{"id":440827,"date":"2019-10-11T10:00:22","date_gmt":"2019-10-11T08:00:22","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=440827"},"modified":"2020-11-22T12:35:04","modified_gmt":"2020-11-22T11:35:04","slug":"homoman-dilemma-anders","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/homoman-dilemma-anders\/","title":{"rendered":"Het dilemma van de homoman: conformeren of je anders-zijn omarmen?"},"content":{"rendered":"
\n
Opnieuw relevant, want<\/h5>\n

Op 11 oktober is het internationale Coming Out Day.\u00a0<\/em>Op deze dag wordt extra aandacht besteed aan mensen die uit de kast willen komen. Sinds zijn coming-out koestert journalist Haroon Ali zijn anders-zijn als homoman, maar niet iedereen denkt er zo over.<\/p>\n<\/div>\n

\u2018Ik word er zo moe van om als anders te worden gezien, alleen omdat ik met mannen het bed deel,\u2019 zei theaterregisseur Marcus Azzini onlangs tegen me in een interview. We hadden het over zijn voorstelling Small Town Boy<\/em>, die tijdens Pride is te zien in de Amsterdamse Stadsschouwburg.<\/p>\n

Dat woord, \u2018anders\u2019, bleef nog dagen door mijn hoofd spoken. We zijn<\/em> toch ook anders, de uitzondering op de regel? Ik geniet er juist van om een outsider te zijn. Omdat ik homo ben, zijn alle verwachtingen over het verloop van mijn leven weggevallen: geen vrouw, geen kinderen, geen huisje, boompje, beestje. Niet alleen de heteronormatieve maatschappij plaatst\u00ad\u00ad mij daarbuiten, ik doe het zelf ook.<\/p>\n

Ik focus nu even op de homogemeenschap, waar ik zelf toe behoor en dus het meeste vanaf weet. Het is een gemeenschap van mannen die zeer divers is, dus ik wil niet al te veel generaliseren. Maar als je kijkt naar het spectrum van identiteit, zijn er een aantal kampen.<\/p>\n

Je hebt mannen die hun identiteit niet willen laten defini\u00ebren door hun homoseksualiteit. Ja, ze zijn gay, maar ze willen het er niet te veel over hebben en meedoen met de rest. Je hebt mannen zoals ik, die vinden dat hun persoonlijkheid, interesses en levensstijl juist worden bepaald door hun geaardheid. Ze erkennen dat ze anders zijn en zoeken andere outsiders op. Daartussenin zitten bijvoorbeeld millennials die wegblijven van labels of juist een waaier aan (nieuwe) labels op zichzelf toepassen.<\/p>\n

Schaamte<\/h5>\n

Als tiener was ik erg onzeker over mijn uiterlijk. Ik durfde niet op te vallen en was gewoon een aardige, zachtaardige jongen die weinig indruk maakte op school. Toen ik in de eerste klas van het vwo besefte dat ik op jongens val, schrok ik echter niet. Ik zag mijn ontluikende geaardheid als een verborgen superkracht, een alter ego waarmee ik me kon onderscheiden van mijn klasgenoten. Ik hield het wel verborgen op de middelbare school, toch huiverig voor de reacties, maar van binnen voelde ik me een \u2018queen\u2019.<\/p>\n

Na mijn coming-out op mijn 21ste kon ik eindelijk toetreden tot het exclusieve genootschap waar ik al jaren over fantaseerde, met campy popmuziek, drag queens, ontblote torso\u2019s en regenboogvlaggen. Ik voelde me uitverkoren \u2013 en nog steeds eigenlijk.<\/p>\n

Ik besef dat maar weinig tieners zo over homoseksualiteit denken. De meesten schamen zich er eerst een tijd voor of lopen ervoor weg. Schaamte staat ook centraal in het zelfhulpboek The Velvet Rage<\/em> van psycholoog Alan Downs (uit 2005), de Bijbel van zo ongeveer iedere hoogopgeleide homoman. Volgens Downs groeien gays op in een samenleving die hen aanleert dat homoseksuele gevoelens onacceptabel zijn en dat ze daardoor geen echte mannen zijn. \u2018Jongens internaliseren al op jonge leeftijd die sterke gevoelens van schaamte en raken ervan overtuigd dat hen iets mankeert. Dat gemankeerde zelfbeeld voorkomt dat ze de normale, gezonde fases van adolescentie doorlopen.\u2019<\/p>\n

