{"id":436889,"date":"2019-06-15T04:00:09","date_gmt":"2019-06-15T02:00:09","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=436889"},"modified":"2020-01-14T10:51:20","modified_gmt":"2020-01-14T09:51:20","slug":"liefde-en-seks-in-amerika-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/liefde-en-seks-in-amerika-2\/","title":{"rendered":"Liefde en seks in Amerika, deel 2: Langs sekswerkers en polygamisten"},"content":{"rendered":"

Thunder only happens when it\u2019s raining<\/em>
\nPlayers only love you when they\u2019re playing<\/em>
\nWomen, they will come and they will go<\/em>
\nWhen the rain washes you clean, you\u2019ll know<\/em>
\nFleetwood Mac –\u00a0Dreams<\/em><\/p>\n

Vlak bij de grens met Utah ligt in de woestijn van Arizona het stadje Colorado City, dat doet denken dat God in razernij wat huizen in de woestijn heeft neergesmeten. Aan de kant van Utah heet Colorado City Hildale en daar bevindt zich Zion\u2019s Most Wanted Hotel. Het hotel heeft zijn naam te danken aan Warren Jeffs, die in 2006 door de FBI op de Ten Most Wanted List werd geplaatst. Jeffs was voorzitter van de Fundamentalist Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints en voor hij in 2007 in Texas werd veroordeeld tot levenslang plus twintig jaar voor onder andere aanranding van kinderen woonde hij met vrouwen en kinderen in het gebouw dat nu Zion\u2019s Most Wanted Hotel is geworden. Jeffs schijnt ruim tachtig vrouwen te hebben gehad.<\/p>\n

Het hotel ademt de sfeer van een David Lynch-film. De receptie wordt bemand door twee kinderen, een jongen en een meisje van een jaar of tien. De jongen is iets jonger dan het meisje en op elke vraag die ik hem stel, antwoordt hij: \u2018Dat moet ik met de manager bespreken.\u2019 Hij gaat dan naar achteren, ik hoor een vrouwenstem, waarna hij terugkomt met een antwoord terwijl het meisje weemoedig voor zich uit blijft staren alsof ze nu al weet dat ze de rest van haar leven deze receptie zal bemannen.<\/p>\n

Het is zondagmiddag, een graad of 22, het stadje ligt lamlendig in de late middagzon. Ik ben hier met Roos om een betrekkelijk jeugdige polygamist te bezoeken die duidelijk wil maken dat polygamie meer is dan sekteleiders die in de gevangenis belanden na seks met minderjarigen.
\nEen paar dagen v\u00f3\u00f3r we aan deze reis begonnen, heb ik Roos verlaten omdat ik enkele weken eerder verliefd was geworden op een ander. De wonden zijn nog vers, wat de beste wonden zijn voor de schrijver, het roofdier en de slachter. Deze reis door vijf staten in het westen van Amerika is niet meer alleen een onderzoek naar liefde en seks in Amerika, maar ook een poging goed uit elkaar te gaan, voor zover pijn niet haaks staat op dat onschuldige woordje \u2018goed\u2019.<\/p>\n<\/span>Lees ook<\/span>Liefde en seks in Amerika, deel 1: \u2018Alle liefde begint met een visioen\u2019<\/span>26 mei 2019<\/span><\/span><\/a>\n

\u2018Je bent de mensen die je hebt ontmoet,\u2019 schreef ik recentelijk. Roos zit in mijn bloed en ook al ga je zelf, dat betekent niet dat er geen rouw is. Maar ik rouw tussen alles door, zo heb ik altijd gerouwd. Op deze zondagmiddag confronteert de naam van het hotel me voornamelijk met mijn verliefdheid; most wanted<\/em> is de kortste samenvatting van al het verlangen.<\/p>\n

De laagste vorm van liefde<\/h5>\n

Marion, de polygamist, is in zijn achtertuin aan het barbecue\u00ebn, we mogen een hotdog mee-eten. Hij draagt een bordeauxrode trui en een spijkerbroek en is eind dertig. Men zou hem ook met een skateboard onder de arm voorbij kunnen zien lopen. Marion heeft een eigen bedrijf, een callcenter; bedrijven hebben zelf nauwelijks meer telefonisten in dienst maar besteden dat uit aan callcenters.<\/p>\n

