{"id":446127,"date":"2019-09-23T04:00:50","date_gmt":"2019-09-23T02:00:50","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=446127"},"modified":"2020-01-07T17:14:38","modified_gmt":"2020-01-07T16:14:38","slug":"marcouch-slag-arnhem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/marcouch-slag-arnhem\/","title":{"rendered":"De slag om Arnhem: hoe burgemeester Marcouch de stad voor zich probeert te winnen"},"content":{"rendered":"

Op een zondag eind september 2017 was op de Markt in Arnhem het wereldkampioenschap World Living Statues bezig. Aan de rand van de menigte meende ik hem te zien. Hij leek kleiner in het echt. Ik twijfelde, tot een vrouw uit haar handtas een ambtsketen haalde. Wat later sprak Ahmed Marcouch de mensen toe, waarop applaus volgde. Een paar weken eerder, tijdens zijn installatie, was er op diezelfde Markt gejoeld. Geert Wilders was naar de stad gekomen en zei: \u2018Hij is geen wolf in schaapskleren maar een wolf in wolfskleren.\u2019 Sommige betogers scandeerden \u2018Eigen volk eerst.\u2019 En: \u2018Couscous is hier niet graag gegeten.\u2019<\/p>\n

Als voorzitter van het Amsterdamse voormalige stadsdeel Slotervaart werd Marcouch er weleens van beschuldigd last te hebben van tunnelvisie: hij zou zich alleen op Marokkaanse probleemjongeren focussen. Als je nu zijn Instagram-account volgt, lijkt hij zich als burgemeester juist te ontpoppen als een man die iedere dag een ander initiatief toejuicht en overal bij is. Misschien een reactie op het tunnelvisieverwijt.<\/p>\n

Marcouch lijkt iemand die harder gaat werken bij weerstand. Als tienjarige vertrok hij uit een straatarm Marokkaans dorpje naar Nederland. Hij ontpopte zich tot een ijverige student die zich razendsnel opwerkte; letterlijk van krantenjongen tot Tweede Kamerlid en nu burgemeester.<\/p>\n

In Arnhem stuitte Marcouch op een verdeelde, chaotische stad, met veel laaggeletterdheid en een groot aantal Syri\u00ebgangers. Zelf verkeert hij inmiddels al jaren aan de \u2018geslaagde kant\u2019. Ik wilde zien hoe hij deze \u2018twee werelden\u2019 probeert te verenigen als burgemeester en besloot hem een paar maanden te volgen.<\/p>\n

1 maart: carnaval<\/h5>\n

In het trappenhuis bij zijn statige werkkamer hingen portretten van zijn voorgangers. Het waren witte mannen, op \u00e9\u00e9n vrouw na. De meubels waren ernstig en zwaar. Marcouch kwam uit zijn leren zetel omhoog en schikte zijn keten. Hij is een kleine man, maar op me afstappend wekte hij de suggestie twee meter te zijn. Het kwam me wat onwerkelijk voor dat hij opgegroeide in een Marokkaans dorpje tussen de schapen, zonder elektriciteit en aan de rand van een ravijn. In zijn autobiografie Mijn Hollandse droom<\/em> schrijft hij: \u2018Het ravijn werd gebruikt als dorpsvuilnisbelt. Het stonk er verschrikkelijk; er werd van alles in gedumpt, zelfs dode ezels. Ravijnen deden bovendien dienst als openbaar toilet.\u2019 Toen hij als tienjarige op Schiphol aankwam, voelde het \u2018alsof we uit het stenen tijdperk zo de moderne wereld in werden geslingerd.\u2019<\/p>\n

En nu stond hij hier in Arnhem, als de belichaming van opwaartse sociale mobiliteit. Hij liet me het balkon van de kamer zien en wees links op het Paleis van Justitie, rechts naar de kerk en recht voor zich op de Markt. Hij vertelde dat hier vroeger mensen opgehangen werden.
\n\u2018Hoe is het met uw teen?\u2019 vroeg ik. Licht beschaamd zei hij: \u2018Tja, dat was me wat\u2026\u2019<\/p>\n

Op Instagram had ik foto\u2019s gezien van Marcouch op \u00e9\u00e9n slipper en met verband om zijn voet. \u2018Mijn zoontje riep mijn vrouw van bovenaan de trap, en toen zag ik voor me hoe hij van de trap zou vallen. Ik rende naar hem toe maar viel toen zelf van de trap.\u2019<\/p>\n

Een man achter me zei tegen zijn vrienden: \u2018Ze hadden er beter varkensharen op kunnen steken. Of nie dan?\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Een assistente klopte op de deur en nam ons mee naar buiten, de straat op. Daar klonk uit de verte een dweilorkest. Ik vroeg hoeveel carnavalsspeeches hij moest doen. \u2018Veertien,\u2019 zei hij met een knipoog. \u2018Ik zal het kort houden, hoor.\u2019<\/p>\n

Marcouch wilde de carnavalsvierders tegemoet lopen. Hij liep nog mank maar toen we de hoek omsloegen en de optocht tegemoet traden, vermande hij zich. Er stak een windvlaag op en hij zei in zijn handen wrijvend: \u2018Ik hou wel van een feestje.\u2019<\/p>\n

De carnavalsvlag werd gehesen, maar ging als slappe was rond de paal hangen. Marcouch en de stoet liepen het stadhuis in en een man in een bontgekleurd pak haalde de vlag naar beneden: \u2018Het komt door die kansloze burgemeester van ons, dat de vlag niet goed hangt.\u2019\u00a0 Een paar mensen begonnen samenzweerderig te lachen. Ik liep door.<\/p>\n

In het stadhuis sprak Marcouch de meute toe. Een paar jongens deden sissend een Marokkaans accent na. Over iedere vereniging vertelde Marcouch een proza\u00efsch detail. Daarna deed hij zijn ambtsketen af en kreeg een tooi met lange pauwenveren op. Een man achter me zei tegen zijn vrienden: \u2018Ze hadden er beter varkensharen op kunnen steken. Of nie dan?\u2019 De man had een grote drankneus en een slecht gebit.<\/p>\n

