Als ik mensen vertel dat mijn kinderen zijn uitgerust met een gps-tracker, kijken ze me aan met een mengeling van ongeloof en afkeer. Vragen en oordelen vechten om voorrang. Waarom? Hoe? En vooral ook: wat beklemmend om zo op te moeten groeien. Waarom wil je weten dat je dochter om 7.15 uur het huis verliet, om 8.05 uur bij de kiosk op het station stond en om 16.43 uur in de Hema was? Dat je zoon op vrijdagavond pizza\u2019s haalde bij restaurant X en deze vervolgens op adres Y consumeerde? Als ik zeg dat mijn man er ook een draagt, is het gesprek meestal afgelopen.<\/p>\n
Het blijft een vreemde gewaarwording om te zien hoe weinig kennis veel volwassenen hebben over een van hun meest gekoesterde bezittingen. Daarmee doel ik niet op hun kinderen, maar op hun telefoon. Want bijna ieder\u00e9\u00e9n in Nederland heeft een mobiele telefoon met gps-tracker, informatie die is verstopt in de onleesbaar kleine lettertjes op de pagina\u2019s lange juridisch documenten van een app, waar je schuldbewust snel doorheen scrolt om onderaan op \u2018Akkoord en doorgaan\u2019 te drukken. Ergens op de wereld begint onmiddellijk een rode stip te knipperen die jouw hoofd vertegenwoordigt, of dat van je kind. De verzamelde data gaan niet naar overbezorgde familieleden, maar naar wildvreemde bedrijven.<\/p>\n
The New York Times<\/em> lanceerde onlangs de nieuwe serie\u00a0The Privacy Project: One Nation, Tracked<\/em>. Het eerste artikel was even sterk als ijzingwekkend. In ‘Twelve Million Phones, One Dataset, Zero Privacy<\/span><\/a>‘<\/span> schetsen de auteurs een beeld van een dystopische surveillancestaat die in een fantasyboek niet zou misstaan. Behalve dat het de realiteit is.<\/p>\n \u2018Privacy ingewisseld voor gemak\u2019 mag op de grafzerk van mijn generatie.<\/p><\/blockquote>\n Op basis van een gigantische dataset van een gespecialiseerd bedrijf dat locatiegegevens verzamelt, analyseerden de auteurs de bewegingen van twaalf miljoen Amerikanen rond een paar grote steden. Ze konden de exacte verplaatsingen van individuen volgen. Van een bezoek aan de moskee, de massagesalon, een \u2018geheime\u2019 defensieplek tot aan het huis van Arnold Schwarzenegger. Zogenaamd anoniem, maar zodra je van iemand een woon- en werkadres hebt, is de identiteit achterhalen een fluitje van een cent.<\/p>\n