De Tweede Wereldoorlog kruipt verder weg in jaren, maar niet in herdenkingen en perspectieven op wat lange tijd eenvoudig werd ingedeeld in \u2018goed\u2019 en \u2018fout\u2019. Natuurlijk worden er nog steeds nieuwe archieven en schoenendozen op zolder ontdekt, maar ook de drang om vanuit verschillende blikken (waaronder \u2018dadersogen\u2019) de geschiedenis te waarderen leidt tot een aanwas van publicaties en interpretaties.<\/p>\n
Niet altijd de meest gelukkige. Ronduit omstreden is het boek Oorlogsouders<\/i> van Isabel van Boetzelaer, dat de rol van haar vader als jodenjager in de Tweede Wereldoorlog negeerde. Schrijfster Chaja Polak protesteerde. Haar ouders werden in Ausch\u00adwitz vermoord door toedoen van een later lid van commando-Van Boetzelaer, door Polak beschreven in haar eind 2018 verschenen boek De man die geen hekel had aan joden. Een botsing met het verleden<\/i>.<\/p>\n
Een tweede druk van Isabel van Boetzelaers boek was hier en daar aangepast, maar de teneur bleef: het valt wel mee. Dat vond ook tv-maker Ad van Liempt, die \u2013 in het gunstigste geval \u2013 niet de moeite had genomen het boek grondig te lezen en het de hemel in prees.<\/p>\n
Is het de tijdgeest die iedereen een beetje dader \u00e9n slachtoffer vindt? Het eigenaardige was dat Chaja Polak moeite leek te ondervinden om genoegdoening te verwerven: Herinneringscentrum Kamp Westerbork nodigde Van Boetzelaer onverwijld uit voor een presentatie van haar boek, Chaja Polak viel die \u2018eer\u2019 pas maanden na haar protest \u2013 en ook nog eens na een pijnlijke mailwisseling \u2013 te beurt. Van Liempt verwaardigde zich nauwelijks serieus zijn excuses aan te bieden aan Polak.<\/p>\n
Misschien is de journalistieke roem de doctor-in-spe naar het hoofd gestegen (Van Liempt zelf kwalificeert de kritiek van Barend als \u2018karaktermoord\u2019).<\/p><\/blockquote>\n