{"id":421685,"date":"2019-02-23T05:00:45","date_gmt":"2019-02-23T04:00:45","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vn.nl\/?p=421685"},"modified":"2020-01-10T09:49:43","modified_gmt":"2020-01-10T08:49:43","slug":"armere-landen-online-porno","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/armere-landen-online-porno\/","title":{"rendered":"In armere landen zijn mensen niet alleen online om hun leven te verbeteren, ook zij willen porno kijken"},"content":{"rendered":"

Het idee lijkt zo simpel: je geeft boeren in een ontwikkelingsland een mobieltje. Daarmee, redeneer je, kunnen ze de meest actuele prijs voor hun gewassen opzoeken. Zo worden ze betere boeren, voorspel je. Ze kunnen dan beter onderhandelen op de markt en het jaar erop wellicht lucratiever telen. Tenminste, dat schrijf je in je projectplan.<\/p>\n

Na een aantal maanden verzamel je de resultaten. Tot je teleurstelling blijkt dat veel boeren hun gratis mobieltje helemaal niet hebben gebruikt. Of tenminste, ze hebben hem wel gebruikt, maar het grootste deel van hun data ging op aan \u00e9\u00e9n ding: porno.<\/p>\n

Voor het gemak laat je de porno weg uit het rapport. Je focust liever op die boeren die hun mobieltjes w\u00e9l gebruikten om zich uit de armoede te werken.<\/p><\/blockquote>\n

Stel, je hebt dit project opgezet, fondsen geworven en de mobieltjes uitgedeeld. Maanden werk. Ga dan maar eens aan je donateurs uitleggen waar het geld uiteindelijk aan blijkt te zijn uitgegeven. Voor het gemak laat je de porno weg uit het rapport. Je focust liever op die boeren die hun mobieltjes w\u00e9l gebruikten om zich uit de armoede te werken.<\/p>\n\n

\n
\n
Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.<\/div>\n \n
Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland twee keer per week in je mail. In elke nieuwsbrief ontvang je \u00e9\u00e9n artikel helemaal gratis.<\/div>\n <\/div>\n\n
\n
\n Ja, dit wil ik ><\/a>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/div>\n
Allemaal medeplichtig<\/h5>\n

Nee, bovenstaande heeft niet exact op deze manier plaatsgevonden. Payal Arora wil niet \u00e9\u00e9n organisatie eruit pikken en de boeman maken van het schadelijke systeem dat ze in haar boek The Next Billion Users: Digital Life Beyond the West<\/i><\/a> beschrijft. Maar, verzekert ze, het is een waarheidsgetrouwe, \u2018globale samenvatting\u2019 van de tientallen projecten die ze op deze manier zag mislukken. \u2018Ik wil laten zien hoe wij als hulpverleners allemaal medeplichtig zijn aan het in stand houden van een mythe over arme mensen, omdat we anders geen fondsen krijgen.\u2019<\/p>\n

Het voorbeeld maakt duidelijk hoe we armen maar blijven zien als puur praktisch-gerichte, nut-gedreven wezens. Terwijl armen niet alleen behoefte hebben aan een goede gezondheidszorg en voedselvoorziening, maar ook aan entertainment, seks, romantiek, privacy en vrije tijd. \u2018Hollywood, Bollywood, Nollywood. D\u00e1\u00e1r besteden ze het merendeel van hun data aan,\u2019 zegt Arora. \u2018En de absolute nummer \u00e9\u00e9n is porno.\u2019<\/p>\n

Door te negeren hoe armen \u00e9cht technologie gebruiken, marginaliseren hulporganisaties hen in feite n\u00f3g verder, stelt Arora.<\/p><\/blockquote>\n

Het voorbeeld laat ook zien hoe hulporganisaties amper over die menselijke verlangens van hun doelgroep rapporteren. \u2018We zetten het pornokijken weg als anekdotisch, als een incident, en schrijven over armen op basis van de 5 procent van het overige internetgebruik. Zo houden we een sprookje in stand.\u2019<\/p>\n

