Psychosociale zorg aan mensen in nood is een van de speerpunten van minister Kaag van Buitenlandse Zaken.<\/p><\/blockquote>\n
\u2018\u201cHeb je kleding nodig? Eten? Een buskaart?\u201d \u00ad\u00ad\u2013 dat soort dingen werd me zo vaak gevraagd in de opvang,\u2019 vertelt Albrem, \u2018maar niet: hoe voel je je? Kan je slapen? Terwijl d\u00e1t is wat ik nodig had \u2013 weet ik nu.\u2019<\/p>\n
Totale bullshit<\/strong><\/h5>\nNa het bombardement probeerde Albrem de draad weer op te pakken. Hij droomde ervan mensen in conflictgebieden te helpen en combineerde een economiestudie met een opleiding tot vertaler Engels.<\/p>\n
De wijk waar hij met zijn vader, moeder, twee broers en zus woonde, zat ingeklemd tussen regeringsleger en opstandelingen en lag van beide kanten onder vuur. \u2018Vanwege die dreiging stopte de bus naar de universiteit niet meer bij ons huis. Ik rende naar de dichtstbijzijnde halte en als ik bommen of schoten hoorde, dook ik weg in een portiek. Ik kwam bevend aan op mijn bestemming.\u2019<\/p>\n
Zijn nachtmerries werden erger en zijn lichaam verkrampte van de spanning. \u2018Die bom was een dieptepunt, hij sloeg in op ons balkon, nog geen vier meter van waar we zaten. Maar het was maar een van de vele nare dingen die ik meemaakte. Op weg naar de bus zag ik dode mensen op straat liggen, hun lichamen uiteengereten. Dat soort ervaringen waren een dagelijkse realiteit voor iedereen die in Aleppo woonde.\u2019<\/p>\n
Zijn ouders zagen dat het niet goed met hem ging en zochten hulp bij hun dokter. \u2018Die gaf me slaappillen en ibuprofen tegen de spierspanning, maar dat was totale bullshit, ik had daar niets aan. Het enige dat enigszins hielp, was als mijn moeder \u2019s avonds naast mijn bed kwam zitten. Dan kon ik in slaap komen.\u2019<\/p>\n![\"psychische](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/Unknown-1-640x480.jpeg\")
Albrem bij aankomst in Griekenland<\/figcaption><\/figure>\nIn een rubberboot<\/strong><\/h5>\nAlbrems vader besloot dat het zo niet langer kon en zette zijn zoon \u2013 die nog nooit buiten Syri\u00eb was geweest \u2013 op een bus naar Libanon, van waaruit Albrem naar Istanbul reisde. \u2018Ik zocht een hotel en sloot me met mijn laptop op in mijn kamer. Wanhopig zocht ik naar mogelijkheden om een werk- of studievisum te krijgen in een land waar ik de taal sprak. Jordani\u00eb, Egypte, Dubai, Saoedi-Arabi\u00eb, maar al die landen hebben ons in de kou laten staan en hielden hun grenzen dicht.\u2019<\/p>\n
\u2018De dokter gaf me slaappillen en ibuprofen tegen de spierspanning, maar daar had ik niets aan.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Ook in Istanbul kon hij niet blijven omdat het spaargeld dat hij mee had gekregen in rap tempo opraakte. \u2018Ik kende er niemand, sprak de taal niet, en was bang dat ik zwervend op straat zou eindigen.\u2019<\/p>\n
Hij zag maar \u00e9\u00e9n uitweg: 1.500 dollar betalen aan een smokkelaar en plaatsnemen in een overvolle rubberboot, met alleen een vage notie van de richting waarin het beloofde Griekenland zich moest bevinden, ergens achter de horizon.<\/p>\n
Tot weinig in staat<\/strong><\/h5>\nAlbrems verhaal is een hoopgevend verhaal. \u2018Toen ik uiteindelijk aankwam in Duitsland was ik een bevend hoopje ellende. Ik werd overmand door de herinneringen aan verminkte lichamen, de angstkreet van mijn moeder, de doffe klappen van de bommen. Ik was tot weinig in staat.\u2019<\/p>\n
Nu is hij voorzitter van de nationale jeugdadviesraad voor vluchtelingen op het gebied van verslaving en trauma, geeft hij stressmanagementtrainingen aan vluchtelingen en is hij jongerenvertegenwoordiger bij de UNHCR.<\/p>\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben.<\/p><\/blockquote>\n