Met onze hotdogs nemen we op tuinstoelen plaats.\u00a0 \u2018Ik kan me liefde zonder geloof, zonder religie niet voorstellen,\u2019 zegt Marion. \u2018Wat is dat voor liefde? Apen kennen geen liefde.\u2019
\n\u2018Apen kennen verbintenis,\u2019 zegt Roos. Ik bijt in mijn hotdog, sap druipt op mijn broek. \u2018De laagste vorm van liefde is verliefdheid, bewondering,\u2019 verklaart Marion. Hij spreekt met de stelligheid van een man die geen twijfel kent. \u2018God is er niet, daarom moet je hem vertegenwoordigen. God kan je geen watermeloen geven, daarom doet mijn zoon dat.\u2019
\nEen zoon van Marion serveert ons watermeloen. De mens als plaatsvervanger van God, een charmante maar ook gevaarlijke gedachte.<\/p>\n\n

Strakke buikjes<\/h5>\n

Het wordt langzaam koud, we gaan naar boven. Op de eerste verdieping bevindt zich de woonkamer, waar we wegzinken in leren banken. Marions eerste vrouw, Holly, en zijn derde vrouw, Lisa, serveren thee en komen dan naast ons zitten. Zijn tweede vrouw, Katie, is in Las Vegas en zal zich later bij ons voegen.<\/p>\n

\u2018Ik had negen jaar een monogame relatie met Marion,\u2019 vertelt Holly, ze draagt een grijs truitje, \u2018maar polygamie verscheen aan de horizon. We wisten alleen niet wie het zou worden. Toen kwam Katie, het was 2013, het was een tornado. Het voelde alsof ik een leven had opgebouwd dat ik nu aan iemand anders moest geven. Ik zei steeds tegen Katie: \u201cHet is niets persoonlijks, het is de positie die je inneemt. Daar heb ik het soms moeilijk mee.\u201d\u2019 Holly voegt eraan toe: \u2018Ik had me geen betere zustervrouwen kunnen wensen, door hen voel ik me levendig.\u2019<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\u2018Hoe gaan jullie om met jaloezie?\u2019 vraag ik. \u2018Ik kijk weleens naar mijn zustervrouwen,\u2019 zegt Holly, \u2018en dan denk ik: wat hebben zij mooie haren en strakke buikjes, dat stoort me een beetje, maar ik ben niet competitief. Ik dwing mezelf er wel aan te denken dat ze seks hebben met mijn echtgenoot als ze met hem alleen zijn. Ik dril het in mijn hoofd, ik mag dat niet vergeten. Je moet namelijk in de realiteit blijven.\u2019<\/p>\n

Marion eet met smaak een hamburger. \u2018Elk van de kamers van mijn vrouwen is zo verschillend,\u2019 zegt hij, \u2018neem de kamer van Lisa, er zijn in haar kamer wel tachtig schelpen, ze is dol op de zee en ze woont in de woestijn.\u2019<\/p>\n

\u2018En hoe ben jij zijn derde vrouw geworden?\u2019 vraag ik. Lisa heeft lange blonde haren, draagt een bloesje van spijkerstof en een zwarte rok. Ze vertelt dat ze op de middelbare school iets had met Marion (\u2018heel onschuldig, we hebben amper gezoend\u2019) maar uiteindelijk koos voor Mike. \u2018Tien jaar lang had ik een gebroken hart,\u2019 zegt Marion. \u2018Ik was kapot.\u2019<\/p>\n

Ik kijk naar Holly, maar haar gezicht vertoont geen emotie. Ze kent het verhaal. Misschien is de behoefte de enige te zijn ietwat infantiel; de mens is een kuddedier dat maar niet kan ophouden ernaar te streven een unieke plaats in die kudde in te nemen.<\/p>\n

Vroeg of laat gaat de liefde gepaard met het verlangen naar wraak<\/p><\/blockquote>\n

Lisa vertelt verder. Met Mike heeft ze drie kinderen, maar hij bleek verslaafd, werd een dief en belandde in de gevangenis. De oudste dochter van Mike en Lisa, 14 jaar, zit tegenover me in een trainingspak. Ze volgt het gesprek nauwlettend.<\/p>\n