Een gevaarlijk sprookje: door te negeren hoe armen \u00e9cht technologie gebruiken, marginaliseren hulporganisaties hen in feite n\u00f3g verder, stelt Arora.<\/p>\n

\"next<\/p>\n

Armen zijn net als wij<\/h5>\n

Payal Arora<\/a>, opgegroeid in de Indiase stad Bangalore, heeft een bescheiden voorkomen. Haar Indiase lengte wordt nog eens benadrukt door haar hoge appartement boven de drukke hoofdstraat van de Spaarndammerbuurt in Amsterdam. Ze kan niet bij de cafeti\u00e8re in het keukenkastje. Haar handdruk is zacht.<\/p>\n

Maar zodra ze plaatsneemt aan haar zware houten tafel vult ze de grote kamer. Ze verheft haar stem, is zeer overtuigend. Net als in haar nieuwe boek illustreert ze met het grootste gemak complexe begrippen als ongelijkheid, armoede en neokolonialisme met treffende voorbeelden uit haar vele etnografische studies als \u2018digitaal antropoloog\u2019. Ze geeft inmiddels al een decennium les aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.<\/p>\n

Wij denken dat armen continu bezig zijn hun sociaaleconomische situatie te verbeteren. Dat ze elke minuut die ze hebben steken in geld verdienen, banen zoeken, eten klaarmaken.<\/p><\/blockquote>\n

De afgelopen twintig jaar reisde Arora de wereld over, naar de sloppenwijken in India, de favela\u2019s in Brazili\u00eb en de townships in Zuid-Afrika, om onderzoek te doen naar hoe armen technologie gebruiken. En dat is heel anders dan \u2018wij\u2019 in het Westen vaak denken.<\/p>\n

Wij denken namelijk, stelt Arora, dat armen continu bezig zijn hun sociaaleconomische situatie te verbeteren. Dat ze elke minuut die ze hebben steken in geld verdienen, banen zoeken, eten klaarmaken. Maar in de twee decennia dat Arora zich onderdompelde in de achtergestelde delen van de wereld, kwam ze tot een tegenovergestelde, maar weinig verrassende conclusie: armen zijn net als wij.<\/p>\n

Aha-momenten<\/h5>\n

\u2018Dit boek is het resultaat van twintig jaar opgebouwde frustratie,\u2019 steekt ze van wal, nadat ze koffie heeft ingeschonken. \u2018Ik moest en zou beschrijven hoe sprookjes continu worden rondverteld.\u2019<\/p>\n

Ze zag het zelf ook niet meteen. Er was niet \u00e9\u00e9n \u2018aha-moment\u2019, zegt ze, eerder een opeenstapeling van aha-momenten.<\/p>\n

Na enkele maanden bleken de apparaten helemaal niet gebruikt te worden voor al die nuttigheid.<\/p><\/blockquote>\n

Eentje ervoer ze in 2004 tijdens een ontwikkelingsproject in het zuiden van India. Het doel van het project was ambitieus: door het dorpje Kuppam te \u2018injecteren\u2019 met digitale technologie zouden de inwoners zich binnen no time <\/i>uit de armoede katapulteren. Er werden computerkiosks neergezet, er reden mobiele trailers rond met computers en er werd ge\u00efnvesteerd in cybercaf\u00e9s. Vrouwen zouden er gezondheidsinformatie opzoeken, boeren voedselprijzen checken en jongeren zichzelf Engels leren. In de cybercaf\u00e9s zouden ze overheidsformulieren kunnen downloaden en banen kunnen zoeken.<\/p>\n

Na enkele maanden bleken de apparaten helemaal niet gebruikt te worden voor al die nuttigheid. De kiosks waren gamestations geworden. Kinderen leerden er geen Engels, maar Pacman. De mobiele trailers werden bioscopen. De cybercaf\u00e9s werden geen verkapte uitzendbureaus, maar \u2018vriendschapscaf\u00e9s\u2019. Maar was het project daarmee mislukt?<\/p>\n

