Er ontstond in Susan Sontag een scheiding tussen lichaam en geest, tussen werkelijkheid en verbeelding.<\/p><\/blockquote>\n
Die moeder was alcoholiste en een en al ijdele buitenkant, \u2018hard en ego\u00efstisch.\u2019 Ze tergde haar dochter door voorwaarden aan haar liefde te verbinden. Susan was nooit zeker van haar. Ze was \u2018de koningin van de ontkenning\u2019 van de werkelijkheid. Susan kreeg een fysieke afkeer van haar en wilde in de badkamer niets van haar aanraken, alsof het besmet was. Ze zadelde Susan op met een collectie psychische en fysieke problemen: over haar vader die overleed toen ze drie jaar was hoorde ze nauwelijks iets. Susan schaamde zich voor alles omdat haar moeder voortdurend de schijn ophield. Seks vond haar moeder maar iets onreins. Sontag had er haar hele leven problemen mee.<\/p>\n
Er ontstond in Susan Sontag een scheiding tussen lichaam en geest, tussen werkelijkheid en verbeelding, tussen haar verborgen innerlijk en een extravert uiterlijk. Ze was voor de buitenwereld iemand anders dan voor zichzelf. Ze ging een masker dragen en chronisch verlangen naar authenticiteit. Dat leidt op de helft van de biografie tot een generalisatie over Sontags hele leven: \u2018Waar het in Sontags leven uiteindelijk om draaide was het ontsnappen aan het gevoel van niet-echt zijn dat ze bij zichzelf als tiener had vastgesteld.\u2019 Het ontbreken van een authentiek zelf betekende dat ze afhankelijk werd van wat anderen in haar zagen.<\/p>\n
Ze wilde geen etiket opgeplakt krijgen: ze was biseksueel, maar hield dat voor de buitenwereld onduidelijk.<\/p><\/blockquote>\n
Ze las zelfs in het geheim het dagboek van haar vriendin Mar\u00eda Irene Forn\u00e9s om te zien wat ze over haar schreef: \u2018om te weten welke kant het met me op moest.\u2019 Wat haar in een van haar geliefdes, Carlotta del Pezzo, zo aantrok was dat ze gewoon zichzelf was. Sontag voelde haar hele leven een \u2018vermanende schaduw\u2019 achter zich die haar voorhield dat ze net zichzelf was. Er was permanent sprake van ambivalentie, van niet weten te kiezen, ook in haar erotische leven.<\/p>\n
Moser volgt Sontag op de voet en kan regelmatig een \u2018grote ommekeer\u2019 melden wanneer Sontag weer verliefd is op Harriet Sohmers Zwerling, Carlotta of op Irene Forn\u00e9s, de vrouw die zelfs ‘een steen een orgasme kon bezorgen’. De komst van het orgasme in haar leven was voor Sontag \u2018de geboorte van haar ego.\u2019 Wat niet automatisch betekende dat seks daarna geen probleem meer was. Ze wilde geen etiket opgeplakt krijgen: ze was biseksueel, maar hield dat voor de buitenwereld onduidelijk. Haar zus Judith wist tot kort voor haar dood niet dat ze vooral op vrouwen viel. Toen Nick Goodwin haar een orgasme bezorgde vond ze dat een beetje jammer: nu was ze \u2018als iedereen.\u2019<\/p>\n
door het stof<\/h5>\n
Voor de buitenwereld was Sontag altijd de dominante figuur. In haar liefdeleven was Sontag een masochiste, op het vernederende af. Voor sommige vrouwen ging ze door het stof. Het is moeilijk voor te stellen dat Sontag zichzelf \u2018een onaantrekkelijke soldaat\u2019 vond \u2018die worstelt om te overleven, om eerlijk te zijn, oprecht, rechtschapen.\u2019 Ze wist maar moeilijk enig respect voor zichzelf op te brengen.<\/p>\n
Moser geeft een tamelijk compleet en scherpzinnig inzicht in Sontags leven, werk en tijd.<\/p><\/blockquote>\n
Het was voor Benjamin Moser oppassen dat het turbulente leven van Sontag het werk niet ging verdringen. Door de talloze gesprekken die hij voerde met twee pagina\u2019s aan namen kan hij zoveel over haar leven vertellen dat haar werk er bijna door overwoekerd wordt. Haar reputatie stoelt op een reeks essaybundels waar ze zelf niet meer zo veel in zag. Ze was uitermate inconsistent ten aanzien van haar werk. Terwijl ze beroemd werd als schrijfster van essays als Tegen interpretatie<\/em>, In het teken van Saturnus<\/em>, Ziekte als metafoor<\/em> en Over fotografie <\/em>wilde ze daar tegen het einde van haar leven niets meer van weten. Ze wilde alleen nog als romanschrijfster van The Vulcano Lover<\/em> en In America <\/em>beschouwd worden, twee romans in de traditie van de negentiende eeuw.<\/p>\nSusan Sontag. Haar leven en werk<\/em> is een formidabele biografie. Moser geeft een tamelijk compleet en scherpzinnig inzicht in Sontags leven, werk en tijd. Er is misschien een overmaat aan aandacht voor Sontags persoon, gedrag, vrienden, geliefdes, psychische en fysieke toestand, maar het blijft binnen proporties. Te meer omdat ook de grote buitenwereld goed aan bod komt. Afgezien van de hele familiegeschiedenis, het overwinnen van kanker en haar reizen, denk ik aan Sontags politieke engagement ten aanzien van Cuba, Vietnam, Sarajevo, Israel en 9\/11.<\/p>\nHet zichzelf voortdurend opnieuw uitvinden deed zich ook hierbij voor, zoals het afscheid van haar sympathie voor het communisme onder invloed van Joseph Brodsky, die haar vertelde over wat hij in Rusland had meegemaakt. Of haar wat al te automatische kritiek op Amerika bij de aanslag op de Twin Towers.<\/p>\n
De blijvende betekenis van Susan Sontag is te vinden in essays als \u2018E\u00e9n cultuur en de nieuwe sensibiliteit\u2019 (in Tegen interpretatie<\/em>). Dit is het essay waarin ze zich afzet tegen de literaire cultuur van de Engelse negentiende eeuwse criticus Matthew Arnold. Voor hem was literatuur een \u2018kritiek op het leven\u2019 (a criticism of life<\/em>) zodat daarin ook morele, esthetische, sociale en politieke idee\u00ebn werden aangesneden.<\/p>\nDat vond Sontag in 1965 ouderwets. Ze benadrukte dat het nu ging om een nieuwe sensibiliteit waarin het literaire minder op de voorgrond kwam te staan ten gunste van het sensibele, het zintuiglijke, het horen, proeven, ruiken en voelen.<\/p>\n\n
![\"Susan](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/09\/bijgesneden-sontag-1280x666.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/div>\n