Met het vuur van een bekeerling praat hij over de verandering die hij heeft doorgemaakt. Op suggestie van een Duitse vrijwilliger die kleding uitdeelde in het asielzoekerscentrum en die hij hielp als vertaler, gaf Albrem zich op voor een tweejarige training tot psychosociaal dienstverlener.<\/p>\n
De eerste drie maanden van dat traject bestonden uit psychische zelfverkenning, deels onder begeleiding van een therapeut. \u2018Toen ik op die training werd gewezen, had ik onbestemd het gevoel dat ik daar behoefte aan had, maar toch twijfelde ik.\u2019<\/p>\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben. \u2018Maar ik dacht: ik woon nu in Duitsland. Ik ken hier niemand. Wat maakt het uit?\u2019<\/p>\n
Beter slapen<\/strong><\/h5>\nBij het eerste deel van de training, een soort lichaamsbewustzijnsoefeningen, ontdekte Albrem dat zijn lichaam constant in de vecht- of vluchtstand stond, dat hij hyperalert was. \u2018Ik leerde die spanning herkennen en kreeg oefeningen om mijn lichaam tot rust te manen. Zoeken naar een plek in mijn lichaam die prettig voelt en daar mijn aandacht op richten, zodat die ontspanning zich verder uitbreidt door mijn lijf.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Met dat soort lichamelijke oefeningen kon hij beter slapen. \u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p>\n
Dankzij de ontspanning en betere nachtrust kwam Albrem steviger in zijn schoenen te staan. \u2018Toen kon ik ook beginnen met praattherapie en veranderde langzaam mijn kijk op het leven. Ik begon een toekomst te zien.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Zo doorbreken deze vluchtelingen het taboe op psychische hulp onder hun lotgenoten<\/span>12 augustus 2019<\/span><\/span><\/a>\nAlles is mogelijk<\/strong><\/h5>\nAlbrem is ervan overtuigd dat ook andere vluchtelingen baat hebben bij psychische hulp. Mensen in asielzoekerscentra in Duitsland en Nederland, maar ook ontheemden onderweg of in opvang in de regio. Hij pleit niet alleen voor die hulp, hij wil die zelf organiseren. Hij zoekt fondsen om een organisatie op te zetten waar vluchtelingen van over de hele wereld als\u00a0psychosociaal hulpverlener<\/a>\u00a0werken. \u2018Dat is nog een lange weg, dat weet ik best. Maar nu ik op heb weten krabbelen uit de ellende, geloof ik dat alles mogelijk is.\u2019<\/p>\nIs het niet paternalistisch om de westerse behandeling van trauma of depressie op te dringen aan mensen wier gemeenschappen daar doorgaans op andere manieren mee omgaan? Dat hangt ervan af hoe je het aanpakt, meent Albrem. \u2018Het is niet mijn bedoeling iedere vluchteling tot therapie te dwingen. De eerste stap is goed uit te leggen wat stressmanagement en psychische steun precies zijn. Hoe dat kan werken. Vervolgens is het aan mensen zelf om daar wel of niet voor te kiezen.\u2019<\/p>\n![\"psychische](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/Unknown-5-1280x853.jpeg\")
Nu is Albrem voorzitter van de nationale jeugdadviesraad voor vluchtelingen op het gebied van verslaving en trauma en jongerenvertegenwoordiger bij de UNHCR.<\/figcaption><\/figure>\nCultuurverschillen<\/strong><\/h5>\nDaarnaast luisteren de randvoorwaarden voor die zorg nauw, ondervond Albrem tijdens een vergeefs therapietraject bij een Duitse psycholoog. \u2018Je moet elkaar kunnen verstaan. Bij ons zat er een tolk naast en dat verstoorde het vertrouwen. Hij vertaalde ook niet letterlijk, maar gaf een soort samenvatting van wat wij zeiden, ontdekte ik toen ik een beetje Duits leerde. Daarmee ging een belangrijk deel van de betekenis verloren.\u2019<\/p>\n