\"next<\/p>\n

Tienerverlangens<\/h5>\n

Nog een aha-moment. In 2008 verbleef Arora acht maanden in Almora, een dorpje in de Himalaya, een achturige treinreis plus drie-urige jeeprit vanaf New Delhi. Ze meldde zich aan als vrijwilliger bij een cybercaf\u00e9, een kamer met drie computers en een eigenaar die de bezoekers hielp bij het invullen van formulieren. In haar boek Dot Com Mantra: Social Computing in the Central Himalayas <\/i><\/a>(2010) deed ze al uitgebreid verslag van haar observaties.<\/p>\n

Breedbandinternet was er net een paar maanden ge\u00efnstalleerd. Arora dacht daarom dat de jongeren zich op het internet zouden hebben gestort om informatie op te zoeken over de wereld om hen heen: waterschaarste, gronderosie en de lokale politiek. De regio stond immers bekend om zijn actieve milieubewegingen.<\/p>\n

Maar allesbehalve dat. \u2018Ik was vergeten dat zij, bovenal, tieners waren,\u2019 schrijft ze in haar boek, \u2018met tienerverlangens.\u2019<\/p>\n

De tieners gebruikten hun spaargeld niet om online naar banen te zoeken, maar om te flirten. \u2018Dat was echt een wake-upcall voor me.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Een groot deel van de klandizie kwam voor Orkut, de voorloper van Facebook in de regio. De cybercaf\u00e9s werden datingplekken. \u2018Daten is lastig in India: je praat niet met een meisje of jongen tenzij je getrouwd bent,\u2019 zegt Arora. De cybercaf\u00e9s boden een oplossing. \u2018Ik zag een meisje en een jongen achter de computer gaan zitten, hun vrienden hielden de wacht. Zo konden ze veilig met elkaar chatten, terwijl ze af en toe een blik uitwisselden.\u2019<\/p>\n

De tieners gebruikten hun spaargeld dus niet om online naar banen te zoeken, maar om te flirten. \u2018Terwijl ze naast elkaar zaten! Dat was echt een wake-upcall voor me.\u2019<\/p>\n

Exotisme<\/h5>\n

Tegelijkertijd betrapte Arora zich op exotisme: de overtuiging dat ze anders waren dan de rest van de wereld. \u2018Ik woonde in de VS toen. Het voelde gewoon zo vreemd.\u2019<\/p>\n

Ze begon haar aannames in twijfel te trekken. Waarom zouden arme mensen technologie anders gebruiken dan rijke mensen? Wereldwijd zijn de populairste websites die van sociale media, games en porno. Waarom zou dat in arme landen anders zijn? Waarom vinden we het moeilijk voor te stellen dat armen ook vrije tijd hebben? Moet armoede treurig zijn? Productiviteit een morele verplichting als je arm bent?<\/p>\n

Hulporganisaties hebben net zo veel last van exotisme, zegt Arora. \u2018De combinatie vrije tijd en armoede cre\u00ebert bij hen ongemak. Ze werken vanuit zo\u2019n diepgewortelde sociaaleconomische vooringenomenheid, dat het heel moeilijk voor hen wordt om entertainment, pornografie en sociale media een plek te geven, tenzij ze kunnen bewijzen dat het een maatschappelijk nut heeft. Dat is een enorm moralistische benadering.\u2019<\/p>\n

Internet als mensenrecht<\/h5>\n

Hoe sterker het exotisme, hoe groter de kans dat hun doelgroep niet aan dit droombeeld voldoet. Het gevolg is dat de ontwikkelingsprojecten die hun leven zouden moeten verbeteren, vaak mislukken.<\/p>\n

In het gat dat hulporganisaties achterlaten, kunnen techbedrijven springen, zegt Arora. Voor een deel doen ze dat al.<\/p>\n

