{"id":455749,"date":"2020-01-09T03:04:44","date_gmt":"2020-01-09T02:04:44","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=455749"},"modified":"2020-08-13T08:06:51","modified_gmt":"2020-08-13T06:06:51","slug":"fluwelen-woede-velvet-rage-bespreking","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/fluwelen-woede-velvet-rage-bespreking\/","title":{"rendered":"Volgens deze bestseller worstelen homomannen massaal met schaamte. Maar is dat wel zo?"},"content":{"rendered":"

Haat ik mezelf? Haat ik eigenlijk<\/em> mezelf? Na het lezen van het eerste hoofdstuk van The Velvet Rage<\/em> begin ik daar h\u00e9\u00e9l even aan te twijfelen.<\/p>\n

Ik gun me acht uur in de trein van Zwitserland naar Nederland om te begrijpen waar iedereen het nu over heeft. Zuid-Duitsland biedt een welkom decor om bij weg te dromen naar een half leven eerder. Toen, in de kast, zou ik volgens auteur Alan Downs een gevoel van zelfhaat hebben ontwikkeld. Ik probeer m\u2019n 15-jarige zelf voor de geest te halen. Zou het?<\/p>\n

Als een gloednieuwe bestseller dendert The Velvet Rage <\/em>door mijn vriendengroep. M\u2019n vriend is er een jaar eerder in begonnen, op aanraden van een vriend, die het kreeg getipt, en voor wie het een ware eyeopener was. Nu is er ook de Nederlandse vertaling.<\/p>\n

Het door velen tot \u2018gaybijbel\u2019 omgedoopte boek is al vijftien jaar oud. Uitgever Nijgh & Van Ditmar besloot het nu pas te vertalen \u2018omdat ik veel van mijn vrienden over het boek hoorde, en het voor een paar van hen echt van enorme betekenis was geweest\u2019, mailt een publiciteitsmedewerker. Ook auteurs van het fonds wezen de uitgever erop.<\/p>\n

Want The\u00a0Velvet Rage:\u00a0Overcoming the Pain of Growing Up Gay in a Straight Man’s World<\/em> mag dan in 2005 zijn uitgekomen, de verkopen ervan stijgen nog ieder jaar. Dat zei Downs zelf in ieder geval, rond het uitkomen van zijn herziene editie in 2012 tegen <\/a>The<\/a><\/em> Guar<\/a><\/em>dian<\/a><\/em>. Nu Fluwelen woede. De pijn voorbij: opgroeien als homo in een hetero-mannenwereld <\/em>er is, zal dat gestage succes ook in Nederland nog wel even doorbranden.<\/p>\n

Bij het lezen van het boek bekruipt me het ongemakkelijk gevoel dat dat niet alleen maar positief is.<\/p>\n

Vreselijk<\/strong> geheim<\/h5>\n

Volgens psycholoog Downs groeien homomannen op met \u2018een vreselijk geheim\u2019, lees ik op zijn eerste pagina\u2019s. Ze verbergen hun \u2018vloek\u2019 achter \u2018een gordijn van karmozijnrood fluweel\u2019, en dan die verpletterende zin: \u2018Verwijder die zorgvuldig aangebrachte lagen, want alleen dan kun je het geheim duidelijk zien voor wat het is: zijn eigen zelfhaat.\u2019<\/p>\n

Vervolgens deelt Downs het leven van de homoman op in drie fases. Eerst is er het jongetje dat een \u2018groot geheim\u2019 met zich meedraagt. Nog voordat hij er woorden aan kan geven, merkt hij namelijk dat hij anders is. Hij schaamt zich voor zijn seksualiteit en probeert die zo veel mogelijk te verbergen. Het jongetje is bang anders de liefde van zijn ouders kwijt te raken.<\/p>\n

Het doel van het boek is, volgens Downs, \u2018om homoseksuele mannen te helpen de fase van authenticiteit te bereiken\u2019.<\/p><\/blockquote>\n

Eenmaal uit de kast, fase twee, voelt hij vaak geen schaamte meer voor zijn seksualiteit, maar heeft hij wel \u2018een hardnekkige overtuiging\u2019 ontwikkeld dat hij \u2018in essentie\u2019 geen liefde waard is, aldus Downs. Hij moet er dus voor zorgen dat op andere manieren van hem gehouden kan worden.<\/p>\n