Dergelijke uitspraken bleken exemplarisch onder dit carnavalspubliek. Telkens spraken ze veilig tegen hun kring van gelijkgestemden, zonder dat Marcouch ze hoorde. Het deed denken aan Twitter. Erg snugger leken ze me niet, maar misschien liet ik me afleiden door hun bonte kleding en drankkegels. Ze leken bang voor verandering en hechtten veel waarde aan \u2018hun\u2019 tradities.<\/p>\n

\"ahmed<\/p>\n

11 april: inspiratieavond<\/h5>\n

Er werd een \u2018inspiratieavond\u2019 georganiseerd op het stadhuis om burgers te mobiliseren tot het organiseren van \u2018herinneringsmaaltijden\u2019 ter nagedachtenis van de Operatie Market Garden, de grootste militaire operatie tijdens de Tweede Wereldoorlog op Nederlands grondgebied. Het offensief draaide uit op een mislukking omdat de brug in Arnhem niet werd ingenomen door de geallieerden. In september zou het 75 jaar geleden zijn, en zou de gebeurtenis op grote schaal herdacht worden.<\/p>\n

Job Cohen en Marcouch zouden spreken op de inspiratieavond. Ik ging aan een tafel zitten bij een kale man die een christelijk buurthuis runde. Zonder ironie zei hij: \u2018Toch bijzonder h\u00e8, dat een jood en een moslim het zo over vrijheid gaan hebben?\u2019 Er kwamen nog twee Turkse mannen bij zitten. De kale christen vroeg: \u2018Werkte jij vroeger niet bij de Albert Heijn?\u2019 De Turkse man zei dat hij inmiddels bestuurder van een moskee was.<\/p>\n

Een vrouw die de oorlog had meegemaakt riep enthousiast: \u2018Laten we bloembollen eten!\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Marcouch vertelde over het aanvankelijke mislukken van de bevrijding in Nederland en de gevolgen ervan voor heel Europa. De hongerwinter volgde. \u2018We willen het leven en de vrijheid vieren op de schouders van de mensen die daarvoor gezorgd hebben.\u2019 Job Cohen betrad het podium en Marcouch ging op de stoel achter me zitten. Ik kon zijn aftershave ruiken maar ik zag hem niet meer. Cohen zei: \u2018Vrijheid is als zuurstof, je merkt het pas als je het niet hebt.\u2019<\/p>\n

Toen er door de Arnhemmers gebrainstormd werd over hoe te herinneren, liepen Marcouch en Cohen de zaal uit. Er waren plannen om \u2018een virtual reality-ervaring\u2019 van de gebombardeerde binnenstad te maken. Of \u2018gerechten\u2019 te serveren die tijdens de hongerwinter waren gegeten. Een vrouw die de oorlog had meegemaakt riep enthousiast: \u2018Laten we bloembollen eten!\u2019<\/p>\n

12 april: Geitenkamp<\/h5>\n

In een buurthuis stond Marcouch tegen een verwarming. Buiten was het koud. Scholieren gingen met hem op de foto, ouderen gaven hem een handje. Hij zei: \u2018Je had er gister bij moeten zijn Jonah, toen werd er een bibliotheek geopend hier in Geitenkamp. Ik heb een kinderboek voorgelezen. Dat is mooi voor laaggeletterden en kinderen.\u2019<\/p>\n

De wijk Geitenkamp heeft niet de beste reputatie. Marcouch zei: \u2018Geitenkamp is nou echt zo\u2019n wijk waar men heel trots is op hun buurt.\u2019 Hij wees naar een kast en zei droog: \u2018Kijk, een geit.\u2019 Er stond een levensgrote plastic geit op de kast. Hij zei: \u2018Hier krijg je tenminste contact met mensen. Daar moet jij bij zijn voor je artikel. Als ze je alleen maar naar het stadhuis laten komen heb je met gecontroleerde mensen te maken. In Geitenkamp zeggen ze wat ze denken. Apolitiek, zonder formaliteiten of omgangsvormen.\u2019<\/p>\n

Ik dacht aan de carnavalsvierders en de demonstranten bij zijn aantreden en vroeg: \u2018Wat vond je van de PVV\u2019ers dan, die stonden te schreeuwen bij uw aantreden?\u2019 \u2018Ach, dat waren toch allemaal buitenlanders?\u2019 Buitenlanders? \u2018Wilders komt toch niet uit Arnhem? En veel van zijn aanhangers ook niet. Na die tijd kreeg ik veel brieven van mensen dat ik hen als burgemeester positief verrast had.\u2019<\/p>\n

\u2018Hoe was je relatie met Wilders in de Tweede Kamer?\u2019<\/p>\n

\u2018In de wandelgangen heel goed, maar in de Kamer was ik altijd de wolf in schaapskleren. Maar die dingen horen erbij, het is goed dat dat kan in een democratie.\u2019<\/p>\n

\u2018Het doet u niks?\u2019<\/p>\n

\u2018Dat wil ik niet zeggen, maar je probeert te zoeken naar wat het probleem is. Als asielzoekers overal de schuld van krijgen omdat zij wel een huis of baan krijgen, dan ga je kijken of er niet gewoon meer huizen gebouwd moeten worden.\u2019<\/p>\n

\"Portret<\/p>\n

17 april: bibliotheek<\/h5>\n

Op de trap van bibliotheek Rozet zitten doorgaans studenten naast daklozen. Die avond zaten er honderden \u2018hoogopgeleide migrantenkinderen\u2019 en Arnhemse zakenmensen. Het was een netwerkavond om de migranten met ondernemers in contact te brengen. De jongeren hadden hun mooiste kleren aangetrokken. Marcouch ging tussen het publiek zitten. Een bevlogen presentatrice riep hem met drie zakenmensen het podium op. Een zakenman zei dat hij wel begrip had voor de vooroordelen over migranten. \u2018Maar witte mannen tussen de 25 en 40, daar zijn er gewoon te weinig van. We moeten wel.\u2019<\/p>\n

