Feuilleton<\/p>\n
Jonas kijkt Betty diep in de ogen. \u2018Zie het als een uitdaging,\u2019 zegt hij, alsof hij haar zojuist gevraagd heeft om CEO van zijn reclamebureau te worden in plaats van de nanny van zijn kinderen, die nietsvermoedend in een hoekje van het caf\u00e9 zitten te spelen.<\/p>\n
Betty knippert met haar ogen. Ik ben een professionele journaliste. Nou ja, met een kookrubriek. Nou ja, met niet zo heel veel werk op het moment. Maar moedertje spelen?<\/p>\n
\u2018Ben ik hier niet een beetje te oud voor? En te hoogopgeleid?\u2019<\/p>\n
\u2018Het is tijdelijk. Dit is een noodsituatie.\u2019<\/p>\n
Wat precies de noodsituatie is, is niet helemaal duidelijk, al heeft Betty een vermoeden waarom Roos de nanny heeft ontslagen.<\/p>\n
\u2018Jonas, niet dat het me iets aangaat, maar, nou, het gaat me wel aan als ik\u2026 heb je iets met Jo-Ann?\u2019 Zit ik nou al ja te zeggen tegen dit baantje?<\/p>\n
\u2018Waar blijft de koffie?\u2019 zegt Jonas ge\u00efrriteerd. Hij kijkt weg. John Col\u00adtra\u00adne speelt \u2018Everytime we say goodbye\u2019. \u2018Er was wel iets,\u2019 zegt hij. \u2018Maar het was niets. Nu moeten we eerst even dit probleem tackelen.\u2019<\/p>\n
We? Even?<\/p>\n
Het harnas van Jonas\u2019 managersjargon houdt hem overeind, net als het dure survivaljack dat hij niet uittrekt. Hij veegt zijn haar uit zijn gezicht en laat bestudeerd een lok terug op zijn voorhoofd vallen op een manier die hij waarschijnlijk \u2018jongensachtig\u2019 vindt, maar die er nu wat wanhopig uitziet. \u2018Kunnen we een deal sluiten? Ik heb echt a.s.a.p. iemand nodig, Betty.\u2019<\/p>\n
Voor de kinderen? \u2018Waarom ik?\u2019<\/p>\n
\u2018Ik ken je. De kinderen kennen je. En die vinden je leuk. En ik ook.\u2019 Hij grijnst naar haar, in de hoop op een verpletterend effect. Een iets te doorzichtig compliment.<\/p>\n
Moedertje spelen. Geen vader en moedertje.<\/p>\n
Jonas herneemt zich. \u2018Het kostenplaatje is geen key issue voor mij.\u2019<\/p>\n
\u2018Ik word de meest overbetaalde nanny in Amsterdam.\u2019 En de oudste. En de klunzigste. \u2018Is het fulltime?\u2019<\/p>\n
\u2018Nee, parttime. Halen, brengen. Oppassen. Soms koken.\u2019<\/p>\n
\u2018Moet ik een uniform aan?\u2019<\/p>\n
Jonas kijkt haar verwilderd aan.<\/p>\n
\u2018Grapje.\u2019<\/p>\n
\u2018O.\u2019 Storm trekt aan zijn mouw. \u2018Pap,\u2019 zegt hij, \u2018mogen we cola?\u2019<\/p>\n
Jonas knikt. \u2018Bestel maar. Maar niks tegen je moeder zeggen, h\u00e8.\u2019<\/p>\n
\u2018Nee, pap,\u2019 zegt Storm.<\/p>\n
De routine in zijn stem zou Betty moeten verontrusten. \u2018Ik doe het niet,\u2019 wil ze tegen Jonas zeggen. Maar dan begint John Coltrane \u2018My favourite things\u2019 te spelen.<\/p>\n
R aindrops on roses and whiskers on kittens\u2026 De romantiek van het nannyschap valt even vol over Betty heen. The Sound of Music! Julie Andrews! Haar geheime liefde voor zwart-wit- en technicolorfilms die alleen nog worden uitgezonden rond Kerstmis, de zoete romantiek van bescheiden working class-meisjes die zich introuwen in de hogere kringen, dreigt door de oppervlakte van haar ge\u00ebmancipeerde, zelfstandige, ik-ben-liever-alleen-leven in het Amsterdam van 2013 heen te breken. Jane Eyre. Anna and the King. Mary Poppins. The Sound of Music\u2026<\/p>\n
Betty vermant zich. Het is niet re\u00ebel om te denken dat zij, forty-seven, going on forty-eight, een volledige Von Trapp-familie in gordijnstof zal hullen en liedjes zal leren en de ware liefde zal vinden in de heer des huizes. Ik speel niet eens gitaar. En Jonas en ik hebben al eens…<\/p>\n
Misschien moet ze dat nog even de wereld uit helpen.<\/p>\n
\u2018Eh, Jonas\u2026 Weet Roos dat we ooit\u2026?\u2019 Tien jaar geleden. E\u00e9n nacht. Meer niet. Vergissing. Leuke vergissing, maar een vergissing.<\/p>\n
Jonas schrikt. \u2018Nee.\u2019 Grijns. \u2018Ik weet het zelf nauwelijks meer.\u2019 Het is bedoeld als een grapje, een luchtige opmerking om de eventuele zwaarte van het feit weg te lachen, als de geruststelling die Betty verlangt, maar het landt desondanks op tafel als een belediging.<\/p>\n
\u2018Dit kun je beter niet tegen Roos zeggen. Ze is nogal parano\u00efde, nu.\u2019<\/p>\n
Niet tegen Roos zeggen. Een geheim pact, in een gezin dat gewend is aan pacten, complotten en bondjes. How do you solve a problem…?<\/p>\n
I k moet dit natuurlijk niet doen, denkt Betty. Ze is te oud, het werk is te stom, ze is te ad hoc gevraagd door een vriend in paniek. Aan de andere kant: waarom niet? Ze houdt van de kinderen, ze kan, zelf kinderloos, een tijdje moederen, het is crisis en dit is ook een manier om geld te verdienen, ze kan iets doen wat ertoe doet. Beter dan een Etsywinkeltje met zelfgeknutselde frutseltjes beginnen, zoals andere vrouwen van haar leeftijd die \u2018het roer omgooien\u2019.<\/p>\n
\u2018Ik moet dit niet doen,\u2019 zegt Betty.<\/p>\n
Jonas kijkt ontzet. \u2018Dat meen je niet. Is het het geld? Roos mag het niet weten, maar ik betaal je waanzinnig goed. Ik\u2026\u2019 Hij grijpt haar hand, om zijn verzoek kracht bij te zetten. Of als een belofte. Of uit spijt. Of uit hoop. Of als bezegeling van het zoveelste geheime pact.<\/p>\n
\u2018…maar ik doe het. Vooruit dan maar. Voorlopig.\u2019<\/p>\n
Ze zegt het koeltjes, maar haar hart maakt een sprongetje. Coltrane speelt \u2018But not for me\u2019, maar Betty hoort \u2018Climb every Mountain\u2019.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Raindrops on roses and whiskers on kittens\u2026\u2019 De romantiek van het nannyschap valt vol over Betty heen<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-43065","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Juliette Berkhout","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/43065","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=43065"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/43065\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Juliette Berkhout","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=43065"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=43065"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}