De rijkste man van India, Mukesh Ambani, lanceerde in 2016 Jio, een telecomprovider met onbeperkte databundels voor 2,20 dollar per maand, op 4G-snelheid. Het streamen van Bollywood-muziek en -films waren helemaal gratis. Facebook lanceerde Free Basics (voorheen Internet.org), waarmee het een aantal websites, waaronder Facebook, gratis beschikbaar stelde in arme delen van de wereld.<\/p>\n

Armen willen niet alleen overheidswebsites bezoeken, maar juist ook kattenvideo\u2019s bekijken, chatten met vrienden en muziek luisteren.<\/p><\/blockquote>\n

Vanwege kritiek werd Free Basics nog in 2016 gestopt in India. Free Basics schond het principe van netneutraliteit, omdat het een aantal sites beter toegankelijk maakte dan andere. Maar Arora ziet ook de positieve kant: eindelijk werd toegang tot het internet als mensenrecht beschouwd. Niet alleen om overheidswebsites te bezoeken, maar juist ook om kattenvideo\u2019s te bekijken, te chatten met vrienden en muziek te luisteren. Jio is met al bijna 300 miljoen gebruikers hard op weg de grootste telecomprovider van India te worden.<\/p>\n

\u2018Iemand zijn vrije tijd ontnemen is hetzelfde als iemand de kans ontnemen om het beste dat de mensheid heeft te ervaren,\u2019 verwoordt Arora het in haar boek.<\/p>\n

\"next<\/p>\n

Vrije tijd en lagere klassen<\/h5>\n

Blijft de vraag waar onze exotische, neokolonialistische aannames vandaan komen.<\/p>\n

In haar boek grijpt Arora daarvoor terug naar het industri\u00eble tijdperk. Vrije tijd werd toen gezien als een luxeproduct, voorbestemd aan hogere klassen. Wie vrij was, hoefde immers niet te werken. Hoe meer vrije tijd, hoe hoger je status. Vanaf het einde van de 19de eeuw vochten vakbonden echter hard voor de achturige werkweek \u2013 al werden weekenden pas in de Amerikaanse wet opgenomen toen fabrieks\u00adeigenaren doorkregen dat vrije tijd de productiviteit juist verhoogt, schrijft Arora.<\/p>\n

We hebben nog steeds moeite om vrije tijd en lagere klassen in \u00e9\u00e9n hokje te plaatsen.<\/p><\/blockquote>\n

Toch hebben we nog steeds moeite om vrije tijd en lagere klassen in \u00e9\u00e9n hokje te plaatsen.<\/p>\n

Voor een groot deel legt Arora de schuld daarvoor bij Sugata Mirta. Deze Indiase wetenschapper werd wereldwijd bekend met zijn \u2018Hole in the Wall\u2019-project, waarmee kinderen, zonder hulp van leraar of ouder, zichzelf onder meer over DNA-replicatie leerden. Volgens Arora is daar geen enkel bewijs voor.<\/p>\n

Techevangelist<\/h5>\n

In 1999 installeerde Mirta\u2019s team een computer met internettoegang in een muur van een krottenwijk in New Delhi. Op camerabeelden was te zien hoe kinderen rondom deze \u2018computer in de muur\u2019 dromden en binnen enkele uren uitvogelden hoe die werkte. Toen de onderzoekers na een paar maanden terugkeerden, bleken de kinderen, die daarvoor vaak nog nooit een computer hadden gezien, zichzelf schoolvakken als Engels en moleculaire biologie te hebben aangeleerd.<\/p>\n

Mitra werd daarna een razend populaire \u2018techevangelist\u2019, die zelflerend onderwijs preekte. Zijn TED-talks<\/a>, waar het publiek hem staande ovaties geeft, zijn miljoenen keren bekeken.\u00a0 In tientallen Indiase steden werden muurcomputers geplaatst, vanaf 2004 ook in Cambodja. De film Slumdog Millionaire<\/i><\/a>, waarin een jongetje uit een Indiase sloppenwijk zonder opleiding de kennisquiz Who Wants to Be a Millionaire?<\/i> wint, is ge\u00efnspireerd op Hole in the Wall.<\/p>\n