Als laatste sprak Marcouch. Die zag het netwerken, net als het leven, als een boom. \u2018Je hebt wortels nodig, en takken waar je de vruchten van kunt plukken, maar het begint bij de wortel: netwerken. De meesten hier hebben geen familieleden met een vergelijkbaar vak. Dat maakt het moeilijker. En er is niets zo frustrerend als keihard studeren en dan in een wereld terecht komen waar ze niet op je zitten te wachten. Maar het zal niet snel zo erg zijn als bij mij, dat ze staan te demonstreren bij je komst…\u2019 Men lachte.<\/p>\n

Als laatste gaf hij een opdracht: \u2018Ook als er geen klik is vanavond, maak dan toch twee afspraken met mensen. Kunnen we dat afspreken?\u2019<\/p>\n

25 april: hotel<\/h5>\n

Een klein meisje liet een grote herdershond uit op het enige stukje groen van het industrieterrein. Er wapperden plastic vlaggetjes op het parkeerterrein van bakker Hilvers. Sinds 1767 bakt de familie brood. De bakkerij werd door Marcouch in naam van de koning benoemd tot hofleverancier. In zijn speech prees hij het feit dat ze mensen met een beperking in dienst hadden en samenwerkten met de Voedselbank. De plaquette werd onthuld maar het doek bleef haken. Marcouch klom op een ladder om het doek te verwijderen en stak zijn duim op. Vervolgens kwam hij op me af. \u2018Er is net een overval gepleegd in een hotel,\u2019 zei hij. \u2018Ga je mee? Ik wil zien of nu alles ok\u00e9 is.\u2019 Er klonk opwinding door in zijn stem.<\/p>\n

Van de bakker kreeg hij een grote tas krentenbollen mee, die hij aan zijn lange chauffeur gaf.
\nIk nam plaats naast Marcouch op de achterbank. De chauffeur reed hard, het was opwindend. Marcouch belde het hoofd van de politie: \u2018Kan ik even komen kijken? Ik wil het forensisch onderzoek niet voor de voeten lopen.\u2019<\/p>\n

Zijn telefoon stond zo hard dan ik het gesprek kon volgen. Er waren twee schoten gelost. Onderweg vroeg ik of hij de debatten als Tweede Kamerlid miste. Hij dacht lang na. \u2018Soms mis je de strijd natuurlijk. In deze functie kun je geen stellingen poneren.\u2019<\/p>\n

\u2018U lijkt me juist goed te gedijen bij weerstand.\u2019<\/p>\n

\u2018Dat wil ieder mens toch?\u2019<\/p>\n

Ik knikte en dacht aan het dorpje naast het ravijn. Ik keek naar zijn ambstketen en zei: \u2018Een burgemeester lijkt me meer een soort reisleider.\u2019 Zijn ogen lachten en hij zei: \u2018Je probeert de boel bij elkaar te houden inderdaad. Misschien is het verschil met de politiek uiteindelijk niet zo groot.\u2019<\/p>\n

‘Ik dacht: Waarom helpt niemand me? Maar een Marokkaan die op blote voeten achter een Surinamer aanrent? Die wordt niet geholpen.\u2019 Hij bulderde het uit.<\/p><\/blockquote>\n

In 2017 stond Ahmed Marcouch op nummer dertien van de kandidatenlijst van de PvdA. Hij zag het slinken van de partij aankomen, maar wist niet dat het zo erg zou worden: negen zetels. Op de televisie zag hij dat hij werkloos was geworden. \u2018Ik wilde zo snel mogelijk een nieuwe baan. Ik solliciteerde bij de politie, waar ik eerder had gewerkt, maar daar was niet echt een functie vrij. Ik solliciteerde ook voor deze baan \u2013 ik kende Arnhem al. En Arnhem was eerder, dus dat werd het.\u2019 Hij zei het allemaal snel, alsof hij daarmee wilde verbergen dat hij Arnhem misschien alleen van naam kende. De keuze klonk pragmatisch, alsof de politie eigenlijk zijn voorkeur genoot. \u2018Toen moest u zich van het ene op het andere moment in deze rol schikken? Ging dat?\u2019<\/p>\n

\u2018Jazeker!\u2019<\/p>\n

We stapten uit. Binnen vertelde de hoteldirecteur dat een kok de overvaller nog met een pan achterna was gegaan, als in een tekenfilm. Marcouch lachte. \u2018Toen ik nog als politieagent werkte, heb ik weleens in burger, op blote voeten, een Surinaamse boef achtervolgd. Ik had de gewoonte om mijn veters niet te strikken, dus ik verloor mijn schoenen. Ik maar rennen over het Rokin en ik dacht: Waarom helpt niemand me? Maar een Marokkaan die op blote voeten achter een Surinamer aanrent? Die wordt niet geholpen.\u2019 Hij bulderde het uit. Toen we het hotel uitliepen, zei hij: \u2018Hier vangen de mensen elkaar wel op, maar als zoiets bij een tankstation gebeurt, dan zit daar een minderjarige, helemaal overstuur. Dan moet je er echt zijn als burgemeester om troost te bieden.\u2019<\/p>\n

26 april: lintjesregen<\/h5>\n

In het stadhuis ging ik tussen een familie uit India zitten. De vrouw naast me vertelde dat haar zus een lintje zou krijgen. Toen Marcouch het podium betrad, zei ze: \u2018Ik ben zelf ook een buitenlander, maar ik hou niet van moslims. Ze weten altijd alles beter en hun god is alles. Er zijn toch ook genoeg geleerde Nederlanders die burgemeester kunnen worden?\u2019<\/p>\n

De ceremonie duurde uren en Marcouch versprak zich steeds vaker. De vrouw naast me zei: \u2018Wat duurt het lang. Ik hou van kort en pittig, tak tak, al dat gedoe, ik val in slaap.\u2019 Ze sloeg een hand voor haar mond toen haar zus naar voren werd geroepen. \u2018Mooi dit,\u2019 zei Marcouch tegen de joelende familie en roemde de zus om haar werk ter bevordering van de integratie van honderden migranten. Ze werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.<\/p>\n

6 mei: stafvergadering<\/h5>\n

Aan de receptie van het stadhuis riep een ogenschijnlijk dakloze vrouw: \u2018Er worden mensen neergestoken in deze stad en daar doen jullie niets aan!\u2019<\/p>\n