Bovendien belemmerden cultuurverschillen het begrip tussen psycholoog en pati\u00ebnt. \u2018Toen ik vertelde dat sommige familieleden sceptisch zijn over therapie, suggereerde de psycholoog dat ik geen contact meer met hen moest zoeken. Nu ik zie dat familiebanden hier minder hecht zijn, kan ik die opmerking wel plaatsen. Maar voor mij als Syri\u00ebr is het breken met familie echt geen oplossing en die suggestie deed afbreuk aan het gevoel dat hij me zou kunnen helpen.\u2019<\/p>\n
\u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd, ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Albrems voornaamste kritiek op de huidige vluchtelingenopvang is dat er nauwelijks ruchtbaarheid wordt gegeven aan de mogelijkheden voor psychische zorg. \u2018\u201cJe hoeft geen nachtmerries meer te hebben,\u201d reageerde een maatschappelijk werker die ik in vertrouwen nam. \u201cJe bent hier veilig.\u201d En daarmee was de kous af. Maar als je verantwoordelijk bent voor de zorg aan mensen die gruwelijke situaties zijn ontvlucht, uit landen waar psychische zorg vaak nauwelijks bestaat, dan moet je hen actief wijzen op de mogelijkheid steun te krijgen.\u2019 Dat kost energie en geld, weet Albrem, maar dat ziet hij als diepte-investering. \u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd. Ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p>\n\n
In een rubberboot<\/strong><\/h5>\nAlbrems vader besloot dat het zo niet langer kon en zette zijn zoon \u2013 die nog nooit buiten Syri\u00eb was geweest \u2013 op een bus naar Libanon, van waaruit Albrem naar Istanbul reisde. \u2018Ik zocht een hotel en sloot me met mijn laptop op in mijn kamer. Wanhopig zocht ik naar mogelijkheden om een werk- of studievisum te krijgen in een land waar ik de taal sprak. Jordani\u00eb, Egypte, Dubai, Saoedi-Arabi\u00eb, maar al die landen hebben ons in de kou laten staan en hielden hun grenzen dicht.\u2019<\/p>\n
\u2018De dokter gaf me slaappillen en ibuprofen tegen de spierspanning, maar daar had ik niets aan.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Ook in Istanbul kon hij niet blijven omdat het spaargeld dat hij mee had gekregen in rap tempo opraakte. \u2018Ik kende er niemand, sprak de taal niet, en was bang dat ik zwervend op straat zou eindigen.\u2019<\/p>\n
Hij zag maar \u00e9\u00e9n uitweg: 1.500 dollar betalen aan een smokkelaar en plaatsnemen in een overvolle rubberboot, met alleen een vage notie van de richting waarin het beloofde Griekenland zich moest bevinden, ergens achter de horizon.<\/p>\n
Tot weinig in staat<\/strong><\/h5>\nAlbrems verhaal is een hoopgevend verhaal. \u2018Toen ik uiteindelijk aankwam in Duitsland was ik een bevend hoopje ellende. Ik werd overmand door de herinneringen aan verminkte lichamen, de angstkreet van mijn moeder, de doffe klappen van de bommen. Ik was tot weinig in staat.\u2019<\/p>\n
Nu is hij voorzitter van de nationale jeugdadviesraad voor vluchtelingen op het gebied van verslaving en trauma, geeft hij stressmanagementtrainingen aan vluchtelingen en is hij jongerenvertegenwoordiger bij de UNHCR.<\/p>\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben.<\/p><\/blockquote>\n
Met het vuur van een bekeerling praat hij over de verandering die hij heeft doorgemaakt. Op suggestie van een Duitse vrijwilliger die kleding uitdeelde in het asielzoekerscentrum en die hij hielp als vertaler, gaf Albrem zich op voor een tweejarige training tot psychosociaal dienstverlener.<\/p>\n
De eerste drie maanden van dat traject bestonden uit psychische zelfverkenning, deels onder begeleiding van een therapeut. \u2018Toen ik op die training werd gewezen, had ik onbestemd het gevoel dat ik daar behoefte aan had, maar toch twijfelde ik.\u2019<\/p>\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben. \u2018Maar ik dacht: ik woon nu in Duitsland. Ik ken hier niemand. Wat maakt het uit?\u2019<\/p>\n