Die waardering dwingt hij af door het mooiste lichaam te boetseren, de meest extravagante feestjes te geven of de meest succesvolle carri\u00e8re te hebben. Hij wordt een \u2018validatie-junkie\u2019. Hij vergeet alleen dat de waardering die hij zo krijgt betekenisloos is. Het is lege validatie, en hij raakt depressief, of zelfs su\u00efcidaal. Voor de quick fix<\/em> grijpt hij naar drank, drugs en seks, soms zelfs tot verslaving aan toe.<\/p>\n

Allemaal<\/strong> omdat ik homo ben<\/strong><\/h5>\n

Het doel van het boek is, volgens Downs, \u2018om homoseksuele mannen te helpen de derde fase van authenticiteit te bereiken\u2019. In die fase komt de homoman tot inkeer. Hij overwint de schaamte, durft zijn gemankeerde schoonheid aan de wereld te tonen. Hij komt erachter wat hij \u00e9cht leuk vindt, en omdat hij eerlijk naar zichzelf kan zijn, kan hij ook eerlijke relaties aangaan. Hij keert terug naar zijn authentieke zelf.<\/p>\n

Laatst nog dronk ik om me beter te voelen, herinner ik me. Ik ontspande er echt van. Ik heb een periode seks gehad met mannen die ik alleen kende via een app. Ik ga wel eens naar de sportschool, ook al heb ik geen zin. Ik geniet ervan om etentjes te geven, en om dan net iets beter m\u2019n best te doen dan mensen verwachten.<\/p>\n

Maar, denk ik nu, geniet ik daar \u00e9cht van? Of doe ik dat alleen maar om waardering af te dwingen? En vind ik mijn werk (journalistiek) en mijn grootste hobby (theater) wel \u00e9cht leuk? Of hijs ik mezelf ermee op een podium om gezien en geliefd te worden?<\/p>\n

En, doe ik dat allemaal omdat ik homo ben?<\/p>\n

Gepathologiseerd<\/h5>\n

\u2018Ik probeer me intussen heel hard te herkennen in The Velvet Rage<\/em>,\u2019 app ik rond Frankfurt ge\u00efrriteerd naar m\u2019n vriend. Ik voel me gepathologiseerd. Alsof ik een negatief stempel opgeplakt heb gekregen. Ziet deze Downs de wereld niet te veel vanuit zijn spreekkamer? Vanuit zijn client\u00e8le van rond de veertig, vijftig, opgegroeid tijdens de aidscrisis in het conservatieve Amerika?<\/p>\n

Een homo zonder mentale issues, ze zouden d\u00e1\u00e1r eens een boek over moeten schrijven.<\/p><\/blockquote>\n

In Downs\u2019 tweehonderdvijftig pagina\u2019s tellende boek komt het woord \u2018schaamte\u2019 319 keer voor, soms acht keer per pagina, maar het lukt mij maar niet om me te schamen voor mezelf. \u2018Heel weinigen van ons voelen die schaamte,\u2019 schrijft Downs daarover, \u2018maar bijna allemaal worstelen we met de particuliere overtuiging dat \u201cals je echt de hele, onverbloemde waarheid over me zou weten, je zou weten dat er niet van me te houden valt\u201d.\u2019<\/p>\n

Dus al voel ik geen schaamte, dan is het er t\u00f3ch? Ik heb mijn schaamtegevoel gewoon verstopt, en ben ondertussen dat monster van een minderwaardigheidsgevoel hard aan het compenseren? Een homo zonder mentale issues, ze zouden d\u00e1\u00e1r eens een boek over moeten schrijven.<\/p>\n

Jij<\/strong> bent dit<\/strong><\/h5>\n

Waarmee ik mijn cynisme verder legitimeer, is dat The Velvet Rage <\/em>ook gewoon een slecht geschreven boek is. Het staat bol van de clich\u00e9s en herhalingen. Anekdotes van anonieme oud-cli\u00ebnten ondersteunen wel h\u00e9\u00e9l 1-op-1 Downs\u2019 analyses. Downs, die niet inging op een interviewverzoek, wisselt continu van perspectief en omhult zich met vaagheden.<\/p>\n