Toen ik uit de kast kwam, zei ik tegen mijn islamitische ouders: fijn als jullie me accepteren, maar ik heb die acceptatie niet nodig<\/em>.<\/p><\/blockquote>\n

Ik ben nogal kritisch op het boek van Downs, omdat zijn schaamtetheorie nauwelijks wordt onderbouwd. Het is er volgens Downs gewoon, bij iedere homo. \u2018Sommigen kunnen zich niet herinneren dat ze zich schaamden. Ze stormden uit de kast en keken nooit achterom\u2019, schrijft hij. \u2018En de meeste homo\u2019s die uit de kast zijn voelen <\/em>die schaamte ook niet meer. Maar wat ooit een gevoel was, is nu iets dieper en donkerder geworden: het geloof dat je de liefde niet waardig bent.\u2019 Dat leidt volgens Downs tot rage<\/em>, een opgekropte woede als brandstof voor destructief gedrag: promiscue seks, veel drank en drugs en een onverzadigbare sport- en prestatiedrang. Alles om die schaamte te compenseren.<\/p>\n

Toch geldt dat niet voor iedere homo. Toen ik uit de kast kwam, zei ik tegen mijn islamitische ouders: fijn als jullie me accepteren, maar ik heb die acceptatie niet nodig<\/em>. En hoewel ik zeker destructief gedrag zie in de homogemeenschap, is schaamte niet per se de achterliggende drijfveer.<\/p>\n

<\/div><\/div>
\"\"<\/a><\/div>
Uit de serie \u2018Gender as a performance\u2019 (2012) - Chris Rijksen. <\/figcaption><\/figure>
\"\"<\/a><\/div>
\u2018Duncan\u2019 uit de serie \u2018Harsh Beautiful Portraits\u2019(2014) - James M. Barrett. <\/figcaption><\/figure>
\"\"<\/a><\/div>
\u2018Lady Privates: Don't Ask, Do Tell!\u2019 uit de serie \u2018I \u2665 Brooklyn Girls\u2019 (2011) - Erica Beckman. (www.ericabeckman.com)<\/figcaption><\/figure><\/div><\/div>\n

Als ik naar mezelf kijk, geniet ik gewoon van recreatieve drugs en vrije seks. Dat doe ik niet omdat ik iets wil compenseren of verbloemen, maar omdat het een fijne uitlaatklep is. Daarnaast heb ik al zeven jaar een gelukkige, solide relatie, dus het een sluit het ander niet uit. En bovendien: promiscue seks en overmatig drugsgebruik zijn ook een probleem onder grootstedelijke hetero\u2019s \u2013 hoe verklaar je d\u00e1t?\u00a0<\/strong><\/p>\n

Militant<\/h5>\n

Ik heb hier verhitte discussies over met vriend en documentairemaker Nicolaas Veul. Zijn nieuwste film Pisnicht: The Movie<\/em> gaat over de psychologische impact van homograppen. Veul is opgegroeid met meer schaamte over zijn seksualiteit dan ik en ziet daarom ook meer open wonden in de homogemeenschap.<\/p>\n

\u2018Het is logisch dat jij je afzet tegen de massa,\u2019 zegt hij tegen me in een caf\u00e9. \u2018Veel gays gingen je voor. Kijk naar de Rode Flikkers (de homotak van de voormalige Pacifistisch-Socialistische Partij, red.), die hadden ook overal schijt aan. Maar het blijft een tegenreactie op de meerderheid die jou typeert als anders. Jij hebt ook shit op je bordje gekregen waarmee je moet dealen. Je kunt twisten over wat dat met jou doet.\u2019<\/p>\n

‘Homograppen trekken een scheidingslijn: wij lachen hierom en jij staat daarbuiten. Zo worden homo\u2019s ontmenselijkt en dat heeft grote consequenties.’<\/p><\/blockquote>\n

