\u2018Liefde voor de wereld kan zich ook uiten als een vorm van niet-doen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Het boek is een vervolg op het vorige, Amor Mundi<\/em>, dat ging over betrokkenheid bij de wereld. \u2018Het werd enthousiast ontvangen door mensen die veel maatschappelijk engagement hebben, en de wereld ten goede proberen te veranderen,\u2019 zegt Venmans. \u2018Maar liefde voor de wereld kan zich ook uiten als een vorm van niet-doen.\u2019 Venmans trekt een parallel met een liefdesrelatie waarin je de ander ook niet per se wil verbeteren, maar soms juist willen laten zijn zoals hij of zij is.<\/p>\n Het gesprek met Venmans vindt plaats in een brasserie in het Belgische Mechelen, waar de gasten, anders dan Nederlanders doorgaans doen, op discrete toon converseren. Hoewel het restaurant bijna vol zit, is het geluidsniveau nog steeds gedempt.<\/p>\n Venmans schreef het boek ook om persoonlijke redenen, zegt hij. \u2018Ik heb een introvert karakter, en ik voel mij regelmatig belaagd in een wereld die heel direct is, die vraagt om meteen een reactie te geven. Ik heb tijd nodig om wat er gebeurt te verwerken en te beschouwen.\u2019<\/p>\n Discretie als deugd is verloren gegaan. We leven in een expositiesamenleving, waarin via de media een constant app\u00e8l wordt gedaan om je te laten zien en naar andere mensen te kijken.<\/p><\/blockquote>\n Discretie, afgeleid van het Latijnse werkwoord discernere (onderscheid maken) gaat over bescheidenheid, je even inhouden, jezelf even vergeten ten opzichte van een ander. Venmans geeft als voorbeelden: niet het middelpunt op je eigen feest willen zijn, maar de gasten de hoofdrol gunnen. Je kinderen van een afstandje gadeslaan, zonder je in hun spel te mengen. Je slapende geliefde bekijken zonder haar wakker te maken. In de christelijke traditie betekent het \u2018onderscheid kunnen maken tussen goed en kwaad.\u2019<\/p>\n Discretie als deugd is verloren gegaan, stelt Venmans. We leven in een expositiesamenleving, waarin via de media een constant app\u00e8l wordt gedaan om je te laten zien en naar andere mensen te kijken. Die dictatuur van de openheid wordt ondersteund door de therapeutisering van het leven: we moeten over alles alsmaar praten. \u2018Moeilijkheden voor jezelf houden wordt gezien als problematisch in plaats van als waardig gedrag,\u2019 zegt Venmans. In zijn boek omschrijft hij dat als \u2018transparantiedwang in het tijdperk van het zelf\u2019. \u2018Nu er geen religieuze troost meer is, is alleen ons arme ik overgebleven,\u2019 zegt hij. \u2018Dat \u201cik\u201d moet gemanaged worden, waarbij ieder aspect dus open en bloot tegen het licht wordt gehouden, en er altijd nog wel iets te verbeteren valt.\u2019<\/p>\n\nTransparantiedwang<\/h5>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/03\/DISCRETIE_02_def_preview-640x853.jpg\")
<\/p>\n