Beter slapen<\/strong><\/h5>\nBij het eerste deel van de training, een soort lichaamsbewustzijnsoefeningen, ontdekte Albrem dat zijn lichaam constant in de vecht- of vluchtstand stond, dat hij hyperalert was. \u2018Ik leerde die spanning herkennen en kreeg oefeningen om mijn lichaam tot rust te manen. Zoeken naar een plek in mijn lichaam die prettig voelt en daar mijn aandacht op richten, zodat die ontspanning zich verder uitbreidt door mijn lijf.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Met dat soort lichamelijke oefeningen kon hij beter slapen. \u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p>\n
Dankzij de ontspanning en betere nachtrust kwam Albrem steviger in zijn schoenen te staan. \u2018Toen kon ik ook beginnen met praattherapie en veranderde langzaam mijn kijk op het leven. Ik begon een toekomst te zien.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Zo doorbreken deze vluchtelingen het taboe op psychische hulp onder hun lotgenoten<\/span>12 augustus 2019<\/span><\/span><\/a>\nAlles is mogelijk<\/strong><\/h5>\nAlbrem is ervan overtuigd dat ook andere vluchtelingen baat hebben bij psychische hulp. Mensen in asielzoekerscentra in Duitsland en Nederland, maar ook ontheemden onderweg of in opvang in de regio. Hij pleit niet alleen voor die hulp, hij wil die zelf organiseren. Hij zoekt fondsen om een organisatie op te zetten waar vluchtelingen van over de hele wereld als\u00a0psychosociaal hulpverlener<\/a>\u00a0werken. \u2018Dat is nog een lange weg, dat weet ik best. Maar nu ik op heb weten krabbelen uit de ellende, geloof ik dat alles mogelijk is.\u2019<\/p>\nIs het niet paternalistisch om de westerse behandeling van trauma of depressie op te dringen aan mensen wier gemeenschappen daar doorgaans op andere manieren mee omgaan? Dat hangt ervan af hoe je het aanpakt, meent Albrem. \u2018Het is niet mijn bedoeling iedere vluchteling tot therapie te dwingen. De eerste stap is goed uit te leggen wat stressmanagement en psychische steun precies zijn. Hoe dat kan werken. Vervolgens is het aan mensen zelf om daar wel of niet voor te kiezen.\u2019<\/p>\nNu is Albrem voorzitter van de nationale jeugdadviesraad voor vluchtelingen op het gebied van verslaving en trauma en jongerenvertegenwoordiger bij de UNHCR.<\/figcaption><\/figure>\nCultuurverschillen<\/strong><\/h5>\nDaarnaast luisteren de randvoorwaarden voor die zorg nauw, ondervond Albrem tijdens een vergeefs therapietraject bij een Duitse psycholoog. \u2018Je moet elkaar kunnen verstaan. Bij ons zat er een tolk naast en dat verstoorde het vertrouwen. Hij vertaalde ook niet letterlijk, maar gaf een soort samenvatting van wat wij zeiden, ontdekte ik toen ik een beetje Duits leerde. Daarmee ging een belangrijk deel van de betekenis verloren.\u2019<\/p>\n
Bovendien belemmerden cultuurverschillen het begrip tussen psycholoog en pati\u00ebnt. \u2018Toen ik vertelde dat sommige familieleden sceptisch zijn over therapie, suggereerde de psycholoog dat ik geen contact meer met hen moest zoeken. Nu ik zie dat familiebanden hier minder hecht zijn, kan ik die opmerking wel plaatsen. Maar voor mij als Syri\u00ebr is het breken met familie echt geen oplossing en die suggestie deed afbreuk aan het gevoel dat hij me zou kunnen helpen.\u2019<\/p>\n
\u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd, ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Albrems voornaamste kritiek op de huidige vluchtelingenopvang is dat er nauwelijks ruchtbaarheid wordt gegeven aan de mogelijkheden voor psychische zorg. \u2018\u201cJe hoeft geen nachtmerries meer te hebben,\u201d reageerde een maatschappelijk werker die ik in vertrouwen nam. \u201cJe bent hier veilig.\u201d En daarmee was de kous af. Maar als je verantwoordelijk bent voor de zorg aan mensen die gruwelijke situaties zijn ontvlucht, uit landen waar psychische zorg vaak nauwelijks bestaat, dan moet je hen actief wijzen op de mogelijkheid steun te krijgen.\u2019 Dat kost energie en geld, weet Albrem, maar dat ziet hij als diepte-investering. \u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd. Ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p>\n\n
