Voor Martin was met name de steun van zijn heteroseksuele teamgenoten cruciaal bij zijn besluit om uit de kast te komen. \u2018Die steun wordt niet alleen uitgesproken, maar ook onderbouwd door donaties aan organisaties die diversiteit in de sport promoten. Ik had daardoor het gevoel dat ik met trots kon zeggen dat ik homoseksueel ben. In een andere competitie had ik dit misschien niet gedaan.\u2019<\/p>\n
In New York werkte MLS-club NYCFC bij het opzetten van de Pride Night samen met Athlete Ally, een organisatie die een einde wil maken aan homo- en transfobie in de sport. In de afgelopen jaren sloten talloze atleten uit verschillende sporten zich als ambassadeur aan bij de belangengroep. Veel van hen komen uit de voetbalwereld. Zo is Megan Rapinoe, heldin van wereldkampioen Amerika, bij de organisatie aangesloten. Ook Martin sloot zich aan, net zoals veel van zijn heteroseksuele collega\u2019s.<\/p>\n
Dat ook niet-LHBTI\u2019ers zich uitspreken is belangrijk, zegt Hudson Taylor, oprichter van Athlete Ally. \u2018Er is nog nooit een burgerrechtenbeweging voor minderheden geweest die succesvol was zonder de steun van de meerderheid. De obstakels die LHBTI-jongeren ervaren om deel te nemen aan sport worden grotendeels opgeworpen door heteroseksuele mensen. Het is aan ons om die weg te nemen.\u2019<\/p>\n
Als een van de beste worstelaars van het land verkeerde Taylor tijdens zijn studiejaren in een spagaat: als theaterstudent aan de universiteit van Maryland had hij veel homoseksuele vrienden, maar in de kleedkamer van zijn worstelteam bevond hij zich in een bolwerk van homofobie. Taylor: \u2018De cultuur die heerste weerhield homoseksuele jongeren ervan om aan sport deel te nemen. Ik was daar onderdeel van en vond dat ik wat moest doen.\u2019<\/p>\n
\u2018Veel sporters zeggen in de media de juiste dingen, maar het is de vraag of zij zich daar ook naar gedragen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Om solidariteit te tonen, worstelde Taylor zijn partijen voortaan met een LHBTI-sticker op zijn hoofddeksel. Het kwam hem op kritiek te staan, maar die sneeuwde onder door de tweeduizend brieven die hij in van LHBTI-jongeren en -atleten ontving. Ze waren door hem ge\u00efnspireerd, of vroegen om advies. \u2018Dat veranderde mijn leven,\u2019 zegt Taylor. Wat als zijn bereik groter zou zijn, dacht de Amerikaan. Het idee voor Athlete Ally was geboren.<\/p>\n
Medewerkers en ambassadeurs van de organisatie gaan langs universiteiten, sportclubs en bonden om voorlichting te geven over het cre\u00ebren van een inclusief sportklimaat. Er is in de afgelopen jaren vooruitgang geboekt, zegt Taylor, onder meer verwijzend naar de behandeling van Martin, maar: \u2018Het kan altijd beter. Veel sporters zeggen in de media de juiste dingen,\u2019 ziet hij, \u2018maar het is de vraag of zij zich daar ook naar gedragen.\u2019<\/p>\n
De ontwikkelingen in de MLS noemt hij \u2018positieve indicatoren\u2019, zij het aan geografische trends onderhevig. \u2018In de progressieve delen van het land zie je de meeste steun.\u2019 Een enkeling boycot de Pride Nights in de voetbalcompetitie, weet Taylor, maar de reacties die hij kreeg na de avond bij NYCFC waren overwegend positief.<\/p>\n
\u2018Als je hier aan een typische mannelijke atleet denkt, denk je aan een American footballspeler. De relatie tussen mannelijkheid en voetbal is hier anders dan bijvoorbeeld in Europa.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
In educatie van clubs, coaches en jonge spelers ziet hij de sleutel naar een sportcultuur waarin spelers als Martin voor hun homoseksualiteit uit kunnen komen, of nog beter, waarin geaardheid er niet meer toe doet en voetballers louter op hun kwaliteiten worden beoordeeld. Dat de sport- en voetbalwereld vaak nog een bastion van LHBTI-discriminatie is, ligt volgens Taylor aan de connectie tussen homofobie en seksisme. \u2018Het komt voort uit concepten van mannelijkheid en vrouwelijkheid die zijn aangeleerd.\u2019<\/p>\n
Dat de voetballer in Amerika, waar de sport relatief jong is, niet symbool staat voor het stereotype van de mannelijke atleet, verklaart volgens Taylor het verschil tussen de relatief progressieve aard van de MLS en de hardnekkige homofobie die in traditionele voetballanden woekert. \u2018Als je hier aan een typische mannelijke atleet denkt, denk je aan een American footballspeler. De relatie tussen mannelijkheid en voetbal is hier anders dan in Europa.\u2019 Bovendien, zo bewees het afgelopen WK in Frankrijk wederom, is de sport in de Verenigde Staten door vrouwen op de kaart gezet.<\/p>\n
Kicksen uit de wilgen<\/h5>\n
Dat het voetbal in Europa conservatiever is dan in de Verenigde Staten, merkte Robbie Rogers in 2013 toen hij een tijdje bij de Engelse Premier League-club Leeds United speelde. Toen hij daarna (als eerste Amerikaanse voetballer) uit de kast kwam, besloot hij wegens negatieve reacties te stoppen met de sport.<\/p>\n
Terug in Amerika werd Rogers aangespoord een comeback te maken. De achttienvoudig international plukte zijn kicksen uit de wilgen, werd landskampioen met LA Galaxy en groeide uit tot een rolmodel, onder meer voor een jonge Collin Martin. \u2018Dat hij v\u00f3\u00f3r mij uit de kast kwam, maakte mijn beslissing er veel makkelijker op.\u2019<\/p>\n
Bemoedigend maar (vooralsnog) spaarzaam zijn de signalen uit het Europese voetbal. In mei van dit jaar verscheen de Franse voetballer Antoine Griezmann op de cover van het LHBTI-blad TETU<\/em>. \u2018Als een homoseksuele voetballer uit de kast wil komen, heeft hij misschien niet alle spelers van de Franse ploeg aan zijn zijde, maar mij wel,\u2019 sprak de aanvaller in het bijgaande interview. In Denemarken reageerde Viktor Fischer eerder dit jaar op homofobe spreekkoren aan zijn adres: \u2018Het woord homo mag niet als belediging worden gebruikt, zeker niet in 2019.\u2019 Bram van Polen, aanvoerder van FC Zwolle, zei het twee jaar geleden \u2018leuk\u2019 te vinden als een homoseksuele voetballer zich bij zijn club zou melden.<\/p>\n\n
![\"lhbti\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/HH-114497598-1280x853.jpg\")
<\/p>\n