{"id":455303,"date":"2020-01-07T03:00:13","date_gmt":"2020-01-07T02:00:13","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=455303"},"modified":"2020-01-10T11:30:44","modified_gmt":"2020-01-10T10:30:44","slug":"online-klagen-helpt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/online-klagen-helpt\/","title":{"rendered":"Even lekker online klagen is goed voor je"},"content":{"rendered":"<div class=\"info-box\">\n<p><iframe src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/739700104&amp;color=%23b3b8c8&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=false&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;show_teaser=true\" width=\"100%\" height=\"166\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><\/iframe><br \/>\n<em>Liever luisteren dan lezen? Blendle heeft dit verhaal ingesproken.<\/em><\/p>\n<\/div>\n<p>We klagen graag op sociale media. Het is er ook zo\u2019n ontzettend handige plek voor. Snel gebeurd, zo opgetikt, en je bent het kwijt. Een beetje als het ouderwetse dagboek, maar dan met een ingebouwde sympathie-generator, want ja, de bedoeling is natuurlijk wel dat anderen onze strubbelingen beamen, begrijpen en ondersteunen.<\/p>\n<p>Op Instagram zie je de ene na de andere enorme lap tekst waarin influencers hun hart luchten over hun liefdesleven en\/of klimaatverandering. Vorige week heb ik nog iemand ontvolgd die Twitter leek te gebruiken als de plek om vol overgave al haar persoonlijke ellende in te storten. Van \u2018Nou ja, alw\u00e9\u00e9r regen!\u2019 tot \u2018Afgewezen voor de baan die ik zo graag wilde\u2026 Komt het ooit nog goed&#8230;? :-(\u2019<\/p>\n<h5>Een \u2018I feel\u2019-statement<\/h5>\n<p><em>Affect labeling<\/em> wordt het ook wel genoemd. Oftewel: je emoties onder woorden brengen. Bij negatieve gevoelens zou dit bijdragen aan het terugdringen daarvan. Schrijf je op hoe irritant je wederhelft zich vandaag gedragen heeft, dan vermindert deze ergernis omdat hij uit je hoofd en op het papier\/internet is uitgestort; dat idee. Onderzoek naar de effecten hiervan staat nog in de kinderschoenen, maar heeft al wel uitgewezen dat het zorgt voor minder activiteit in de amygdala, het deel van je hersenen dat emoties reguleert.<\/p>\n<blockquote><p>De Chinese onderzoeker Rui Fan ontdekte dat we ons aantoonbaar beter voelen na het eruit sturen van een klaagtweet.<\/p><\/blockquote>\n<p>Natuurlijk kun je ook een psycholoog inschakelen of tegen vrienden klagen om hetzelfde effect te bereiken, maar met de komst van het internet en sociale media zijn er meer dan voldoende gemakkelijker en goedkopere manieren. De Chinese onderzoeker Rui Fan ontdekte dat we ons aantoonbaar beter voelen na het eruit sturen van een klaagtweet. Het helpt om emoties in goede banen te leiden. Fan en zijn team analyseerden de taal die volgde op en voorafging aan bepaalde berichten van Twitter-gebruikers om te kijken in hoeverre hun emotionele staat veranderde. Fan, in <em>Nature Human Behaviour<\/em>: \u2018We ontdekten dat, voor de meeste mensen, de emotionele intensiteit snel afnam nadat ze deze expliciet hadden uitgesproken in een \u201cI feel\u201d-statement.\u2019<\/p>\n<p>Er werden meer dan honderdduizend tweets in het Engels geanalyseerd, waarin omschrijvingen in allerlei genres voorbijkwamen, van \u2018I feel happy\u2019 tot \u2018I feel terrible\u2019. Vervolgens lieten de onderzoekers er een algoritme op los dat keek naar de berichten in de zes uur ervoor en de zes uur erna. Daaruit bleek dat positieve en negatieve emoties voorafgaande aan het <em>affect labeling<\/em>-bericht (de \u2018I feel\u2019-tweet) steeds sterker werden. Erna namen de positieve emoties langzaam af, terwijl de negatieve dat sneller deden. Oftewel: zijn we blij, dan voelen we ons na het uitspreken ervan nog een tijdje zo, terwijl een rothumeur door het te benoemen een stuk sneller verdwijnt.<\/p>\n<h5>Emotionele opluchting<\/h5>\n<p>Dat we tegenwoordig \u00fcberhaupt zo vol overgave ons hart uitstorten op sociale media, komt doordat we ons er inmiddels volledig thuis voelen, zegt Mieke Langenhuizen, socialmedia-expert bij Social Monday. \u2018Toen deze toepassingen er net waren, deelden we vooral gezellige foto\u2019s en andere leuke dingen. Maar de platforms zijn ge\u00ebvolueerd. We werden steeds kritischer en schoten sneller in extremen. Tegenwoordig voelen we ons veiliger op sociale media, wat het spuien van emoties gemakkelijker maakt. We zien het als een kanaal voor allerlei doeleinden. Ieder mens heeft nu een podium.\u2019<\/p>\n<blockquote><p>\u2018Stel je een kritische, goed onderbouwde vraag, of ben je ongezouten kritiek aan het spuien? Ik geloof heel erg in het ombuigen naar het positieve.\u2019<\/p><\/blockquote>\n<p>Los van emotionele opluchting kan online geklaag natuurlijk ook een ander effect hebben: het daadwerkelijk veranderen van zaken. Slecht functionerende bedrijven tot de orde roepen, racistische opmerkingen in het openbaar brengen, gezamenlijk onze frustraties delen over toenemend geweld in de samenleving of zelfs het tot stand brengen van complete revoluties; sociale media kunnen in al deze gevallen iets bijdragen.<\/p>\n<p>Mieke Langenhuizen: \u2018Maar dan moet je het wel op de juiste manier doen. Stel je een kritische, goed onderbouwde vraag, of ben je ongezouten kritiek aan het spuien? Ik geloof heel erg in het ombuigen naar het positieve. Erger je je er bijvoorbeeld aan dat er bij de talkshow van Beau alleen mannen aan tafel zitten, dan kun je dat op Twitter roepen en hem zwartmaken. Maar je kunt \u00f3\u00f3k reageren wanneer er wel sterke vrouwen aan tafel zitten en dan een bericht plaatsen dat je dit erg goed vindt. <em>Positive affirmation.