Deze week bespreek ik een vijftal grote misverstanden, die de wereldpolitiek in hun greep hebben en het zicht op de werkelijkheid vervormen. Vijf? Ik geef direct toe dat het ook maar een kunstgreep is om dat ronde getal te kiezen en dat er makkelijk nog eens vierhonderdvijfennegentig bij te verzinnen zijn. En \u2018misverstand\u2019 is ook maar een eufemisme. ‘Fake’ mag ook.<\/p>\n
Er wordt vaak gedacht dat de VS altijd alle kastanjes uit het vuur moet halen, en dat Europa wegkijkt. Dat heeft dan tot schoothondjesgedrag geleid, bandwagoning<\/em> in het jargon. Maar de realiteit is anders: de VS heeft na de Tweede Wereldoorlog altijd een geprivilegieerd exceptionalisme geclaimd, uitverkoren om de wereld te leiden.<\/p>\n Voor een verenigd Europa was de rol (als Amerikaans instrument) weggelegd om financieel bij te dragen, de VS politiek te steunen om het verwijt van Amerikaans unilateralisme te helpen ontkrachten, maar nooit zelf het leiderschap te willen ambi\u00ebren. Trump zei<\/a> recentelijk bij het toelichten van de Missile Defensie Review, een eenzijdig Amerikaans beleidsplan, dat de veiligheid van bondgenoten fundamenteel be\u00efnvloedt: ‘We cannot be the fools for others. We cannot be. We don\u2019t want to be called that. And I will tell you, for many years, behind your backs, that\u2019s what they were saying.’<\/p>\n Maar de \u2018geopolitieke vakantie van Europa\u2019 was van oudsher een welbewuste tweederangsrol, geen parasitisme.<\/p>\n