\u2018Ik dacht: ik kan het alleen,\u2019 zegt Lisa. \u2018Ik heb geen man meer nodig. Tot Marion verscheen die suggereerde dat ik misschien zijn derde vrouw zou kunnen worden. Hij wist het niet zeker, hij zei: \u201cLaten we samen bidden.\u201d We hebben gebeden, maar er gebeurde niets, maandenlang gebeurde er niets. Tot er op een middag een enorme bos bloemen bij me werd afgeleverd. Op het kaartje stond: \u201cFrom Marion, Holly and Katie. Give us a call.\u201d<\/span> Toen heb ik gebeld. Het eerste jaar was vreselijk, ik zou liever mijn arm afhakken dan dat jaar nog eens over te doen.\u2019
\n\u2018En zie je Mike nog weleens?\u2019 vraag ik. \u2018Soms rijd ik tien uur met de kinderen om hem op te zoeken in de gevangenis.\u2019 \u2018Het is onduidelijk of hij er ooit uit komt,\u2019 zegt Marion, \u2018we doen ons best, maar hij zit ook nog in zijn eigen gevangenis, die van de verslaving.\u2019<\/p>\n

Op een zomeravond staat Mike voor de deur, zo stel ik het me voor, en hij wil zijn leven terug. Een vleugje Tennessee Williams snuif ik op. Vroeg of laat gaat de liefde gepaard met het verlangen naar wraak.<\/p>\n

Op de bank slapen<\/h5>\n

Roos lijkt overtuigd te zijn van het huiselijk geluk hier. Ze zegt: \u2018Jullie houden zoveel van elkaar.\u2019<\/p>\n

Holly knikt en ze vertelt dat ze een kindje had dat dood ter wereld kwam. Toen ze weer zwanger was, was Katie er als tweede vrouw en ze zegt: \u2018Het dode kindje noemen wij een angel baby<\/em>, het kindje daarna heet rainbow baby<\/em>, ik voelde dat mijn nieuwe kindje ook van Katie was, dat het echt ook ons kindje zou worden, ik wilde dat zij bij de bevalling was en niet Marion.\u2019 Marion lacht. \u2018Ja, ze hebben ervoor gezorgd dat ik niet bij de bevalling kon zijn, het was een complot van die twee.\u2019<\/p>\n

Roos is zwanger van mij, hoewel ze tegenover de polygamisten beleefdheidshalve doet alsof dat niet meer het geval is. We nemen niet alleen afscheid van een relatie, maar ook van een kind.
\nKatie arriveert uit Vegas met haar baby. Ze is tien jaar jonger dan Holly en Lisa, ze zegt: \u2018Soms wordt Marion er midden in de nacht door een van ons uitgegooid, maar dan nemen de andere vrouwen hem niet op. Dan moet hij op de bank slapen. We roddelen ook veel over elkaar. Dat is het voordeel van polygamie. Er is altijd wel iemand om over te roddelen.\u2019 Bij het afscheid vat Marion wat mij betreft alle polygamie samen in vier woorden: Keep your enemies close<\/em>.\u2019<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

In de auto zegt Roos: \u2018Zie je wel dat je met meer vrouwen tegelijk van dezelfde man kan houden?\u2019 \u2018Ja,\u2019 antwoord ik. \u2018Dat kan misschien. Soms. Maar jouw pijn doet mij pijn.\u2019<\/p>\n

\u2018Als het gebroken hart van een ander jou zoveel pijn doet, waarom ren je dan altijd weg?\u2019 vraagt Roos. \u2018Hoeveel gebroken harten kan jouw hart aan?\u2019<\/p>\n

\u2018Mijn moeder heeft mijn hart gebroken,\u2019 antwoord ik. \u2018Dat was genoeg. Morgen Nevada. De sekswerkers.\u2019<\/p>\n

Onthechting<\/h5>\n

Ava draagt een blauw zomerjurkje. We zitten op de veranda van de Bunny Ranch, een bordeel aan de rand van Carson City in het noordwesten van Nevada. In de verte zijn de besneeuwde bergtoppen nog zichtbaar. Het bordeel bestaat uit een aantal aan elkaar gemonteerde mobile homes<\/em>, maar binnen is de illusie van luxe levendig.<\/p>\n

Ava is een Koreaans-Amerikaanse vrouw van in de twintig. Haar moeder is Koreaanse, haar vader was militair. Conor, de manager van het bordeel, een man van eind dertig met Russisch-Iers bloed die hiervoor bij een radiostation werkte, woont het gesprek bij om het zekere voor het onzekere te nemen. Hij heeft uitgelegd dat religieuze fanatici zich soms vermommen als journalisten om sekswerkers te bekeren.<\/p>\n

\u2018Sekswerk is intiem, maar ik blijf professioneel, ook als ik een keer zelf klaarkom\u2019<\/p><\/blockquote>\n