Veul maakte Pisnicht<\/em> nadat Youp van \u2019t Hek het scheldwoord gebruikte in een column. \u2018Veel mensen denken: Nicolaas kan niet tegen een grapje. Er is niks mis met \u00e9\u00e9n grap, maar al die grappen bouwen samen aan een sociaal construct waarin gays worden gezien als sissy\u2019s met slappe handjes. Homograppen trekken een scheidingslijn: wij lachen hierom en jij staat daarbuiten. Zo worden homo\u2019s ontmenselijkt en dat heeft grote consequenties.<\/p>\n

Het maakt dat ze vaak alleen staan, waardoor homo\u2019s veel vaker kampen met eenzaamheid, depressiviteit en su\u00efcidale gedachten. Dat baart mij zorgen, omdat ik weet hoe kwetsbaar je je kunt voelen. Ook de psychiaters die ik sprak voor deze film zeggen dat we als maatschappij sensitiever moeten zijn naar mensen die worden bestempeld als anders.\u2019<\/p>\n

Veul is ook een Velvet Rage<\/em>-aanhanger. \u2018Als tiener moet je je al afvragen wie je bent. En dan moet je je ook nog zien te verhouden tot een wereld die jouw identiteit ziet als eng, of vies. Het is moeilijk om daar op zo\u2019n kwetsbare leeftijd mee in het reine te komen.\u2019<\/p>\n

Volgens Veul gaat dat voorbij de schaamte waar Downs op hamert. \u2018Een puber kan schaamte voelen, maar ook in zijn harnas duiken, of juist militant worden. Feit blijft dat je ontwikkeling op pauze stond totdat je uit de kast kwam.\u2019 Daar heeft hij wel een punt. Ik zette mijn familie altijd op de eerste plek en sloeg na mijn coming-out de andere kant uit \u2013 my way or the highway. Als dertiger ben ik wel iets milder, maar ik blijf een militante homo.<\/p>\n\n

\n
\n
Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.<\/div>\n \n
Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland twee keer per week in je mail. In elke nieuwsbrief ontvang je \u00e9\u00e9n artikel helemaal gratis.<\/div>\n <\/div>\n\n
\n
\n Ja, dit wil ik ><\/a>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n
Gave<\/h5>\n

Misschien klamp ik daarom zo vast aan het mooie in onze gemeenschap, net als de \u2018Gay Men of Wisdom\u2019 (een Amerikaanse zelfhulpgroep) doen in een YouTube-filmpje<\/a>. \u2018Ik zie ons als de hoeders van kunst en cultuur\u2019, zegt \u00e9\u00e9n oudere man in een lederen uniform. \u2018We koesteren schoonheid en dat uit zich in alle aspecten van onze levens.\u2019<\/p>\n

Een ander focust op de hechte broederband: \u2018Gays zijn veerkrachtig, als je kijkt hoe we als een gemeenschap uit de aidscrisis zijn gekomen.\u2019 E\u00e9n van hen ziet homoseksualiteit zelfs als een \u2018gave\u2019, omdat homo\u2019s \u2018masculien-feminiene intelligentie\u2019 hebben en beide krachten durven te uiten in een samenleving die wordt gedomineerd door \u2018toxic masculinity\u2019.<\/p>\n

Zelfverzekerde hetero\u2019s bezoeken steeds vaker onze feesten, zoals Milkshake Festival, omdat de sfeer open minded is en ze genieten van alle aandacht.<\/p><\/blockquote>\n

Die gave bracht unieke literatuur, kunst en muziek voort, van Alan Ginsbergs Howl<\/em> tot George Michaels Outside<\/em>. In sommige opzichten zijn we ook vrijer en verder dan de massa. Hoe vaak hoor ik niet van heteromannen \u00e9n -vrouwen dat zij ook wel eens een sekssauna zouden willen bezoeken? En dankzij ons leren heteromannen langzaam hun dogma\u2019s over masculiniteit los te laten. Ik zie dat ze veel stijlmiddelen overnemen uit de homocultuur: ze harsen hun lichaamshaar, dragen tanktops die hun spieren accentueren, hebben ineens een oorbel en verven hun haar platinablond. Leuk, al zou het nog fijner zijn als ze ook aan hun innerlijk gaan werken en zich wat kwetsbaarder durven opstellen.<\/p>\n