De Hole-in-the-Wall-computers die zij zag, gingen na een paar maanden kapot door gebrekkig onderhoud, schrijft Arora.<\/p><\/blockquote>\n

Arora wijdt een heel hoofdstuk, van de acht, aan het neerhalen van de \u2018technofiele profeet\u2019 Mitra. De Hole-in-the-Wall-computers die zij zag, gingen na een paar maanden kapot door gebrekkig onderhoud, schrijft ze. Bovendien valt haar op dat bijna alle positieve papers over het experiment waren geschreven door een team van het Indiase bedrijf NIIT, waar Mitra werkte, en dat onderwijssoftware verkoopt. \u2018Een enorm belangenconflict.\u2019<\/p>\n

Arora wijst ook op de methodologische fouten in Mitra\u2019s onderzoek. Zo vertelde hij er niet bij dat de kinderen schoolverlaters waren, dus dat ze wel op school hadden gezeten. Ook was niet bekend hoe de begeleiding van de ouders eruitzag. \u2018Geen enkele socioloog zou dit als empirisch bewijs beschouwen,\u2019 zegt Arora. \u2018Er zijn zo veel onbekende factoren.\u2019<\/p>\n

Mitra is dan ook geen socioloog, maar een theoretisch natuurkundige, die in de jaren tachtig en negentig onderzoek deed naar energieopslag en de ziekte van Alzheimer. \u2018Ik weet ook niet hoe het kan,\u2019 zei hij afgelopen oktober nog in weer een TED-talk in Newcastle. \u2018Maar het gebeurt.\u2019<\/p>\n

De profeet ontmaskeren<\/h5>\n

Waarom geeft Arora zo veel aandacht aan \u00e9\u00e9n man in haar boek? \u2018Om een mythe de wereld uit te helpen, moet je de profeet ontmaskeren,\u2019 zegt Arora. \u2018Sugata is een zeer machtig figuur in de media. Hij heeft een erg verleidelijk verhaal. In de celebrity-cultuur die nu in de wetenschap heerst, wordt zo\u2019n verhaal al gauw een populaire soundbite.\u2019<\/p>\n

Het gedachtegoed van Mitra \u2013 zelflerend onderwijs \u2013 wordt intussen breed gedragen. Er zijn miljoenen euro\u2019s gestoken in zijn projecten, \u2018ten koste van miljoenen kinderen die geen onderwijs krijgen,\u2019 zegt Arora. Die miljoenen gaan namelijk niet naar traditionele scholen.<\/p>\n

Arora legt uit hoe mannen als Mitra in besturen komen van belangrijke ngo\u2019s en zo de toekomst bepalen van onderwijs en innovatie in derdewereldlanden. De One Laptop Per Child (OLPC), bijvoorbeeld, waarbij 2,4 miljoen kinderen in achtergestelde delen van de wereld laptops kregen, is op het Hole-in-the-Wall-project gebaseerd. Het project bleek na drie jaar mislukt: er was geen bewijs dat kinderen met zo\u2019n gratis laptop meer leerden dan kinderen op school.<\/p>\n

Volgens Arora worden ontwikkelingslanden misbruikt als testlab voor technologische experimenten.<\/p><\/blockquote>\n

De prestigieuze Global Learning XPRIZE-competitie<\/a> reikt jaarlijks 15 miljoen dollar uit, mede mogelijk gemaakt door Tesla\u2019s Elon Musk, voor educatieve apps waarmee kinderen in ontwikkelingslanden zichzelf lezen en schrijven kunnen aanleren.<\/p>\n

Volgens Arora worden ontwikkelingslanden op deze manier misbruikt als testlab voor technologische experimenten. \u2018Maar hoe lang moet een mislukt idee worden uitgeprobeerd voordat het geen experiment meer wordt genoemd?\u2019<\/p>\n

