Er bestaat een simpele doch effectieve manier om de kracht van de aandachttrekkende draaikolk die je telefoon is te doen afnemen: stel hem in op grijs. Tip voor wie zich had voorgenomen in 2020 de ogen wat minder aan het telefoonscherm te laten kleven. Weg met de rode notificatieballetjes die ons triggeren ergens op te klikken, foetsie met de icoontjes in blinkende kleuren die ons in een dopaminebadje dompelen bij het ontgrendelen van onze telefoon. Maak een einde aan dit feestje van positive reinforcement waar je nek altijd voor buigen moet, en richt je blik weer omhoog.<\/p>\n
Het is gemakkelijk in te stellen. Op de iPhone klik je onder \u2018Instellingen\u2019 op \u2018Toegankelijkheid\u2019 en dan op \u2018Weergave en tekstgrootte\u2019, alwaar je \u2018Kleurfilters\u2019 aantikt. Even dat schuifje naar rechts doen en het scherm lijkt op dat van een oude zwart-wittelevisie met een stilstaand beeld. Voor de settings van andere telefoons zie gogray.today, de thuispagina van dit mini movement, zoals Wired het begin december noemde. \u2018See the colour in the world again,\u2019 wordt daar aanbevolen. \u2018Het is alsof je je favoriete toetje verandert in je minst favoriete groente.\u2019<\/p>\n
Het komt niet voor in zijn nieuwe boek, maar Nir Eyal zou dit kunnen zien als een goed voorbeeld van wat hij noemt \u2018de terughackstrijd tegen afleiding\u2019. Apparaten hacken min of meer onze hersenen, stelt hij: ze verschaffen zich toegang tot die hersenen door ons af te leiden. Zijn pas verschenen boek Indistractable<\/em> moet het antigif bieden.<\/p>\n Eyal gelooft dat indistractability, \u2018onafleidbaar zijn\u2019, de belangrijkste vaardigheid is voor de 21ste eeuw.<\/p><\/blockquote>\n Het is een grappige twist als je weet dat Eyal d\u00e9 handleiding heeft geschreven voor het maken van technologische producten die de hersens van hun gebruikers hacken. Het felgele Hooked. Hoe je mensen verslingerd maakt aan je product<\/em> (2014) ligt in de kast bij start-ups over de hele wereld. Eyal heeft het zelf zien liggen bij Facebook, Google, PayPal en Slack, schrijft hij in de inleiding, en weet dat het wordt uitgedeeld tijdens congressen.<\/p>\n Maar elke minuut die we aan zulke producten verslingeren, gaat ten koste van andere dingen. Op pagina 237 vertelt Eyal hoe hij dat destijds aan zijn dochter duidelijk probeerde te maken, toen zij op vijfjarige leeftijd voortdurend gilde om \u2018iPad-tijd\u2019: \u2018We legden haar uit dat de apps en video\u2019s op de iPad waren gemaakt door heel slimme mensen en expres zo waren dat ze er niet vanaf kon blijven en steeds meer wilde kijken.\u2019<\/p>\n Het is niet zo dat Eyal nu spijt heeft van zijn eerdere werk, maar hij gelooft wel dat indistractability, \u2018onafleidbaar zijn\u2019, de belangrijkste vaardigheid is voor de 21ste eeuw.<\/p>\n Wie zich als een hedendaagse Odysseus aan de mast van zijn schip laat vastbinden terwijl hij langs het land van de Sirenen vaart, of minstens zoals diens bemanning de oren vult met bijenwas (een Oud-Griekse variant van de Bose QuietComfort 35 II) om doof te blijven voor dat betoverende gezang, heeft een stevig stapje voor op de rest.<\/p>\n Jonathan Franzen scheen in 2010 al te werken op een verouderde Dell-laptop waarvan hij de draadloze kaart had verwijderd en de netpoort had geblokkeerd door er een kabel in te pluggen met superlijm en het kopje eraf te zagen. Alles om bij het schrijven van zijn Great American Novels de afleiding van het internet op afstand te houden.<\/p>\n De afgelopen anderhalf, twee jaar lijkt er ook bij de rest van de wereldbevolking een shift te hebben plaatsgevonden in het denken over de schermen die ons leven beheersen. Als in: we zijn ons er opeens van bewust d\u00e1t ze ons leven beheersen, en weten eigenlijk niet of we dat wel zo ok\u00e9 vinden.<\/p>\nControle over je telefoon<\/h5>\n