<\/div><\/div>
\"\"<\/a><\/div>
\u2018Brandon\u2019 uit de serie \u2018Queer Kids\u2019 (2011) - Michael Sharkey. <\/figcaption><\/figure>
\"\"<\/a><\/div>
\u2018Like spoons\u2019 uit de serie \u2018Through the Lens of Desire\u2019 (2016) - Kris Sanford<\/figcaption><\/figure>
\"\"<\/a><\/div>
Uit de serie \u2018Till death us do part\u2019 (2014) - John Paul Evans.<\/figcaption><\/figure><\/div><\/div>\n

 <\/p>\n

De ironie is dat vooral onzekere, onwetende heteromannen een hekel hebben aan homo\u2019s, omdat ze te bedreigend zijn voor hun fragiele ego. Zelfverzekerde hetero\u2019s bezoeken juist steeds vaker onze feesten, zoals Milkshake Festival, omdat de sfeer open minded is, en ze genieten van alle aandacht die ze daar krijgen. Hoe moet ik me daar als relnicht tot verhouden? Blijf ik zwelgen in mijn anders-zijn en me afzetten tegen de burgerlijkheid in Straight World?<\/p>\n

\u2018Waarom moet je bewijzen dat je een stoere kerel bent?\u2019, zegt Nicolaas Veul. \u2018Ik kan ook zeggen: Youp, rot op. De kunst is om bruggen te slaan, voor de nieuwe generatie gays die opgroeit met gevoel dat ze niks waard zijn.\u2019<\/p>\n

Degelijk<\/h5>\n

Als ik denk aan bruggen slaan, zie ik degelijke vinexhomo\u2019s voor me, die samen een rijtjeshuis kopen, opdraven bij de buurtbarbecue, maar niks gewaagds durven te delen om hun heterovrienden niet af te schrikken. Prima als je daar gelukkig van wordt, maar is dat vooruitgang voor de homogemeenschap; conformeren, in plaats van de norm te dagen?<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>\u2018De tendens in Nederland is: je mag het wel zijn, maar je moet het niet te veel laten zien.\u2019<\/span>18 april 2018<\/span><\/span><\/a>\n

Tegelijkertijd heb ik geen zin in een samenleving waarin lhbti\u2019ers de godganse dag staan te gillen: \u2018I\u2019m here, I\u2019m queer, get used to it!\u2019. Toch is het inherent aan homoseksualiteit dat je er altijd buiten zal vallen, dus hoe ga je daarmee om? Het antwoord is dat er niet \u00e9\u00e9n juist antwoord is. Die aanpak verschilt per persoon en situatie.<\/p>\n

\u2018Gays zullen altijd in de minderheid blijven en zich moeten zien te verhouden tot de meerderheid\u2019, zegt Veul. \u2018Maar die giftige cirkel van actie en tegenreactie moet wel worden doorbroken. En dat kan alleen als gays worden gezien als broers en zussen, als mensen van vlees en bloed.\u2019<\/p>\n

Maar wat is daarvoor nodig? Moeten we assimileren in Straight World en onze bijzondere cultuur vergeten? Veul: \u2018Ik denk niet dat we hoeven te kiezen. Ik geloof in bruggen slaan met hetero\u2019s en haal tegelijkertijd veel kracht uit de homocultuur. De pijn in onze gemeenschap brengt de mooiste muziek voort\u00ad. Maar als we die pijn niet zouden hebben, konden we misschien nummers maken over andere dingen.\u2019<\/p>\n

\n

Alle foto’s bij dit artikel maken deel uit van de expositie Remember the Past, Create the future<\/em>, een initiatief van Pride Photo Award.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Pisnicht: The Movie<\/em><\/a> van Nicolaas Veul werd op donderdag 1 augustus uitgezonden bij de VPRO op NPO3, en is nog steeds online te zien.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Opnieuw relevant, want Op 11 oktober is het internationale Coming Out Day.\u00a0Op deze dag wordt extra aandacht besteed aan mensen die uit de kast willen komen. Sinds zijn coming-out koestert journalist Haroon Ali zijn anders-zijn als homoman, maar niet iedereen denkt er zo over. \u2018Ik word er zo moe van om als anders te worden […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-440827","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-identiteit","article_type-achtergrond"],"acf":[],"author_name":"Haroon Ali","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/440827","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=440827"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/440827\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Haroon Ali","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=440827"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=440827"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}