In de werkkamer van Marcouch verzamelden zich rondom de eikenhouten tafel zeven vrouwen voor de stafvergadering. Onder andere een bestuursadviseur, iemand die de externe betrekkingen regelt en de woordvoerder. De vrouw naast me zei dat het puur toeval was dat er alleen vrouwen in de staf zaten. Ze hoopte op een mannelijke medewerker.<\/p>\n

Marcouch keek mij glimlachend aan en zei: \u2018Recht tegenover het volk, story of my life.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

De burgemeester zat in het midden en strekte zijn armen uit boven tafel. Hij leek een dier dat zijn territorium afbakent of zijn roedel beschermt. De eerste spreker betoogde iets over de bouw van een nieuw politiebureau. Marcouch keek naar zijn tablet en onderbrak haar met: \u2018Wat zijn de risico\u2019s?\u2019 Geld bleek het risico. Vier medewerksters deden een voor een hun zegje en daarna verlieten ze de kamer. De drie overblijvers gingen recht tegenover Marcouch zitten. Een dame in een jasje met panterprint zei schalks: \u2018Nu zit je recht tegenover het volk, Ahmed.\u2019 Marcouch keek mij glimlachend aan en zei: \u2018Recht tegenover het volk, story of my life.\u2019<\/p>\n

De komende week ging Marcouch op regio\u00adreis. Aarzelend vroeg een medewerkster: \u2018Eet en drink je wel? Vanwege de ramadan\u2026\u2019<\/p>\n

\u2018Ja, ik eet wel. Deze week is een uitzondering, ik wil niet dat mensen zich in bochten moeten wringen op die reis met eten en zo. Bij ziekte, zwangerschap of ongesteldheid eten moslims ook gewoon hoor.\u2019<\/p>\n

\u2018Maar, Ahmed, je bent toch niet ziek of zwanger?\u2019 vroeg iemand. \u2018Ik ben altijd ongesteld,\u2019 zei hij lachend.<\/p>\n

18 mei: kinderboerderij<\/h5>\n

In zijn autobiografie staat dat Marcouch tussen de dieren opgroeide. Vandaag opende hij de knuffelweide van kinder- en zorgboerderij Hoeve Klein Mari\u00ebndaal in Arnhem. Een oude man begon tegen me aan te praten. \u2018Waar blijft die limo van Marcouch?\u2019<\/p>\n

Marcouch kwam aan met zijn zoontje. Er begon een bluegrassbandje te spelen. Marcouch hupte een beetje mee. Daarna zei hij: \u2018Dat geitjes en konijnen nu de verbinding met de mensen uit heel Arnhem kunnen vormen, dat vind ik ontroerend en dat maakt me trots.\u2019 Er werd geapplaudisseerd. Hij liep de wei in en moeders en kinderen volgden. Marcouch\u2019 zoontje rende achter een geit aan.<\/p>\n

Er kwam een jongen met een beperking naast me staan. \u2018Ik ben Kevin.\u2019 Hij vertelde dat hij hier het gras maaide als hij lief was en zei: \u2018De burgemeester heeft vast veel verstand van dieren. Ik wil hem spreken.\u2019 Hij liep de wei in, regelrecht op Marcouch af. De jongen wilde zijn ambtsketen even om. Dat mocht. \u2018Wat weet je van de flag om Anem?\u2019 vroeg Kevin. \u2018Bedoel je de Slag om Arnhem?\u2019 vroeg Marcouch. \u2018Toen ik net in Arnhem kwam nog niet zoveel. Maar jij kunt me er vast iets over vertellen.\u2019 Kevin wilde het alleen van Marcouch horen. Die begon te vertellen maar Kevin zei: \u2018Ok\u00e9, burgemeester, nu laat ik je mijn opa en oma zien.\u2019<\/p>\n

Marcouch volgde hem en de lange chauffeur rende achter het zoontje aan. De burgemeester gaf de blozende grootouders een hand. Er stonden flessen bier op hun tafel en er walmden sigaretten in asbakken. Een jongen zat in een joggingbroek en met een petje op in een rolstoel, verdiept in zijn telefoon. Marcouch liep glimlachend door.<\/p>\n

\u2018Wil je even paardrijden, burgemeester?\u2019 vroeg een man. \u2018Eerst even mijn zoontje zoeken.\u2019 Zijn zoontje zat in het hooi bij een paar Vlaamse reuzen die bijna even groot waren als hijzelf. \u2018Die zit wel goed,\u2019 zei Marcouch.<\/p>\n

Constant werd hij aangesproken door mensen die zeiden dat hij zo\u2019n goede burgemeester was. Een voor een gingen ze met hem op de foto.<\/p>\n

In het restaurant van de boerderij trof hij een meisje van een jaar of dertien. Ze keek strak voor zich uit en begon te vertellen met een nasale stem: \u2018Als je niet weet hoe je moet leven dan kun je dat hier leren. Als je het moeilijk vindt om mensen aan te kijken, mag je in de keuken. Als je dat wel durft, mag je aan de kassa. Als het dan even niet gaat, dan is er altijd een begeleider om je te helpen.<\/p>\n

Ik ben hier om me te ontwikkelen.\u2019 Iemand die zo onomwonden zegt dat ze moeite heeft met leven, dat brak mijn hart. Marcouch bedankte haar vriendelijk.<\/p>\n

Weer buiten vroeg ik of hij nog te paard ging. \u2018Vroeger heb ik wel op een ezel gereden,\u2019 zei Marcouch. \u2018Haalden we water mee. En toen ik politieagent was, waren paarden en honden onze krachtigste wapens.\u2019<\/p>\n

Marcouch klom die middag niet op het paard, maar zijn zoontje wel en de burgermeester rende er uit voorzorg achteraan.<\/p>\n

6 juni: raadsvergadering<\/h5>\n

In de gangen van het stadhuis sprak ik Susan van Ommen, raadslid van D66.\u00a0\u2018Marcouch is een toegankelijke, aardige man, grappig ook, maar vanavond heeft hij wat uit te leggen. Hij moet verantwoording afleggen.\u2019<\/p>\n