<\/em> Door uit te gaan van het positieve laat je \u00f3\u00f3k weten wat je denkt van een onderwerp. Bovendien worden dergelijke berichten sneller gedeeld en opgepikt door degenen waar het om gaat, en heeft je boodschap daarmee veelal meer impact.\u2019<\/p>\n<h5>Online ellende<\/h5>\n<p>Ook mediapsycholoog bij het NIP Mischa Coster houdt zich bezig met gedragsontwikkelingen, waarbij sociale media een bruikbare <em>tool<\/em>\u00a0zijn. \u2018Positieve emoties kunnen we in het echte leven vaak prima kwijt, bij negatieve zit dat anders. Spreek je die direct uit, dan kunnen er represailles volgen, of negatieve feedback. Daarom is het veiliger om deze online te uiten. Bovendien bestaat er dan een emotionele afstand. Niet alleen tot het onderwerp of de persoon waar je over klaagt, maar ook tot de toehoorders. Wat het ook meteen gevaarlijker maakt. Doordat non-verbale communicatie ontbreekt, zien we niet wat voor effect onze opmerkingen op een ander hebben.\u2019<\/p>\n\n<div class=\"newsletter-teaser bg-gray\">\n    <div class=\"teaser__content__container\">\n                    <div class=\"teaser__header\">Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.<\/div>\n        \n                    <div class=\"teaser__text\">Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland twee keer per week in je mail. In elke nieuwsbrief ontvang je \u00e9\u00e9n artikel helemaal gratis.<\/div>\n            <\/div>\n\n    <div class=\"teaser__btn__container\">\n                    <div class=\"teaser__btn\">\n                <a class=\"btn btn--rounded btn--white-bg\" \n                    href=\"\/service\/nieuwsbrieven\"\n                    data-ga-category=\"banner-newsletter-button\" \n                    data-ga-label=\"Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.\" \n                    data-ga-action=\"clicked\">Ja, dit wil ik ><\/a>\n            <\/div>\n            <\/div>\n<\/div>\n<p>Misschien toch eerst nog even nadenken dus, voordat je een scheldkanonnade afvuurt op de webcare-afdeling van je internetprovider. Daar gaat immers ook een echt mens achter schuil. En: op je hoede zijn voor kuddegedrag, waar je online vrijwel niet aan lijkt te kunnen ontkomen. Recent onderzoek naar de <em>comment-<\/em>sectie op YouTube toonde bijvoorbeeld aan dat wanneer een eerste reactie positief was, de volgende opmerkingen dat ook sneller waren. Idem met een negatieve eerste reactie. Coster: \u2018Sociale normering is ook op het internet van toepassing. We willen nou eenmaal liever niet van de norm afwijken en laten ons graag leiden door de heersende opinie. Eerst even nadenken en die instinctieve reactie uitstellen, je snelle denksysteem blokkeren, zou veel online ellende voorkomen.\u2019<\/p>\n<blockquote><p>\u2018Erger je je aan klaagtweets, denk dan een volgende keer zelf ook even na voordat je iets op Twitter gooit.\u2019<\/p><\/blockquote>\n<p>Daar worden ook al stappen voor ondernomen, zodat bijvoorbeeld <em>online shaming<\/em> kan worden voorkomen. Zo experimenteert Instagram met het tegenhouden van bepaalde opmerkingen door bij de plaatser te checken of hij\/zij dit \u00e9cht online wil zetten, terwijl het kwetsend is voor een bepaalde groep mensen. Waar voorheen vrijheid van meningsuiting het allerbelangrijkste werd geacht, zien <em>social media<\/em> platforms \u00e9n hun gebruikers nu steeds vaker in dat sommige dingen toch maar echt beter niet online geslingerd kunnen worden.<\/p>\n<p>Coster: \u2018Het voelt natuurlijk ook gewoon lekker om al je ellende over de schutting te gooien, dus die neiging is logisch. En je ziet mensen \u00f3\u00f3k regelmatig mopperen dat het, bijvoorbeeld op Facebook, te positief is allemaal. Eigenlijk is het dus nooit goed. We lijken een beetje in de war wat betreft het evenwicht tussen positiviteit en negativiteit op sociale media, en zouden zeker baat kunnen hebben bij een nieuw soort etiquette op dit vlak. Waar wat mij betreft de oplossing ligt, is de hand in eigen boezem steken. Als je anderen aan een bepaalde norm houdt, moet je die ook voor jezelf hanteren. Erger je je aan klaagtweets, denk dan een volgende keer zelf ook even na voordat je iets op Twitter gooit.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Liever luisteren dan lezen? Blendle heeft dit verhaal ingesproken. We klagen graag op sociale media. Het is er ook zo\u2019n ontzettend handige plek voor. Snel gebeurd, zo opgetikt, en je bent het kwijt. Een beetje als het ouderwetse dagboek, maar dan met een ingebouwde sympathie-generator, want ja, de bedoeling is natuurlijk wel dat anderen onze [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":139,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-455303","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-samenleving","article_type-analyse"],"acf":[],"author_name":"Sara Madou","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/455303","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=455303"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/455303\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sara Madou","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=455303"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=455303"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}