F. Starik. Door. Nieuw Amsterdam, 112 p., \u20ac 19,95<\/p>\n
Frank Starik schrijft robuuste honkytonkpo\u00ebzie, uitermate geschikt voor de grote stad waar hij met kennelijk plezier doorheen stampt: steigers, duiven, iemand poetst z\u2019n tanden, een ander is straalbezopen, weer even verderop staat de daklozenkrantverkoper: \u2018ik neem de trein en reis \/ van zaal tot zaal waar ik mijn zoete woorden achterlaat \/ dan vlug terug kedeng kedeng weer thuis.\u2019 Op sommige momenten herinnert zijn werk aan dat van Ter Balkt, bijvoorbeeld in het retorische \u2018Gras\u2019: \u2018Zal gewoon doorgroeien. Pas op voor het gras\u2019, maar het is toch vooral de vaart en de energie die je bijblijven, meer dan de taal. Ik geloof ook niet dat er dubbele boodschappen of psychologisch-filosofische bespiegelingen onder schuilgaan, maar het plezier in de werkelijkheid is onweerstaanbaar: \u2018Sorry man. hemelvaartsdag, geen bloemenwinkel open. Dan maar zonder.\u2019 In een, voor een dichtbundel ietwat uitzonderlijke \u2018uitleiding\u2019 verklaart hij de titel: \u2018Door. Goed bezig.\u2019 Het slaat op Stariks zoon die zijn rijbewijs heeft gehaald, maar kan net zo goed gezegd worden van Stariks po\u00ebzie.<\/p>\n
Jannah Loontjens. Dat ben jij toch. Ambo, 72 p., \u20ac 17,95<\/p>\n
Zeven jaar lang liet Jannah Loontjens na het intrigerende Het ongelooflijke krimpen niks meer van zich horen als dichteres en leek ze vooral romanschrijfster geworden. Maar nu is ze er weer met haar heldere en tegelijk geheimzinnige po\u00ebzie. In op het oog huiselijke en alledaagse tafereeltjes gaan bij haar steeds bijzondere gewaarwordingen schuil, niet uitgesproken maar gesuggereerd. Het begint al met de voor meer lezingen vatbare titel Dat ben jij toch en manifesteert zich eigenlijk in elk gedicht. Bijvoorbeeld \u2018Ik sta erbij\u2019, over het moederschap door de moeder zelf bekeken vanuit het kind: \u2018Moeders zijn de anderen. \/ Bij het eten zit ik aan de lage tafel \/ achter het ijsje met het parasolletje.\u2019 Beheerst verbaasde, soms ietwat gedepersonaliseerde emoties, maar van een onverwisselbare eigenheid: \u2018Onze hersens zweven als tekstballonnen schuin achter onze schedels.\u2019 Onopgesmukte po\u00ebzie van een koele, haast on-Nederlandse verkwikking, over kijken, denken en communiceren, de zaken waar het bij de mens allemaal om draait.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
F. Starik. Door. Nieuw Amsterdam, 112 p., \u20ac 19,95 Frank Starik schrijft robuuste honkytonkpo\u00ebzie, uitermate geschikt voor de grote stad waar hij met kennelijk plezier doorheen stampt: steigers, duiven, iemand poetst z\u2019n tanden, een ander is straalbezopen, weer even verderop staat de daklozenkrantverkoper: \u2018ik neem de trein en reis \/ van zaal tot zaal waar […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-42477","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Rob Schouten","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/42477","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=42477"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/42477\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Rob Schouten","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=42477"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=42477"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}