We liepen de raadszaal in en ze zei: \u2018Dat is mijn zus, ze is D66-bestuurslid, en dat is haar man.\u2019 Haar zwager was raadslid voor de PVV. Ik vroeg hoe het er met kerst bij hun aan toeging. \u2018Ja, dat is bijzonder, maar als mijn zus en hij kinderen krijgen wordt het pas echt interessant.\u2019 Deze relatie leek een toonbeeld van tolerantie in dit land.<\/p>\n

De raadsleden spraken over de verkoop van lachgas, een biomassacentrale, een huis voor daklozen, en toen kwam het agendapunt \u2018integriteit\u2019 aan bod. Een gemeentesecretaris had een dienstreis gemaakt op kosten van derden, naar Saoedi-Arabi\u00eb, voor, ironisch genoeg, een bijeenkomst van een Putting Citizens First-congres. Een aantal partijen vroegen zich af hoe het college aankeek tegen het schenden van mensenrechten in dat land. Over de mensenrechten werd opmerkelijk snel heengestapt, het debat zeurde voort over wie de reis betaalde.<\/p>\n

\u2018Je hoeft geen Arabisch te kunnen hoor, om te snappen dat dit niet mag..\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Raadslid Gerrie Elfrink van de SP zei: \u2018De gedragscode voor ambtenaren is geschonden. Staan de deuren voor corruptie nu open?\u2019<\/p>\n

Andere partijen zeiden dat het Marcouch zou sieren als hij gewoon zijn excuses aanbood, dan was de kous daarmee af. Marcouch legde verantwoording af namens het college, hij had de reis goedgekeurd. Een uur lang bleef hij kalm herhalen: \u2018De gedragscode van de gemeente beschrijft niet hoe om te gaan met de reis- en hotelkosten als een ambtenaar wordt gevraagd om op een congres te spreken.\u2019 Een raadslid zei: \u2018Je hoeft geen Arabisch te kunnen hoor, om te snappen dat dit niet mag: reizen op kosten van derden. Punt.\u2019<\/p>\n

Het welles-nietesspel duurde voort. Raadsleden lieten een zak snoep rondgaan. Sommigen keken naar vakantiefoto\u2019s op Facebook. Het debat kreeg iets kinderachtigs. Marcouch had geen ander verhaal dan de verwijzing naar de gedragscode.<\/p>\n

18 juni: interview<\/h5>\n

Aangezien ik de gesprekken met Marcouch de afgelopen maanden het interessantst vond in een informele sfeer, wilde ik hem interviewen tijdens een lunch. Dat verzoek werd niet ingewilligd. Een assistente bracht me naar zijn werkkamer en bleef aanwezig bij het gesprek. Ik vroeg of hij deze zomer nog naar zijn geboortedorp ging. Hij hoopte van wel. \u2018Vertel je ze over hier?\u2019 vroeg ik.<\/p>\n

\u2018Ze zijn vooral blij dat ik er ben. Die mensen zijn hier nooit geweest, hun beeld is: je hebt het sowieso goed als je in Europa zit, los van je positie.\u2019 Hij liet me een foto van zijn dorp zien. \u2018Aan zee wordt nu de grootste haven van Afrika gebouwd. Het strandje waar ik vroeger speelde, is van de ene op de andere dag volledig afgezet. Mijn dorp is veranderd. Veel mensen zitten in Europa, zoals ik, we zijn toeristen geworden daar. In de zomer is het er net Marbella. Er liggen Duitsers, Belgen en Nederlanders op het strand en na de zomer loopt het dorp leeg. Er zwerven wel veel vluchtelingen tegenwoordig.\u2019<\/p>\n

Op een kladblok krabbelde hij Noord-Afrika en het puntje van Spanje en hij zei: \u2018Ik kom hier vandaan: de Rif. Naast mijn dorp zit een Spaanse enclave met een immens hoog hek eromheen. Een paar jaar geleden kwamen de Afrikanen. Ze willen allemaal over het hek. Want als je er eenmaal over bent, zit je in Europa en krijg je asiel. Iedereen wil daarheen.\u2019<\/p>\n

\u2018Net als jij vroeger.\u2019<\/p>\n

\u2018Ja, want in Europa liepen de mensen rechtop. Bij ons liepen ze krom van het werken, en de vernedering.\u2019<\/p>\n

De Rif is stelselmatig onderdrukt, vertelt Marcouch. De Riffijnen hadden weinig vrijheden, geen onderwijs, stromend water of andere voorzieningen. Toen de familie Marcouch de mogelijkheid kreeg om af te reizen, deden ze dat. \u2018Mijn vader zei: \u201cHet mooiste wat ons is overkomen is dat we een paspoort kregen.\u201d Als zij,\u2019 en Marcouch wees naar zijn assistente, \u2018daar op vakantie is, dan zien ze een leuke vrouw, maar vooral iemand om mee te trouwen omdat ze een wandelende verblijfsvergunning is.\u2019<\/p>\n

\u2018In hoeverre is deze jeugd bepalend geweest voor je loopbaan?\u2019<\/p>\n

\u2018Heel erg. De manier waarop de overheid daar met de mensen omgaat, leert je om achterdochtig te zijn naar alles wat georganiseerd is. Praten met een agent is per definitie verraad. Want de overheid doet zich wel voor als dienstbaar, maar het enige wat werkt, zijn de oren van de staat. Dus zodra je ook maar een beetje kritiek hebt op de overheid, word je al ontboden door de veiligheidsman.\u2019<\/p>\n

\u2018Maar dan ben jij toch een heel grote verrader geworden in hun ogen?\u2019<\/p>\n

\u2018Dat is een van de scheldwoorden die ik veelvuldig naar mijn hoofd kreeg ja. Maar mijn vader zei dat wij, zijn kinderen, de kansen kregen die hij nooit had gehad. Ik voelde me erg gezegend om in Nederland te zijn. Wij konden studeren! Mijn intrinsieke motivatie om iets van het leven te maken was groot. Ik had veel honger naar kennis en perspectief. Ik was doordrongen van het feit dat \u00edk het kon doen.\u2019<\/p>\n

‘We liepen met tulbanden, lieten onze baard groeien en leerden strijdliederen. Maar ik heb daardoor dus wel heel veel kennis van zulke bewegingen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

