Een van de meest besproken thema\u2019s van deze tijd is groeiende ongelijkheid. De vraag waarover beleidsbepalers, wetenschappers en filosofen zich het hoofd breken, is hoe we de verwijdering tussen verschillende groepen in de samenleving kunnen stoppen om een kansenmaatschappij te cre\u00ebren waarin sociale mobiliteit voor iedereen mogelijk is.<\/p>\n
Daarbij hoor je steeds luider de klacht dat de \u2018elite van tegenwoordig\u2019 weigert de handschoen op te nemen en te weinig verantwoordelijkheid voelt om zich ergens hard voor te maken. Sterker nog: die elite weigert zelfs te aanvaarden dat zij de elite \u00eds.<\/p>\n
Een van de hindernissen die het vinden van een oplossing blokkeert, is het hedendaagse geloof in de Eigen Verdienste. Was het voor onze grootouders nog een geboortefeit dat dubbeltjes geen kwartjes werden, mijn generatie is opgegroeid met het wereldbeeld dat je met hard werken in principe alles kan bereiken. Nederland wordt gezien als het Madurodam van de gelijke kansen. Als je dus n\u00ed\u00e9t succesvol bent, heb je dat waarschijnlijk aan jezelf te danken, en vanuit die gedachte is een toenemend gebrek aan solidariteit wel te begrijpen. Luie donders reik je niet de hand, die kort je op alles zodat ze harder gaan lopen \u2013 een inmiddels breed gedragen gedachte die een-op-een terugkomt in overheidsbeleid.<\/p>\n