Zijn generaliserende analyses worden amper wetenschappelijk onderbouwd. Het boek van de klinisch psycholoog met een PhD telt slechts vijf voetnoten. Hij noemt nog net dat hij is getraind in de dialectische gedragstherapie, maar legt nergens uit wat die inhoudt. Het legt amper rekenschap af van eerdere, andere theorie\u00ebn. Dit is het, schrijft hij, jij bent dit.<\/p>\n

Er stijgt bovendien een sterk achterhaalde freudiaanse geur op uit zijn karakterschets van de universele homo op de eerste pagina\u2019s. Door \u2018onze\u2019 slechte band met onze vader, kunnen wij homo\u2019s later ook moeilijk gezonde relaties aangaan met mannen, bijvoorbeeld. Doordat we ter compensatie naar onze moeders trokken, zijn onze vrouwelijke kanten het meest bevestigd, beweert Downs.<\/p>\n

En dan las ik nog Downs\u2019 eigen levensverhaal. Hij groeide op in een streng-christelijk gezin in het conservatieve Louisiana. Hij verborg zijn homoseksualiteit door een vrouw te trouwen, een huwelijk dat enkele jaren standhield. Stapte daarna midden in de \u2018homo-explosie\u2019 in San Francisco, woonde in \u2018de meest homoseksuele steden\u2019 van de VS: New York, New Orleans, Fort Lauderdale.<\/p>\n

Na zijn hiv-diagnose liet hij \u2018geen middel onbeproefd, geen wijn onaangeroerd\u2019. Hij had twee doelen: \u2018geld verdienen, en met zoveel mogelijk mannen naar bed gaan\u2019. Ondertussen maakte hij een bliksemcarri\u00e8re als \u2018bedrijfsbeul\u2019 \u2013 hij werd ingehuurd om mensen te ontslaan \u2013 maar kwam er uiteindelijk via de klinische psychologie achter waar het leven echt om draait, wie hij was en wat hij wilde. Toch zijn het de verhalen van \u2018mijn cli\u00ebnten, niet de mijne, die deze pagina\u2019s vullen\u2019, schrijft hij.<\/p>\n

Ik betwijfel het.<\/p>\n

Zelfacceptatie<\/h5>\n

Tegen de tijd dat mijn trein Amsterdam Centraal binnenrolt, besluit ik: dit boek gaat niet over mij. Sterker nog, ik lach het weg.<\/p>\n

Enkele maanden later wordt de Nederlandse vertaling aangekondigd. Een avond over het boek in het Amsterdamse Compagnietheater is snel uitverkocht. \u2018Voor mij staat zijn boek als een huis,\u2019 schrijft documentairemaker Nicolaas Veul in het voorwoord, waarvan een deel in Het Parool<\/em> verschijnt. \u2018Fluwelen woede<\/em> is mijn nieuwe bijbel geworden,\u2019 zegt Alex Klaasen op de cover. \u2018Alan Downs legt in Fluwelen woede<\/em> haarfijn uit hoe zelfacceptatie werkt,\u2019 zegt Iebele van der Meulen, hoofdredacteur van de L\u2019HOMO<\/em>, op de achterflap.<\/p>\n

Wat zie ik over het hoofd?<\/p>\n

Ik bel Veul op om te vragen waarin hij zich zo herkent. Vooral het hoofdstuk over de jongen met het grote geheim, zegt hij. \u2018Hoe hij beschrijft dat je als jongen onvrij bent door een geheim. Bang om niet goed genoeg te zijn, afgewezen te worden.\u2019 Veul merkte hoe hij daarom al veel te vroeg met de grote vragen des levens worstelde. \u2018Mag ik er zijn? Wat is er mis met me? Kan ik als homo straks een gelukkig leven leiden?\u2019<\/p>\n

<\/span>Lees ook<\/span>Het dilemma van de homoman: conformeren of je anders-zijn omarmen?<\/span>27 juli 2019<\/span><\/span><\/a>Mede naar aanleiding van het boek maakte hij zelfs een documentaire: Pisnicht – The Movie<\/em>, die afgelopen zomer uitkwam. Over de invloed van het gebruik van homo als scheldwoord, en over zijn eigen relatie met zijn vader, die nogal een sportman was, en hij helemaal niet.<\/p>\n