\u2018In je autobiografie las ik ook dat je ooit op een salafistisch dwaalspoortje bent beland. Hoe verklaar je dat?\u2019<\/p>\n

\u2018Dat heeft ook met die jeugd te maken. Het islamitische gedachtegoed was tenminste iets om trots op te zijn. Als je me als kind in Nederland had gevraagd: wie ben jij? Dan had ik moeten zeggen: \u201cIk ben Marokkaan en Riffijn.\u201d Alleen: daar wilde je niet mee geassocieerd worden, en een \u201cechte\u201d Nederlander was ik toen natuurlijk ook nog niet. Wat overblijft als identiteit is religie. Ik werd ge\u00efnspireerd door het idee van broederschap. Je voelt je verbonden met de grote islamitische wereld. We liepen met tulbanden, lieten onze baard groeien en leerden strijdliederen. Maar ik heb daardoor dus wel heel veel kennis van zulke bewegingen.\u2019<\/p>\n

Marcouch waarschuwde onlangs nog voor de komst van een salafistische imam in Arnhem. \u2018Er is veel werk te verzetten omtrent kennis en kunde wat betreft het salafisme. Elders zijn die discussies al jarenlang gaande, maar wij zijn er pas mee geconfronteerd na de moord op Theo van Gogh. Salafisme was allang aanwezig in Nederland, maar men dacht altijd: \u201cAch, die gasten zijn gek.\u201d Zoals je ook bij opmerkingen van een paar gasten in de politiek vandaag de dag kunt denken: \u201cDie zijn gek.\u201d\u2019<\/p>\n

\u2018Negeren is dus gevaarlijk. Maar wat doe je, ga je bij deze mensen op de koffie?\u2019<\/p>\n

\u2018Ja. Van de week waren hier nog familieleden van een jongen die is aangehouden vanwege zijn radicale idee\u00ebn. Ze zeiden: \u201cHij is onze broer, maar moeten wij daarop aangesproken worden?\u201d Het zijn jongeren die hun leven aan het opbouwen zijn en toch het gevoel hebben bij een sollicitatie te moeten melden dat hun broer is opgepakt. Ze zijn dan heel blij dat ik verstand heb van het salafisme en er stelling tegen durf te nemen.\u2019<\/p>\n

\u2018Hoe vind je het dat het vaak gaat over jou als persoon?\u2019<\/p>\n

Hij hakkelde wat. \u2018Dat is vervelend. Het moet over de inhoud gaan. Ik heb een familie en die raakt dat veel meer. Toch wil ik mijn rol kunnen gebruiken om salafisten aan te pakken. Omdat ik weet wat het doet met gezinnen als iemand afreist.\u2019<\/p>\n

Toen ik hem vroeg naar zijn ambities als burgemeester van Arnhem vertelde hij over zijn idee\u00ebn op het gebied van wijkveiligheid. De criminaliteitscijfers in Arnhem liegen\u00a0er niet om: 74,8 geregistreerde delicten\u00a0per duizend inwoners. Het Nederlands gemiddelde is 48,9. \u2018We werken aan een plan per wijk. Daarvoor ben ik in iedere wijk met bewoners in gesprek. Ik wil de veiligheid dichtbij huis organiseren, gebaseerd op wat bewoners, functionarissen en diverse organisaties in de wijk ons vertellen. Als meest voorkomende vorm van sociale overlast rapporteren bewoners groepen jongeren, dronken mensen en drugsoverlast.\u2019<\/p>\n

Daarnaast zei hij de ambitie te hebben om Arnhem op de kaart te zetten. \u2018Ik probeer bij ministers en beleidsmakers in de Randstad de ogen te openen voor onze regio: de problemen die hier zijn, op het gebied van bereikbaarheid bijvoorbeeld, maar ook de kansen die hier liggen als het gaat om wonen bijvoorbeeld, en het vestigingsklimaat voor bedrijven. Maar de kern is dat ik er wil zijn voor alle Arnhemmers. Om iets te vieren maar ook als het moeilijk is. Problemen aanhoren en bij de juiste mensen neerleggen zodat ze verder worden geholpen.\u2019<\/p>\n

Ik vroeg wat het hierna ging worden. \u2018In alle eerlijkheid: wat dat betreft heb ik nooit een plan. Maar politiek ben ik nog niet klaar, ik voel me betrokken en ik heb het gevoel dat ik nog iets kan doen dat relevant is.\u2019<\/p>\n

\u2018Je moet ook naar kinderboerderijen en bakkers, is dat relevant in deze functie?\u2019<\/p>\n

\u2018Het mooie van deze baan is dat je alle facetten van het leven meemaakt. De openbare orde en veiligheid, georganiseerde misdaad\u2026 Maar je bent ook de burgervader die op een gegeven moment bij een bakker stilstaat of bij ouders langsgaat van wie een kind door een misdrijf is omgekomen. Die verbondenheid met Arnhemmers, in vreugde en verdriet, dat vind ik een van de mooie dingen van dit werk.\u2019<\/p>\n

\u2018Toch lijkt het me moeilijk om over alles enthousiast te zijn.\u2019<\/p>\n

\u2018Ik kom natuurlijk van de politie, waarbij je de ene keer achter een boef aanrent en even later bij een feestelijke gelegenheid staat. Dat is switchen, dat zijn inderdaad veel rollen. Maar volgens mij zit dat in mij.\u2019<\/p>\n

\u2018Hoe hou je veertien carnavalsspeeches dragelijk?\u2019<\/p>\n

Hij glimlachte. \u2018Het is soms ook gewoon professioneel je werk doen.\u2019 We lachten.<\/p>\n

Tot slot wilde ik weten of deze baan zijn politieke opvattingen heeft veranderd. Hij zei: \u2018Nee, ik ben een sociaaldemocraat. Dat is in de Rif al gezaaid. Ik weet wat verheffing betekent. Ik ken het belang van onderwijs, van kansen krijgen en ze pakken. Dat is niet veranderd. Maar ik zie ook de andere kant. Zo zijn er veel autochtone Arnhemmers die kampen met laaggeletterdheid. Ik vind dat we die mensen niet als de boze Nederlanders moeten wegzetten.\u2019<\/p>\n