\u2018De dokter gaf me slaappillen en ibuprofen tegen de spierspanning, maar daar had ik niets aan.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Ook in Istanbul kon hij niet blijven omdat het spaargeld dat hij mee had gekregen in rap tempo opraakte. \u2018Ik kende er niemand, sprak de taal niet, en was bang dat ik zwervend op straat zou eindigen.\u2019<\/p>\n
Hij zag maar \u00e9\u00e9n uitweg: 1.500 dollar betalen aan een smokkelaar en plaatsnemen in een overvolle rubberboot, met alleen een vage notie van de richting waarin het beloofde Griekenland zich moest bevinden, ergens achter de horizon.<\/p>\n
Tot weinig in staat<\/strong><\/h5>\nAlbrems verhaal is een hoopgevend verhaal. \u2018Toen ik uiteindelijk aankwam in Duitsland was ik een bevend hoopje ellende. Ik werd overmand door de herinneringen aan verminkte lichamen, de angstkreet van mijn moeder, de doffe klappen van de bommen. Ik was tot weinig in staat.\u2019<\/p>\n
Nu is hij voorzitter van de nationale jeugdadviesraad voor vluchtelingen op het gebied van verslaving en trauma, geeft hij stressmanagementtrainingen aan vluchtelingen en is hij jongerenvertegenwoordiger bij de UNHCR.<\/p>\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben.<\/p><\/blockquote>\n
Met het vuur van een bekeerling praat hij over de verandering die hij heeft doorgemaakt. Op suggestie van een Duitse vrijwilliger die kleding uitdeelde in het asielzoekerscentrum en die hij hielp als vertaler, gaf Albrem zich op voor een tweejarige training tot psychosociaal dienstverlener.<\/p>\n
De eerste drie maanden van dat traject bestonden uit psychische zelfverkenning, deels onder begeleiding van een therapeut. \u2018Toen ik op die training werd gewezen, had ik onbestemd het gevoel dat ik daar behoefte aan had, maar toch twijfelde ik.\u2019<\/p>\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben. \u2018Maar ik dacht: ik woon nu in Duitsland. Ik ken hier niemand. Wat maakt het uit?\u2019<\/p>\n
Beter slapen<\/strong><\/h5>\nBij het eerste deel van de training, een soort lichaamsbewustzijnsoefeningen, ontdekte Albrem dat zijn lichaam constant in de vecht- of vluchtstand stond, dat hij hyperalert was. \u2018Ik leerde die spanning herkennen en kreeg oefeningen om mijn lichaam tot rust te manen. Zoeken naar een plek in mijn lichaam die prettig voelt en daar mijn aandacht op richten, zodat die ontspanning zich verder uitbreidt door mijn lijf.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Met dat soort lichamelijke oefeningen kon hij beter slapen. \u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p>\n
Dankzij de ontspanning en betere nachtrust kwam Albrem steviger in zijn schoenen te staan. \u2018Toen kon ik ook beginnen met praattherapie en veranderde langzaam mijn kijk op het leven. Ik begon een toekomst te zien.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Zo doorbreken deze vluchtelingen het taboe op psychische hulp onder hun lotgenoten<\/span>12 augustus 2019<\/span><\/span><\/a>\nAlles is mogelijk<\/strong><\/h5>\nAlbrem is ervan overtuigd dat ook andere vluchtelingen baat hebben bij psychische hulp. Mensen in asielzoekerscentra in Duitsland en Nederland, maar ook ontheemden onderweg of in opvang in de regio. Hij pleit niet alleen voor die hulp, hij wil die zelf organiseren. Hij zoekt fondsen om een organisatie op te zetten waar vluchtelingen van over de hele wereld als\u00a0psychosociaal hulpverlener<\/a>\u00a0werken. \u2018Dat is nog een lange weg, dat weet ik best. Maar nu ik op heb weten krabbelen uit de ellende, geloof ik dat alles mogelijk is.