
 {"id":442315,"date":"2019-09-15T02:13:31","date_gmt":"2019-09-15T00:13:31","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=442315"},"modified":"2020-01-07T17:28:12","modified_gmt":"2020-01-07T16:28:12","slug":"abdo-shanan-dagboek-van-een-banneling","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/abdo-shanan-dagboek-van-een-banneling\/","title":{"rendered":"Fotodocument: Dagboek van een Algerijnse banneling"},"content":{"rendered":"<p class=\"tekst\">Heeft u enig idee hoe het voelt als je eigenlijk niet weet waar je thuishoort? Als je niet zeker weet of de plek waar je je dagelijks leven doorbrengt wel is waar je wilt zijn of hoort te zijn? Als het gevoel dat wie je bent niet aansluit bij wat je ouders zeggen dat je bent? Of wanneer er simpelweg geen ruimte is om te zijn wie je wilt zijn door politieke en sociale beperkingen? Hoe voelt dat? Of in het geval van fotograaf Abdo Shanan: hoe ziet dat gevoel eruit?<\/p>\n<p class=\"tekst\">Shanan woont in Algiers, Algerije en is de zoon van een Soedanese vader en een Algerijnse moeder. In 1982 werd hij geboren in Algerije, maar hij groeide er niet op. Vlak voordat in december 1991 een burgeroorlog uitbrak in Algerije, vertrok het gezin Shanan naar Libi\u00eb. Abdo was toen negen. Hij zou achttien jaar van zijn leven in Libi\u00eb doorbrengen voordat hij terugkwam in zijn geboorteland. Al die tijd voelde hij zich Algerijns, terwijl zijn vader hem voortdurend op zijn Soedanese achtergrond wees. Door de achtergrond en opleiding van zijn vader, een hoogleraar internationaal recht, leefde hij in Libi\u00eb te midden van een bevoorrechte internationale bovenklasse.<br \/>\nToen Shanan op 28-jarige leeftijd in Algerije terugkeerde, realiseerde hij zich dat hij er een vreemde was geworden. Dat zijn Soedanese achtergrond en zijn tijd in Libi\u00eb net zoveel invloed hadden op zijn identiteit als de plaats waar hij was geboren.<br \/>\nFotograferen helpt Abdo om uiting te geven aan zijn gevoel een banneling te zijn. Het documenteren van zijn omgeving en het dagelijks leven van zijn generatiegenoten is voor hem een manier om om te gaan met zijn pogingen \u2018erbij te horen\u2019. De beelden zijn z\u2019n visuele dagboek, dat hij Diary: Exile heeft genoemd. Fotograferen beschouwt hij als zijn \u2018vierde taal\u2019, naast Arabisch, Frans en Engels. Het is een rauwe taal die dichter bij schreeuwen staat dan bij een normaal gesprek. Korrelig zwart-wit, geschoten vanuit vreemde standpunten, suggestieve stills, momentopnames met vaak een ongewone beelduitsnede. Het is een dramatisch spel met scherpte en onscherpte, licht en donker, dat vele fotografische conventies doorbreekt.<br \/>\nShanan heeft zichzelf leren fotograferen; in Algerije zijn er niet veel mogelijkheden voor een foto-opleiding. Inmiddels wordt zijn werk internationaal gewaardeerd en geprezen en heeft hij meegedaan aan workshops en tentoonstellingen van Magnum, Addis Fotofest en andere gerenommeerde organisaties. In september is hij in Nederland. Hij is een van de twaalf fotografen die geselecteerd zijn voor de Joop Swart Masterclass van World Press Photo. In deze prestigieuze jaarlijkse masterclass voor documentaire fotografen werken de fotografen dit jaar aan een verhaal over het thema Contrast. Shanan werkt aan een nieuwe serie over politieke contrasten in zijn geboorteland. Het resultaat zal hij samen met de andere deelnemers tonen tijdens een presentatie op fotofestival Unseen, zaterdag 21 september.<\/p>\n<p class=\"tekst\">http:\/\/abdoshanan.portfoliobox.me<br \/>\nhttps:\/\/www.worldpressphoto.org<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fotograferen helpt Abdo Shanan, geboren in Algerije als zoon van een Soedanese vader en een Algerijnse moeder, opgegroeid in Libi\u00eb en nu weer woonachtig in Algerije, om uiting te geven aan zijn gevoel een banneling te zijn. <\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-442315","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-cultuur"],"acf":[],"author_name":"Jenny Smets","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/442315","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=442315"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/442315\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jenny Smets","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=442315"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=442315"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}