In het voorwoord schrijft Veul hoe zijn vader het woord mietje of watje in de mond nam. Als hij niet presteerde met judo. Voorzichtig was met ski\u00ebn. Dat leidde tot spanningen. \u2018Ik was de vleesgeworden antithese van mijn vader, een jongen die niet de inborst had van een echte kerel, maar vol zat met \u201cvrouwelijke\u201d eigenschappen. Hij had geen idee wat hij met mij aan moest.\u2019<\/p>\n

Toen Veul jaren na zijn coming-out The Velvet Rage<\/em> las, wist hij direct dat het over h\u00e9m ging. \u2018Ik merkte dat ik nog steeds met een aantal issues rondliep.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Ik herken dit alles totaal niet in mijn vader. Hij badmintonde, ik badmintonde. Ik heb zwemmen nooit echt leuk gevonden, mijn vader ook niet.<\/p>\n

Geen haar op Veuls hoofd die overwoog om zijn gevoelens voor jongens al vroeg met zijn vader te delen. Ik daarentegen heb altijd geweten dat mijn ouders mijn homoseksualiteit prima zouden vinden. Een coming-out is alleen zo awkward<\/em>.<\/p>\n

Toen Veul jaren na zijn coming-out The Velvet Rage<\/em> las, wist hij direct dat het over h\u00e9m ging. \u2018Ik merkte dat ik nog steeds met een aantal issues rondliep,\u2019 zegt hij. \u2018Dat ik niet goed heb geleerd mezelf te verbinden, mezelf te laten zien, bijvoorbeeld. Compensatiedrang.\u2019 Het boek hielp hem bij zijn \u2018helingsproces\u2019.<\/p>\n

Over<\/strong> schaamte<\/h5>\n

En de professionals dan? Wat vinden zij van het boek? Ik mail een handvol psychiaters. \u2018Het viel me op dat Downs zich minimaal baseert op gedegen wetenschappelijke onderzoeken,\u2019 is mijn sturende inleiding. \u2018In hoeverre heeft Downs een punt? Of ziet hij de problematiek te veel vanuit zijn spreekkamer?\u2019<\/p>\n

\u2018Er zijn veel variaties waarop mannen zich herkennen in het boek,\u2019 zegt Ben Ruesink. Hij is psychiater en mede-oprichter van het LHBT-platform van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie. \u2018Net als dat er variaties zijn in beleving van homoseksualiteit: in de stad, op het platteland, vroeger of nu.\u2019<\/p>\n

Ruesink vindt The Velvet Rage<\/em> \u2018een heel mooi boek. Het heeft me ook persoonlijk geraakt.\u2019 Hij herkent veel ervan in zijn eigen praktijk. Over schaamte. Over het opgroeien in maatschappij waar een andere norm heerst.<\/p>\n

Maar in hoeverre is dat inherent aan homoseksualiteit, vraag ik. \u2018Meer mensen voelen zich een minderheid,\u2019 beaamt Ruesink. \u2018Ook joodse en zwarte mensen. Het zijn van een minderheid kan gevoelens van onveiligheid en stress met zich meebrengen, zogenoemde minderheidsstress. Alleen, anders dan bij homoseksualiteit behoort het gezin bij raciale of religieuze groepen vaak tot dezelfde minderheid. Je kan buiten op straat veel meemaken, maar als je thuiskomt is het in de regel veilig.\u2019<\/p>\n

Sociale<\/strong> schokdempers<\/h5>\n

\u2018Ondanks de heersende trans- en homofobie gaat het met de meeste LHBT\u2019ers goed,\u2019 zegt Ruesink. Hij legt uit hoe iedereen anders \u2018ge\u00ebquipeerd\u2019 is en \u2018copingvaardigheden\u2019 heeft meegekregen in zijn jeugd. Oftewel: in hoeverre heb jij de tools gekregen om je te ontwikkelen? \u2018Als je goed bent gezien, gehoord en gespiegeld, dan bouw je eigenwaarde op, een zelf dat stabiel is, en tegen een stootje kan.\u2019<\/p>\n

