De jongste van de twee mannen kijkt op van zijn Arabische koffie, zijn vraag blijft in de lucht hangen.<\/p>\n
Ik kijk nerveus van hem naar zijn huisgenoot, naast hem op de lage bank in deze schemerige kelder onder de soek van Jeruzalem. Het enige licht valt zijdelings langs de steile stenen trap achter hem naar beneden, net als het geschreeuw van de markt boven ons, het geratel van karren vol granaatappels, het geduw. Mijn telefoon doet het niet meer.<\/p>\n
Hij wacht verwachtingsvol op een antwoord. De andere man slurpt luid van zijn koffie. Helemaal uit Belgi\u00eb zie ik mijn moeder zich naar me toedraaien. Ze vraagt stekelig: en hoe ben je ook alweer in een kelder in Jeruzalem beland?<\/span><\/p>\n Een paar uur daarvoor was ik nog in paniek door de straten van de oude soek aan het jakkeren, onderweg naar een cruciale ontmoeting voor de research voor mijn roman. Na maanden appen zou ik eindelijk een soldaat ontmoeten die in dezelfde brigade dienst doet als mijn hoofdpersoon. Het voelde als een ontmoeting met mijn personage zelf, en ik vreesde dat hij dat zelf ook zo begon te zien, want erg veel enthousiasme had hij niet aan de dag gelegd over onze afspraak.<\/p>\n Tussen de tafels waarop doornenkronen worden verkocht, laveerde ik me zo diep de stad in dat het even duurde voor ik aan mezelf durfde toegeven dat ik was verdwaald.<\/p><\/blockquote>\n Trappen op, trappen af, langs de Armeense wijk naar de Arabische soek, tussen de winkeltjes achter andere winkeltjes, door hoger liggende stegen die uitkwamen op de platte daken van de christelijke wijk, via de luide kramen vol paternosters, wijwater en afgodsbeelden langs de oplopende straat waar ooit Christus zijn kruis had gedragen.<\/p>\n Tussen de tafels waarop doornenkronen worden verkocht, laveerde ik me zo diep de stad in dat het even duurde voor ik aan mezelf durfde toegeven dat ik was verdwaald. De soek keerde zich in duizenden blikken naar mij, plots voelde ik hoe het verlangen om hier te verdwijnen me zo zichtbaar had gemaakt dat ik uit alle winkeltjes werd aangestaard. Elk besef van tijd was weggegleden, de batterij van mijn telefoon bleek leeg.<\/p>\n \u2018Waar kom je vandaan,\u2019 vroeg een man met salamanderachtige ogen, zijn armen behangen met goedkope halskettingen, slechts dertig sjekel mevrouw<\/span>.<\/p>\n Ik zei dat ik The Austrian Hospice zocht. Het kan ook zijn dat ik het zowat schreeuwde. Intussen pookte hij met de halskettingen tegen mijn arm, hoe heet je<\/span>.<\/p>\n I\u2019m sorry, ik heb haast.<\/p>\n Hij vroeg hoeveel kamelen mijn vader voor me wilde. Vijf? Tien?<\/span> En tussen ons ontstond een beeld dat te breed voor waar wordt aangenomen, dat wisten we allebei, misschien wilde hij me een clich\u00e9 meegeven als souvenir.<\/p>\n \u2018Ik breng je wel,\u2019 zei een jongen met een open glimlach. Hij loodste me langs achterpoorten en gangetjes naar het oude pelgrimshuis, we waren er vlakbij.<\/p>\n