\u2019<\/p>\nIs het niet paternalistisch om de westerse behandeling van trauma of depressie op te dringen aan mensen wier gemeenschappen daar doorgaans op andere manieren mee omgaan? Dat hangt ervan af hoe je het aanpakt, meent Albrem. \u2018Het is niet mijn bedoeling iedere vluchteling tot therapie te dwingen. De eerste stap is goed uit te leggen wat stressmanagement en psychische steun precies zijn. Hoe dat kan werken. Vervolgens is het aan mensen zelf om daar wel of niet voor te kiezen.\u2019<\/p>\nNu is Albrem voorzitter van de nationale jeugdadviesraad voor vluchtelingen op het gebied van verslaving en trauma en jongerenvertegenwoordiger bij de UNHCR.<\/figcaption><\/figure>\nCultuurverschillen<\/strong><\/h5>\nDaarnaast luisteren de randvoorwaarden voor die zorg nauw, ondervond Albrem tijdens een vergeefs therapietraject bij een Duitse psycholoog. \u2018Je moet elkaar kunnen verstaan. Bij ons zat er een tolk naast en dat verstoorde het vertrouwen. Hij vertaalde ook niet letterlijk, maar gaf een soort samenvatting van wat wij zeiden, ontdekte ik toen ik een beetje Duits leerde. Daarmee ging een belangrijk deel van de betekenis verloren.\u2019<\/p>\n
Bovendien belemmerden cultuurverschillen het begrip tussen psycholoog en pati\u00ebnt. \u2018Toen ik vertelde dat sommige familieleden sceptisch zijn over therapie, suggereerde de psycholoog dat ik geen contact meer met hen moest zoeken. Nu ik zie dat familiebanden hier minder hecht zijn, kan ik die opmerking wel plaatsen. Maar voor mij als Syri\u00ebr is het breken met familie echt geen oplossing en die suggestie deed afbreuk aan het gevoel dat hij me zou kunnen helpen.\u2019<\/p>\n
\u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd, ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Albrems voornaamste kritiek op de huidige vluchtelingenopvang is dat er nauwelijks ruchtbaarheid wordt gegeven aan de mogelijkheden voor psychische zorg. \u2018\u201cJe hoeft geen nachtmerries meer te hebben,\u201d reageerde een maatschappelijk werker die ik in vertrouwen nam. \u201cJe bent hier veilig.\u201d En daarmee was de kous af. Maar als je verantwoordelijk bent voor de zorg aan mensen die gruwelijke situaties zijn ontvlucht, uit landen waar psychische zorg vaak nauwelijks bestaat, dan moet je hen actief wijzen op de mogelijkheid steun te krijgen.\u2019 Dat kost energie en geld, weet Albrem, maar dat ziet hij als diepte-investering. \u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd. Ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p>\n\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben.<\/p><\/blockquote>\n
Met het vuur van een bekeerling praat hij over de verandering die hij heeft doorgemaakt. Op suggestie van een Duitse vrijwilliger die kleding uitdeelde in het asielzoekerscentrum en die hij hielp als vertaler, gaf Albrem zich op voor een tweejarige training tot psychosociaal dienstverlener.<\/p>\n
De eerste drie maanden van dat traject bestonden uit psychische zelfverkenning, deels onder begeleiding van een therapeut. \u2018Toen ik op die training werd gewezen, had ik onbestemd het gevoel dat ik daar behoefte aan had, maar toch twijfelde ik.\u2019<\/p>\n
In zijn thuisland is psychische hulp voorbehouden aan wie \u2018gek\u2019 is: psychotisch of schizofreen. Het is niet voor mensen die iets naars is overkomen en daar last van hebben. \u2018Maar ik dacht: ik woon nu in Duitsland. Ik ken hier niemand. Wat maakt het uit?\u2019<\/p>\n