Hij slaat met zijn vuist op de tekening van zijn geboortedorp. \u2018Ik weet hoe het is als je niet gezien wordt. Ik heb veel van die mensen gesproken. Ik werd altijd aardig ontvangen. Kreeg koffie en dan gingen we in gesprek. Hun boosheid was altijd in de trant van: \u201cHoe kan het dat Ali zo\u2019n dure auto rijdt?\u201d Ze zien dat die nieuwe Nederlanders succes hebben, dat de karavaan verder trekt en dat zij achterblijven. Ze denken dat het wel criminelen zullen zijn. Ze leven nog met het idee: allochtonen hebben het slechter dan de Nederlanders. Heel lang was dat natuurlijk ook zo. Maar ik zeg ze dan: \u201cAli kan een crimineel zijn maar het kan ook dat hij een ondernemer is die uitslaapt omdat hij \u2019s avonds werkt.\u201d\u2019<\/p>\n

Marcouch pakte zijn telefoon en zocht lang in zijn foto\u2019s. De assistente zei voorzichtig dat we moesten afronden. \u2018Ja, maar nog even dit.\u2019 Hij zocht verder. \u2018Ja, deze!\u2019<\/p>\n

Trots liet hij me een foto zien van een oude vrouw die zijn wang kuste. Hij droeg een knalrode PvdA-jas. De vrouw straalde. \u2018Zij reageerde eerst heel giftig op ons: \u201cIk ga PVV stemmen!\u201d Ik vroeg haar waarom. Ze voelde zich gewoon onveilig in haar buurt. Begrijpelijk. Heel goed luisteren helpt, het was maar een half uurtje, maar toen we afscheid namen leek het alsof ze gered was. Haar uitbundigheid, die kus, ze voelde zich gehoord. Uiteindelijk gaat het daar om: dat je niemand in de samenleving vergeet.\u2019<\/p>\n

De afgelopen maanden had ik tijdens mijn vele ontmoetingen met Marcouch gek genoeg geen negatieve eigenschappen of storende trekjes bij hem bespeurd. Dit was misschien het ijdelste wat hij had gedaan: een foto van zijn eigen succesje tonen. Ergens gaf hij zichzelf daarmee ongegeneerd een schouderklopje. Aan de andere kant was het aandoenlijk en liet het zien hoe deze sociaaldemocraat te werk wil gaan: via ieder individu de massa proberen te \u2018redden\u2019, en daarbij niemand vergeten.<\/p>\n

\"Portret<\/p>\n

Andere geluiden<\/h5>\n

In de wandelgangen klonken er ook wat andere geluiden. De mensen die ik sprak zeiden stuk voor stuk dat ze hem een ontzettend leuke, benaderbare man vonden, maar politiek wat zwak. \u2018Waar de vorige burgemeester ons regelmatig een update gaf over de stand van zaken rondom het jihadisme,\u2019 werd er gezegd, \u2018doet Marcouch dit nooit. Updaten kan ook in het geheim h\u00e8, mocht dat nodig zijn, dus privacy of veiligheidsrisico\u2019s kunnen geen argumenten zijn om dat niet te doen.\u2019<\/p>\n

Ik vroeg mensen op het stadhuis wat ze van zijn beleid voor de komende vier jaar vonden, van de veiligheidsnota. \u2018Je verwacht dus dat daarin staat: dit wil ik gaan doen, zo gaan we het doen en dat heb ik over vier jaar bereikt. Maar er staat eigenlijk helemaal niet zoveel in.\u2019 En een ander: \u2018Volgens een ambtenaar die ik over zijn beleid sprak, durft hij nooit stelling te nemen. Dan kan hij namelijk ook nergens op afgerekend worden. En als hij geen fouten maakt, heeft hij een grotere kans op een mooie positie in Den Haag, als minister ofzo. Want Arnhem is natuurlijk niet zijn eindstation, aldus die ambtenaar. Neem nou die Zwartepietendiscussie, daar neemt Marcouch ook geen stelling in. De stichting die de intocht organiseert, weigert hun pieten aan te passen.<\/p>\n

Marcouch heeft gesproken met de stichting voorafgaand aan de laatste intocht en daarin beloofden ze beterschap. Maar vervolgens waren de pieten nog steeds pikzwart. Marcouch stond dus eigenlijk voor lul. Daarna heeft ie nog \u00e9\u00e9n keer gesproken met de stichting en toen ze zeiden dat er een paar pieten lichter zwart geschminkt waren, vond hij het goed. Hij weigert in gesprek te gaan met migrantenorganisaties hierover. Hij blijft de Sint en zijn Zwarte Pieten gewoon ontvangen, terwijl ik vind dat-ie dat zou moeten weigeren.\u2019<\/p>\n

Weer een ander legde ik deze Zwartepietendiscussie voor en die zei: \u2018Marcouch heeft in de wandelgangen gezegd dat een motie hem hierin wel zou helpen. Hij wil dus wel, maar durft niet. Pas als wij het met een motie afdwingen, gaat hij iets doen.\u2019<\/p>\n

Het enige echte lichtpuntje die avond leek me dat het D66-bestuurslid inmiddels zwanger was van haar vriend, het PVV-raadslid.<\/p><\/blockquote>\n

Ik zei dat hij niet bang overkomt. \u2018In de media niet nee. Hij is een fantastische ambassadeur voor de stad. Hij is ontzettend charmant, grappig, mediageniek en heeft natuurlijk een mooi levensverhaal. Daarom zie je hem in allerlei programma\u2019s op de regionale en nationale tv. Volgens sommigen is dat ook onderdeel van zijn strategie om in Den Haag terecht te komen. We hebben ons er weleens aan ge\u00ebrgerd dat hij vooral via de media communiceert en niet met de raad. Hij heeft een stem in het college, maar hij stemt nooit mee, dat is toch vreemd?\u2019<\/p>\n

Deze mensen waren allemaal gelieerd aan een partij. Kleurde dat hun opvattingen? Bij Marcouch kreeg ik dat idee nauwelijks. Dat kun je politiek zwak noemen, of gewoon behorend bij zijn functie of zijn strategische toekomstplannen. Of die toekomst nou in Arnhem ligt of elders, hij leek me geen kortetermijndenker.<\/p>\n