\u2018Emotionele intelligentie is belangrijk,\u2019 zegt Ava, \u2018je moet de dingen van elkaar kunnen scheiden. Ik ben twee weken hier, dan ga ik vier weken terug naar Michigan. Niet iedereen weet wat ik doe, maar ik heb een goed verhaal.\u2019 Ava spreekt met een kalm soort intelligentie die ook iets van onthechting verraadt, misschien is alle werkelijke intelligentie ook onthechting.<\/p>\n

Op weg naar het bordeel heeft Roos tegen me gezegd: \u2018Het doet me pijn te denken aan al die keren dat je me afwees in bed. Dat je zei dat het normaal is iets minder sexdrive<\/em> te hebben, dat het vanzelf terug zou komen. Maar het gaat niet vanzelf en het kwam niet terug. In m\u2019n eentje probeerde ik alles: sexy blijven, verleidelijk ondergoed, jou verrassen, jou verleiden, anderen verleiden zodat je me weer spannend zou vinden, zodat je me kon straffen omdat je dat zo geil vindt. Je zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken, maar ondertussen investeerde jij je verlangen en speelsheid in andere meisjes. Tot op zekere hoogte wist ik dat en dacht ik: misschien helpt het. Misschien steken andere meisjes weer een vuur in je aan en neem je dat mee naar huis. Maar in ons huis wilde je niets meer aansteken.\u2019<\/p>\n

De hoerenloper als romanticus<\/h5>\n

Een oudere man, een bloemist, levert een prachtige bos bloemen af bij het bordeel. \u2018Ja, dat gebeurt vaker,\u2019 zegt Conor, \u2018klanten geven de meisjes bloemen.\u2019 De hoerenloper als romanticus. Ik kijk naar de bergen en denk aan de woorden van Roos: \u2018In m\u2019n eentje probeerde ik alles.\u2019 Soms is de liefde dat: in je eentje alles proberen.<\/p>\n

\u2018Het klinkt raar,\u2019 zegt Ava, \u2018maar sekswerk gaat om verleiding. En verleiding vereist intelligentie. Ik probeer de beste versie van mezelf te geven. Als er een klant binnenkomt, is er eerst de line-up<\/span>, alle meisjes staan op een rij. Sommige mannen hebben fetisjen, en die kan ik dan zonodig doorverwijzen. Iedereen heeft andere specialiteiten.\u2019<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\u2018Wat zijn jouw specialiteiten?\u2019 wil Roos weten. \u2018girlfriend-experience<\/em>,\u2019 zegt Ava. \u2018En als mannen een voetfetisj hebben, kunnen ze ook bij mij terecht.\u2019 Ze toont haar voeten.
\nRoos wil nog weten wat liefde is. \u2018Liefde,\u2019 zegt Ava, \u2018is als je geaccepteerd wordt.\u2019
\n\u2018En hoe verhoudt intimiteit zich tot liefde?\u2019 vraagt Roos. \u2018Sekswerk is intiem, maar ik blijf professioneel, ook als ik een keer zelf klaarkom. Je krijgt iets terug van de klanten, ik had een keer een veertigjarige maagd die zei: je hebt me over een dood punt heen geholpen. En er zijn de onderhandelingen met de klant, ook intiem, je onderhandelt over de prijs, de extra\u2019s. Het bordeel organiseert workshops zodat we beter worden in onderhandelen.\u2019<\/p>\n

Daarin lijkt sekswerk dan op reguliere liefde, die bestaat uit een oneindige reeks van vredesonderhandelingen zonder dat de vrede ooit bereikt wordt. Soms heb je zin in een nieuwe, frisse, vrolijke oorlog.<\/p>\n

\u2018Literatuur is jouw excuus om een beul te kunnen zijn. Ik ben niet jouw ex, ik ben een overlevende van kamp Arnon, een survivor\u2019<\/em><\/p><\/blockquote>\n

De zon gaat langzaam onder in Nevada, het is stil in het bordeel. Ava wil jong met pensioen gaan en dan een bandje beginnen en Conor zegt, terwijl hij me op de schouder slaat: \u2018Ik ben blij dat jullie geen religieuze fanatici waren.\u2019<\/p>\n

Ten oosten van Carson City, op een uurtje of vijf rijden, ligt op tweeduizend meter hoogte het stadje Ely. Restaurants, motels, enkele bordelen \u2013 Nevada is de enige staat waar prostitutie legaal is \u2013 en een spoorwegmuseum. In Ely heb je het gevoel aan de buitenste rand van de mensheid te staan. Na Ely komt de dood. Niet voor niets heet de weg van Ely richting Reno \u2018de eenzaamste autoroute\u2019.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