Beter slapen<\/strong><\/h5>\nBij het eerste deel van de training, een soort lichaamsbewustzijnsoefeningen, ontdekte Albrem dat zijn lichaam constant in de vecht- of vluchtstand stond, dat hij hyperalert was. \u2018Ik leerde die spanning herkennen en kreeg oefeningen om mijn lichaam tot rust te manen. Zoeken naar een plek in mijn lichaam die prettig voelt en daar mijn aandacht op richten, zodat die ontspanning zich verder uitbreidt door mijn lijf.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Met dat soort lichamelijke oefeningen kon hij beter slapen. \u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p>\n
Dankzij de ontspanning en betere nachtrust kwam Albrem steviger in zijn schoenen te staan. \u2018Toen kon ik ook beginnen met praattherapie en veranderde langzaam mijn kijk op het leven. Ik begon een toekomst te zien.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Zo doorbreken deze vluchtelingen het taboe op psychische hulp onder hun lotgenoten<\/span>12 augustus 2019<\/span><\/span><\/a>\nAlles is mogelijk<\/strong><\/h5>\nAlbrem is ervan overtuigd dat ook andere vluchtelingen baat hebben bij psychische hulp. Mensen in asielzoekerscentra in Duitsland en Nederland, maar ook ontheemden onderweg of in opvang in de regio. Hij pleit niet alleen voor die hulp, hij wil die zelf organiseren. Hij zoekt fondsen om een organisatie op te zetten waar vluchtelingen van over de hele wereld als\u00a0psychosociaal hulpverlener<\/a>\u00a0werken. \u2018Dat is nog een lange weg, dat weet ik best. Maar nu ik op heb weten krabbelen uit de ellende, geloof ik dat alles mogelijk is.\u2019<\/p>\nIs het niet paternalistisch om de westerse behandeling van trauma of depressie op te dringen aan mensen wier gemeenschappen daar doorgaans op andere manieren mee omgaan? Dat hangt ervan af hoe je het aanpakt, meent Albrem. \u2018Het is niet mijn bedoeling iedere vluchteling tot therapie te dwingen. De eerste stap is goed uit te leggen wat stressmanagement en psychische steun precies zijn. Hoe dat kan werken. Vervolgens is het aan mensen zelf om daar wel of niet voor te kiezen.\u2019<\/p>\nNu is Albrem voorzitter van de nationale jeugdadviesraad voor vluchtelingen op het gebied van verslaving en trauma en jongerenvertegenwoordiger bij de UNHCR.<\/figcaption><\/figure>\nCultuurverschillen<\/strong><\/h5>\nDaarnaast luisteren de randvoorwaarden voor die zorg nauw, ondervond Albrem tijdens een vergeefs therapietraject bij een Duitse psycholoog. \u2018Je moet elkaar kunnen verstaan. Bij ons zat er een tolk naast en dat verstoorde het vertrouwen. Hij vertaalde ook niet letterlijk, maar gaf een soort samenvatting van wat wij zeiden, ontdekte ik toen ik een beetje Duits leerde. Daarmee ging een belangrijk deel van de betekenis verloren.\u2019<\/p>\n
Bovendien belemmerden cultuurverschillen het begrip tussen psycholoog en pati\u00ebnt. \u2018Toen ik vertelde dat sommige familieleden sceptisch zijn over therapie, suggereerde de psycholoog dat ik geen contact meer met hen moest zoeken. Nu ik zie dat familiebanden hier minder hecht zijn, kan ik die opmerking wel plaatsen. Maar voor mij als Syri\u00ebr is het breken met familie echt geen oplossing en die suggestie deed afbreuk aan het gevoel dat hij me zou kunnen helpen.\u2019<\/p>\n
\u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd, ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Albrems voornaamste kritiek op de huidige vluchtelingenopvang is dat er nauwelijks ruchtbaarheid wordt gegeven aan de mogelijkheden voor psychische zorg. \u2018\u201cJe hoeft geen nachtmerries meer te hebben,\u201d reageerde een maatschappelijk werker die ik in vertrouwen nam. \u201cJe bent hier veilig.\u201d En daarmee was de kous af. Maar als je verantwoordelijk bent voor de zorg aan mensen die gruwelijke situaties zijn ontvlucht, uit landen waar psychische zorg vaak nauwelijks bestaat, dan moet je hen actief wijzen op de mogelijkheid steun te krijgen.\u2019 Dat kost energie en geld, weet Albrem, maar dat ziet hij als diepte-investering. \u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd. Ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p>\n\n