Ik dacht terug aan de carnavalsvierders die Marcouch belachelijk hadden gemaakt, en aan Charles Darwin. De carnavalsvierders leken bang voor verandering en hechtten veel waarde aan \u2018hun\u2019 tradities, terwijl Darwin zei: \u2018Zij die zich het beste aanpassen zullen overleven.\u2019<\/p>\n

Marcouch had niet gehoord wat de carnavalsvierders over hem zeiden die avond, maar hij wist donders goed dat zulke sentimenten leven. En hij beseft \u00f3\u00f3k wat Darwin bedoelde. Dit lijkt me het fundament onder al zijn handelen.<\/p>\n

26 juni: geklapt<\/h5>\n

Een uur nadat ik klaar was met het uittypen van mijn interview met Marcouch viel de coalitie in Arnhem. Ik spoedde me naar de ingelaste raadsvergadering.<\/p>\n

In zijn functie van voorzitter riep Marcouch op tot een kalm debat. Zo geschiedde. Alleen de man van de SP ergerde zich soms kapot en dan schoot hij op uit zijn stoel om wat te zeggen. De coalitiepartijen leken het vertrouwen in elkaar te hebben verloren. Maar na uren vergaderen kwam er uiterst moeizaam uit dat er naar een oplossing gekeken moest worden.<\/p>\n\n

\n
\n
Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.<\/div>\n \n
Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland twee keer per week in je mail. In elke nieuwsbrief ontvang je \u00e9\u00e9n artikel helemaal gratis.<\/div>\n <\/div>\n\n
\n
\n Ja, dit wil ik ><\/a>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n

Het enige echte lichtpuntje die avond leek me dat het D66-bestuurslid inmiddels zwanger was van haar vriend, het PVV-raadslid. Zij werd door veel mensen gefeliciteerd, hij nauwelijks. Maar toen hij van de interruptiemicrofoon terugliep naar zijn zetel keek hij haar wel steeds vertederd aan.<\/p>\n

29 augustus: premi\u00e8re<\/h5>\n

Ik stond op het dakterras van de bioscoop en keek uit op het Stationsplein waar eens een kok met een pan achter een overvaller aanrende. Marcouch stond verderop. Ik wilde weten hoe zijn zomer was geweest, maar hij had geen tijd. Deze periode stond voor hem in het teken van de vele herdenkingen rondom de Slag om Arnhem en een woordvoerster zei me dat hij dezer dagen ook \u2018druk is geweest het wietexperiment\u2019. Arnhem is een van de tien gemeenten waar in 2021 legale wiet gekocht kan worden.<\/p>\n

Van het zonovergoten dakterras de donkere bioscoopzaal in. De documentaire Arnhem For Ever<\/em> ging in premi\u00e8re, een film over hoe de Slag het leven van nabestaanden en overlevenden heeft veranderd. Toen Marcouch speechte, scheen de filmprojector in zijn gezicht. De ene helft van zijn hoofd kleurde blauw, de andere rood. \u2018Deze slag had impact voor de bevrijding van heel Europa. We herdenken om de vrijheid van vandaag te vieren. Dit doen we samen met de Engelsen. En ook de Duitsers leggen jaarlijks een krans.\u2019<\/p>\n

De slag werd verloren, Arnhem lag in puin en de bevrijding liet nog maanden op zich wachten.<\/p>\n

1 september: herinneringsmaaltijd<\/h5>\n

Onder de John Frostbrug, waar 75 jaar geleden de Slag werd verloren, werden tafels gedekt voor de eerste herinneringsmaaltijd.<\/p>\n

Na de maaltijd vroeg ik de burgemeester hoe zijn zomer was geweest. Het antwoord liet op zich wachten, hij moest eerst op de foto.<\/p>\n

\u2018Ik ben naar mijn geboortedorp geweest,\u2019 vertelde hij daarna.<\/p>\n

\u2018Hoe staat het met de haven?\u2019<\/p>\n

\u2018In volle gang. Maar de inwoners zijn daar niet erg mee bezig. Ze zijn gewend dat ze geen invloed hebben.\u2019<\/p>\n

Ik vroeg of zijn handen niet gingen jeuken als hij dat zag. \u2018Tuurlijk wel, maar ik woon hier. Dit is mijn thuis.\u2019<\/p>\n

Een man kwam ertussendoor en zei dat hij \u2018zomaar\u2019 een parkeerboete had gekregen. Daarna vroeg iemand van een moskee hoe zij de Slag het beste kunnen herdenken. Marcouch adviseerde om de eerste generatie erbij te betrekken. \u2018Nederlanders trokken naar Canada omdat hier weinig werkgelegenheid was, terwijl er juist gastarbeiders werden aangetrokken voor de wederopbouw. Een gekke verschuiving, toch?\u2019 Toen zei hij zacht tegen mij: \u2018Kom, wegwezen.\u2019<\/p>\n

We liepen naar het stadhuis. Voor het eerst in maanden waren we echt alleen. \u2018Iedereen wil wat van je, maar dat is je eigen schuld omdat je zo benaderbaar bent,\u2019 zei ik. Lachend zei hij: \u2018Tja, maar weten wat er speelt is voor mijn baan het belangrijkste.\u2019<\/p>\n

We liepen de Markt op waar ik hem zo\u2019n twee jaar geleden voor het eerst zag staan en waar Wilders tegen zijn komst demonstreerde. Toen we afscheid namen, kwam er een man op ons af fietsen. \u2018Heeft u een minuutje?\u2019 Marcouch gaf mij een knipoog en zei tegen de man: \u2018Altijd.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Schrijver Jonah Falke woont in Arnhem. Achmed Marcouch is daar sinds 1 september 2017 burgemeester. Hoe heeft hij het er de afgelopen twee jaar vanaf gebracht? Wat wil hij met zijn weerbarstige stad? Falke volgde hem.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-446127","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-macht"],"acf":[],"author_name":"Jonah Falke","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/446127","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=446127"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/446127\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jonah Falke","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=446127"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=446127"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}