In het motel, dat wederom aan Lynch doet denken, krijgen Roos en ik ruzie. De huis-tuin-en-keukenhechtingen scheuren los. Ze zegt: \u2018Als ik net zo meedogenloos was als je moeder kon zijn, zou ik tegen je zeggen: een relatie met jou is als een werkkamp en je beseft te laat dat het eigenlijk een vernietigingskamp is. Je werkt om jou te blijven inspireren en als de inspiratie op is, als je niet langer nuttig bent, dan zit je tijd erop. Je hoorde de verhalen over de vrouwen die voor je gingen, je zag de rook, maar je besloot het te negeren, het niet te geloven. Misschien is een goede schrijver niet veel anders dan een kampbeul. Voor jou is alles geoorloofd in naam van de literatuur. Literatuur is jouw excuus om een beul te kunnen zijn. Ik ben niet jouw ex, ik ben een overlevende van kamp Arnon, een survivor<\/em>.\u2019<\/p>\n

Kamp Arnon, daar kan ik mee leven. Als het verwijt goed geformuleerd is, kan ik er zelfs van genieten.<\/p>\n

Geil van buitenaardse wezens<\/h5>\n

Ze laat de tuin zien, een soort verwaarloosde Biergarten. \u2018Ik ben getrouwd met Hector, een Mexicaan, voor zijn Green Card,\u2019 zegt ze. \u2018Maar hij rookte te veel hasj, kreeg hem niet eens meer overeind van de hasj. Toen ging hij met mijn zus naar bed. Daarna ben ik gescheiden. Er zijn zoveel andere mensen met wie je naar bed kan, waarom dan met mijn zus?\u2019 Een goede vraag.<\/p>\n

\u2018Ik had zoveel slechte seks zonder ervoor betaald te worden, ik dacht: dan kun je er beter voor betaald worden\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Ze laat de kamers zien. \u2018Ik ben hier nu drie maanden,\u2019 vertelt ze, \u2018ik woon in het bordeel, waar anders? Dit is de kamer van Jerry the Alien.\u2019 Op het bed zie ik een buitenaards wezen liggen, een pop met een grote open mond, duidelijk bedoeld om gepenetreerd te worden.<\/p>\n

\u2018Sommige mannen worden geil van buitenaardse wezens,\u2019 vertelt Lilly. \u2018Maar voor buitenaardse wezens moeten ze ook betalen. Dit is mijn konijn. Ik knip zijn haren en daar maak ik wol van. Mijn zus is twaalf jaar jonger en verslaafd aan de hero\u00efne, mijn broer was verslaafd aan de coke, maar die heeft zich doodgereden. Ik was serveerster in Aspen. Ik had zoveel slechte seks zonder ervoor betaald te worden, ik dacht: dan kun je er beter voor betaald worden. Mannen doen namelijk beter hun best als ze ervoor betalen, ze willen toch waar voor hun geld. Mijn vader was militair, hij heeft ons allemaal misbruikt, fysiek en emotioneel. Maar als ik mijn medicijnen neem, ben ik gelukkig. Met mijn therapeute skype ik. Ze vindt het niet fantastisch dat ik in een bordeel werk, maar wat kan ze eraan doen. Als je maar op je zelf past, zegt ze.\u2019<\/p>\n

\u2018En je woede?\u2019 informeer ik. \u2018Ik dood mijn woede met vriendelijkheid,\u2019 antwoordt Lilly. \u2018Hoe meer je met vriendelijkheid doodt, hoe beter het is.\u2019 Dit is het treurigste bordeel van Amerika, misschien van de hele wereld. Even voelde alle liefde als binnenstebuiten gekeerde eenzaamheid.<\/p>\n

\u2018Waar denk je aan?\u2019 vraagt Roos in de auto. \u2018Aan Lilly,\u2019 zeg ik. \u2018Aan die woorden: I kill my anger with kindness.<\/em>\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Met zijn vriendin maakt Arnon Grunberg een rondreis op zoek naar liefde, seks en relaties in Amerika. Een paar weken v\u00f3\u00f3r vertrek werd hij verliefd op een andere vrouw. \u2018Misschien is de behoefte de enige te zijn ietwat infantiel.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-436889","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-leven"],"acf":[],"author_name":"Arnon Grunberg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/436889","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=436889"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/436889\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Arnon Grunberg","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=436889"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=436889"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}