Natuurlijk heb ik onzekerheden en slechte dagen, maar die komen voor zover ik weet niet voort uit m\u2019n \u2018anders-zijn\u2019.<\/p><\/blockquote>\n

Wat waren mijn \u2018spiegels\u2019? Mijn vriendengroep op de middelbare school, de meest flu\u00efde verzameling mensen die ik kende. Mijn ooms, die trouwden toen het mocht en bewezen dat \u2018mijn soort\u2019 succesvol en gelukkig kan zijn. Het theatercircuit waar ik in m\u2019n vrije tijd in verkeerde, en waar ik lang niet de enige homo was. Mijn eerste relatie, die ik een half jaar na m\u2019n coming-out kreeg en jaren duurde.<\/p>\n

Het zijn vast deze sociale schokdempers geweest die me deels hebben behoed voor homofobie. Ze boden me een kans om in een cruciale fase, zoals Downs het beschrijft, emotioneel volwassen te worden. De kans om te ontdekken waar ik \u00e9cht blij van word, en complimenten of kritiek te krijgen op wie ik \u00e9cht ben, in plaats van op een gefabriceerde versie van mezelf. Natuurlijk heb ik onzekerheden en slechte dagen, maar die komen voor zover ik weet niet voort uit m\u2019n \u2018anders-zijn\u2019.<\/p>\n

Een<\/strong> reflectiemoment<\/h5>\n

Ondanks het feit dat ik me er niet in herken, is The Velvet Rage <\/em>niet totaal waardeloos voor mij, besef ik des te meer na de gesprekken met de psychiaters, Nicolaas Veul, m\u2019n ouders en vrienden. Het biedt op z\u2019n minst een reflectiemoment. Na een tweede lezing voel ik me haast een geluksvogel met mijn \u2018spiegels\u2019.<\/p>\n

Critici wuiven The Velvet Rage<\/em> vaak weg als stereotyperend. Een columnist van de grootste krant van Canada, Toronto Star,<\/em> noemde het in 2011<\/a><\/u> \u2018een van de meest kortzichtige beschouwingen van het homoleven die ik ooit heb gelezen\u2019. Vorige maand nog<\/a><\/u> sabelde de Volkskrant<\/em> het boek neer in een tweesterrenrecensie door te stellen dat \u2018Downs compleet doorslaat in zijn gepsychologiseer van de vaak nogal lauwe grond\u2019.<\/p>\n

Door het boek na de eerste lezing naar de papierbak te verwijzen, heb ik mijn leeservaring boven die van zo veel anderen geplaatst.<\/p><\/blockquote>\n

Ik heb nu moeite met dat soort besprekingen. Ze gaan voorbij aan de duizenden mannen over de hele wereld \u2013 het boek is inmiddels vertaald in 27 talen \u2013 die w\u00e9l steun vinden in zijn analyses. Die het als aanleiding gebruiken om het gesprek met hun ouders aan te gaan, of om naar een psychiater te stappen. Om Velvet Rage-praatgroepen op te richten. Naar aanleiding van de Nederlandse vertaling wil een Amsterdamse groep zich nieuw leven inblazen, lees ik op Facebook.<\/p>\n

Door het boek na de eerste lezing naar de papierbak te verwijzen, heb ik mijn leeservaring boven die van zo veel anderen geplaatst. Ik probeerde bovendien die ervaring te staven met de expertise van psychiaters. In plaats daarvan, besef ik, moet ik aan de slag.<\/p>\n

Emotionele<\/strong> emancipatie<\/h5>\n

Dat zegt ook psychiater Ruesink: \u2018Laten we de mensen die w\u00e9l deze ervaringen hebben, omarmen. Hoe is jouw ontwikkeling gegaan? Wat is jouw narratief geweest? En wat heeft jou geholpen om dat niet <\/em>zo te hoeven ervaren? Dat je gezien werd?\u2019<\/p>\n