\u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Met dat soort lichamelijke oefeningen kon hij beter slapen. \u2018Ik heb nog steeds nachtmerries en ben nog steeds bang. Maar nu ik mezelf gerust kan stellen na een nachtmerrie, voel ik me minder overweldigd door die dromen en beelden.\u2019<\/p>\n
Dankzij de ontspanning en betere nachtrust kwam Albrem steviger in zijn schoenen te staan. \u2018Toen kon ik ook beginnen met praattherapie en veranderde langzaam mijn kijk op het leven. Ik begon een toekomst te zien.\u2019<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Zo doorbreken deze vluchtelingen het taboe op psychische hulp onder hun lotgenoten<\/span>12 augustus 2019<\/span><\/span><\/a>\n Albrem is ervan overtuigd dat ook andere vluchtelingen baat hebben bij psychische hulp. Mensen in asielzoekerscentra in Duitsland en Nederland, maar ook ontheemden onderweg of in opvang in de regio. Hij pleit niet alleen voor die hulp, hij wil die zelf organiseren. Hij zoekt fondsen om een organisatie op te zetten waar vluchtelingen van over de hele wereld als\u00a0psychosociaal hulpverlener<\/a>\u00a0werken. \u2018Dat is nog een lange weg, dat weet ik best. Maar nu ik op heb weten krabbelen uit de ellende, geloof ik dat alles mogelijk is.\u2019<\/p>\n Is het niet paternalistisch om de westerse behandeling van trauma of depressie op te dringen aan mensen wier gemeenschappen daar doorgaans op andere manieren mee omgaan? Dat hangt ervan af hoe je het aanpakt, meent Albrem. \u2018Het is niet mijn bedoeling iedere vluchteling tot therapie te dwingen. De eerste stap is goed uit te leggen wat stressmanagement en psychische steun precies zijn. Hoe dat kan werken. Vervolgens is het aan mensen zelf om daar wel of niet voor te kiezen.\u2019<\/p>\n Daarnaast luisteren de randvoorwaarden voor die zorg nauw, ondervond Albrem tijdens een vergeefs therapietraject bij een Duitse psycholoog. \u2018Je moet elkaar kunnen verstaan. Bij ons zat er een tolk naast en dat verstoorde het vertrouwen. Hij vertaalde ook niet letterlijk, maar gaf een soort samenvatting van wat wij zeiden, ontdekte ik toen ik een beetje Duits leerde. Daarmee ging een belangrijk deel van de betekenis verloren.\u2019<\/p>\n Bovendien belemmerden cultuurverschillen het begrip tussen psycholoog en pati\u00ebnt. \u2018Toen ik vertelde dat sommige familieleden sceptisch zijn over therapie, suggereerde de psycholoog dat ik geen contact meer met hen moest zoeken. Nu ik zie dat familiebanden hier minder hecht zijn, kan ik die opmerking wel plaatsen. Maar voor mij als Syri\u00ebr is het breken met familie echt geen oplossing en die suggestie deed afbreuk aan het gevoel dat hij me zou kunnen helpen.\u2019<\/p>\n \u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd, ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n Albrems voornaamste kritiek op de huidige vluchtelingenopvang is dat er nauwelijks ruchtbaarheid wordt gegeven aan de mogelijkheden voor psychische zorg. \u2018\u201cJe hoeft geen nachtmerries meer te hebben,\u201d reageerde een maatschappelijk werker die ik in vertrouwen nam. \u201cJe bent hier veilig.\u201d En daarmee was de kous af. Maar als je verantwoordelijk bent voor de zorg aan mensen die gruwelijke situaties zijn ontvlucht, uit landen waar psychische zorg vaak nauwelijks bestaat, dan moet je hen actief wijzen op de mogelijkheid steun te krijgen.\u2019 Dat kost energie en geld, weet Albrem, maar dat ziet hij als diepte-investering. \u2018Dankzij die therapie heb ik mijn leven opgebouwd. Ik werk, betaal belasting en heb de taal geleerd. Ik kan nu iets bijdragen.\u2019<\/p>\n\nAlles is mogelijk<\/strong><\/h5>\n
Cultuurverschillen<\/strong><\/h5>\n