal overlevingsstrategie\u00ebn ontwikkeld, en die hebben je toch maar gebracht waar je nu bent. Maar het valt mij altijd op dat wie zichzelf durft te bevragen en dat blijft doen, steeds beter in staat is om goed met zichzelf en anderen om te gaan.\u2019<\/p>\n

\u2018En dat vraagt moed, ja, maar we hebben maar \u00e9\u00e9n leven. Ik ken jonge mensen die amper nog hun bed uitraken \u2019s ochtends, die meteen een joint moeten opsteken, waardoor er helemaal niks meer lukt nadien, dat vind ik zo erg. Ik heb er allemaal wel begrip voor. De wereld is een steeds bangmakender plek geworden, met de klimaatopwarming die ons allen bedreigt, met onoplosbaar lijkende conflicten en wereldleiders die losse projectielen zijn. Maar het beste wapen tegen angst, zo toont ook wetenschappelijk onderzoek aan, is om te proberen iets te doen. Iets waarin jij een verschil kan maken, hoe klein ook. Laten we een poging doen om ons bestaan van tel te laten zijn in deze vreemde, in crisis verkerende wereld, daar wordt alles en iedereen beter van, denk ik dan.\u2019<\/p>\n

\u2018Als je gaat berusten in wat ontbreekt, ga dan meteen maar in je kist liggen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Een andere landgenoot van u, psychiater Damiaan Denys, zei in 2014 tegen Vrij Nederland: \u2018De manier waarop we ons tot onze tekorten verhouden, daarin zit onze persoonlijke ontwikkeling.\u2019 Wat betekent \u2018aanvaarding\u2019 voor u?
\n<\/em>\u2018Uiteindelijk gaan we dood, dat kunnen we alleen maar aanvaarden. En er gebeuren elke dag allerlei dingen waarover we als individu geen enkele controle hebben, ook dat kunnen we alleen maar aanvaarden. Maar aanvaarden in de zin van \u201choe dan ook toch maar tevreden zijn met wat je hebt\u201d, je erbij neerleggen dat \u201chet overal wel wat is\u201d, daar verzet ik me tegen. Ik denk dat zo\u2019n houding van verzet altijd meer zal opleveren.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Psychiater en filosoof Damiaan Denys: 'De angst voor elkaar, dat is nu d\u00e9 grote angst'<\/span>6 oktober 2014<\/span><\/span><\/a>\n

\u2018Begrijp me niet verkeerd, ik beweer niet iets als: het kan altijd n\u00f3g beter, dus blijf daar maar eeuwig rusteloos naar zoeken. Dit is ook geen pleidooi voor perfectionisme. Perfectionisten zijn mensen die hun eigen negatieve zelfbeeld in stand houden door de lat onmogelijk hoog te leggen, waardoor ze zichzelf telkens weer kunnen neerhalen omdat ze het vooropgestelde doel niet hebben gehaald. We moeten juist milder voor onszelf leren zijn, en geduld hebben terwijl we met onszelf aan de slag zijn. Je kan niet verwachten dat je mechanismen die je al een heel even parten spelen zomaar een-twee-drie kan ombuigen. Het belangrijkste is dat je ervoor kiest om je te willen ontwikkelen. En daarbij zeker ook te omarmen wat mooi is en wel goed gaat, want dat geeft je kracht om de moeilijke dingen echt aan te pakken. Maar als je gaat berusten in wat ontbreekt, ga dan meteen maar in je kist liggen.\u2019<\/p>\n

\n
Griet Op de Beeck<\/strong><\/h5>\n

Griet Op de Beeck (1973) debuteerde in 2013 met het meermaals bekroonde Vele hemels boven de zevende<\/em><\/a>. Een jaar later verscheen Kom hier dat ik u kus<\/a>,<\/em> een onmiddellijke bestseller die net als haar debuut verfilmd zal worden. In 2017 vertelde ze tijdens een uitzending van De Wereld Draait Door<\/em><\/a> dat ze tussen haar vijfde en negende levensjaar door haar vader misbruikt is. Die uitspraak bracht in de media een felle discussie op gang over de echtheid van hervonden herinneringen. Onlangs publiceerde Op de Beeck Let op mijn woorden<\/a>, <\/em>het tweede deel van een trilogie waarin ze het fenomeen misbruik helemaal wil uitbotten. Literatuur leent zich daar volgens haar zo goed voor omdat een boek, nog meer dan een ander mens, een intieme gesprekspartner kan zijn voor de lezer.<\/p>\n

Griet Op de Beeck. Let op mijn woorden<\/em>. Prometheus. \u20ac19,99<\/p>\n

De lezing in Amsterdam bij The School of Life as 29 januari is uitverkocht. Zie voor meer data de agenda van grietopdebeeck.be<\/a><\/em><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Handboek beter leven Depressie, burn-out, gejaagdheid, keuzestress, eenzaamheid, buitensluiting, nihilisme, schuldgevoel, hopeloosheid; het zijn de emotionele schaduwkanten van de seculiere welvaartsstaat. Annemiek Leclaire stelt dit jaar een Handboek beter leven samen: een zoektocht naar wat er nodig is om in deze tijd een goed leven te leiden. Ze doet daarvan in Vrij Nederland verslag, een […]<\/p>\n","protected":false},"author":139,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-456229","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-leven","article_type-interview"],"acf":[],"author_name":"Annemiek Leclaire","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/456229","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=456229"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/456229\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Annemiek Leclaire","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=456229"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=456229"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}