\u2018We moeten de ruimte durven te geven aan onze kwetsbaarheden,\u2019 zegt ook Nicolaas Veul. \u2018Durven toe te geven dat iets ons pijn heeft gedaan. Dat is de weg naar heling. Het boek is geen wondermiddel, maar het geeft ons de taal om uit te leggen hoe het is om op te groeien als gay.\u2019 Bovendien: \u2018We h\u00e9bben een probleem, laten we dat niet vergeten,\u2019 zegt Veul. \u2018LHBT-psychiaters staan echt met hun armen te zwaaien.\u2019<\/p>\n

<\/span>Lees ook<\/span>En de homo, hij worstelt voort<\/span>18 april 2018<\/span><\/span><\/a>LHBT\u2019ers kampen bovengemiddeld met psychische problemen, verslavingen, depressies en su\u00efcidaliteit. Goed nieuws is dat homo\u2019s niet meer vaker te maken krijgen met geweld dan hetero\u2019s, volgens de LHBT-monitor 2018 van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Maar dat neemt niet weg dat LHBT\u2019ers zich vaker onveilig voelen op straat en vaker worden gepest.<\/p>\n

\u2018Welk effect heeft homodiscriminatie op ons emotionele huishouden?\u2019<\/p><\/blockquote>\n

\u2018Ik ben me gaan realiseren hoe gemakzuchtig we denken over deze zaken,\u2019 zegt Veul, die \u2018nooit had gedacht\u2019 dat hij zich hier druk over zou maken. Ja, onze sociale rechten zijn zo goed als geregeld. Maar ons juridisch welzijn is wel het minimum. Daarna komt onze mentale gezondheid. \u2018Welk effect heeft homodiscriminatie op ons emotionele huishouden?\u2019 zegt Veul. Hij ziet het boek als symbool voor die nieuwe emancipatiegolf. \u2018We hebben gevochten voor gelijke rechten. Nu is er de fase van emotionele emancipatie.\u2019<\/p>\n\n

\n
\n
Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.<\/div>\n \n
Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland twee keer per week in je mail. In elke nieuwsbrief ontvang je \u00e9\u00e9n artikel helemaal gratis.<\/div>\n <\/div>\n\n
\n
\n Ja, dit wil ik ><\/a>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n
Spiegelen<\/h5>\n

Journalist Haroon Ali, een vriend van Veul, schreef<\/a> een halfjaar geleden nog in Vrij Nederland<\/em> dat Downs\u2019 theorie \u2018niet voor iedere homo\u2019 geldt. En dat klopt, natuurlijk. Niet iedere homo houdt van feestjes, mode en alcohol.<\/a> En niet voor iedere homo die daar w\u00e9l van houdt, is dat een probleem.<\/p>\n

Het gaat hier alleen om de ervaringen van die \u00e1ndere mensen. Toegegeven, Downs\u2019 generaliserende taalgebruik met Amerikaanse overdrijvingen helpt daarbij niet, en zeker in de Nederlandse vertaling klinkt hij nogal belerend en kort door de bocht. (Overigens is in dit verband ook het boek Straight Jacket <\/em>uit 2016 aan te raden, van de Brit Matthew Todd, die grotendeels de analyse van Downs volgt, maar dan genuanceerder.)<\/p>\n

Maar iedere keer dat iemand The Velvet Rage <\/em>afdoet als stereotyperende, pathologiserende onzin, is een gemiste kans. Een kans om te begrijpen waarom anderen zich w\u00e9l herkend voelen in het boek. Om te begrijpen wat we nodig hebben in onze opvoeding, en daarna. Een kans om iemand die dat vroeger heeft gemist te \u2018spiegelen\u2019, te zien, te horen. En dus een kans om diegene alsnog die authentieke, emotioneel volwassen man te laten worden die zovelen veel te laat pas durven te zijn.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Haat ik mezelf? Haat ik eigenlijk mezelf? Na het lezen van het eerste hoofdstuk van The Velvet Rage begin ik daar h\u00e9\u00e9l even aan te twijfelen. Ik gun me acht uur in de trein van Zwitserland naar Nederland om te begrijpen waar iedereen het nu over heeft. Zuid-Duitsland biedt een welkom decor om bij weg […]<\/p>\n","protected":false},"author":139,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-455749","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-identiteit","article_type-rondgang"],"acf":[],"author_name":"Menno Sedee","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/455749","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=455749"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/455749\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Menno Sedee","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=455749"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=455749"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}