Dat technologie geen leraren kan vervangen, is al talloze keren bewezen. Waarom blijven we dan in deze techevangelisten geloven? \u2018Omdat we het w\u00edllen geloven,\u2019 zegt Arora. \u2018We denken dat we extreme armoede alleen maar kunnen verhelpen met een extreme oplossing. Maar armen hebben niet meer maar minder<\/i> innovatie nodig.\u2019<\/p>\n

Mitra is op de hoogte van de kritiek van Arora. In 2010 nodigde The British Journal of Educational Technology<\/a><\/i> hen al eens uit om in het tijdschrift te discussi\u00ebren over het nut van het Hole-in-the-Wall-project. \u2018Daarna zijn we eens uit eten gegaan in Amsterdam. Dat was heel gezellig. Hij is een heel aardige man. Maar dat maakt hem juist zo gevaarlijk.\u2019<\/p>\n

Een nieuw schoolsysteem<\/h5>\n

\u2018Ik ben altijd al een anarchist geweest,\u2019 zegt Arora over haar jeugd in Bangalore. \u2018Dat heeft deels te maken met mijn familie. Mijn moeder had kort, rood haar en droeg spijkerbroeken, terwijl alle andere moeders in sari\u2019s liepen met een bindi op hun voorhoofd.\u2019 Haar vader was een schoolverlater en is nu een succesvol zakenman.<\/p>\n

\u2018Dat is altijd een sturende kracht geweest achter mijn onderzoek: als iets trendy is, voel ik meteen dat er iets verkeerd zit.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

\u2018Ik heb het brutale van hun ge\u00ebrfd. Ik trek alles eerst in twijfel. Ik speel de advocaat van de duivel. Dat is altijd een sturende kracht geweest achter mijn onderzoek: als iets trendy is, voel ik meteen dat er iets verkeerd zit. Daarom ben ik misschien ook zo fel tegen Sugata Mirta.\u2019<\/p>\n

Ze zat op een katholieke school en had vaak ruzie met de nonnen. \u2018Nonnen zijn de hel. Je sokken moesten twee inches boven je knie komen, krulhaar was slecht.\u2019<\/p>\n

Op haar achttiende liep ze van huis weg. \u2018Ik denk dat ik iets anders zocht dan school mij kon geven. School maakte me claustrofobisch.\u2019<\/p>\n

Ze verdween met een groepje naar een afgelegen dorpje om een nieuw schoolsysteem bedenken, zonder vakken, zonder cijfers. \u2018Het was een Burning Man-achtig ding.\u2019<\/p>\n

In 2017 werd Payal Arora bekroond als beste docent<\/a> van de Erasmus Universiteit.<\/p>\n

In een bubbel<\/h5>\n

Is ze zelf in armoede opgegroeid? \u2018Nee, ik groeide wel op in India, maar ik had geen idee hoe de meerderheid van de Indi\u00ebrs leefde. Ik was een typisch kind van de middenklasse dat in een bubbel leefde. Ik werd overbeschermd. Mijn bushalte was iets verderop in de straat, waardoor ik langs een groot bouwterrein moest lopen. Dagelijks kwam ik langs een moeder en kind die daar zaten. Op een dag dacht ik: ik geef mijn oude kleren aan ze, ik ben er toch uitgegroeid. Ik doe eens iets goeds. Dus ik kwam aan met een zak kleren. Hoefden ze niet. Ik was z\u00f3 gefrustreerd. Wat ondankbaar! Ik ben toch een goed mens hier? Maar ik begreep het pas na tientallen jaren.\u2019<\/p>\n

\u2018Een van de weinige dingen waardoor armen zich kunnen herinneren dat ze mens zijn, is hun waardigheid. Als je die verliest, verlies je elke reden om te leven.\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Wat begreep ze toen? \u2018Waardigheid. We denken dat dat een luxe is. Alsof je, naarmate je welvarender bent, meer waardigheid krijgt. Dat is zo\u2019n bizarre manier van naar het leven kijken. Een van de weinige dingen waardoor armen zich kunnen herinneren dat ze mens zijn, is hun waardigheid. Als je die verliest, verlies je elke reden om te leven.\u2019<\/p>\n

\n

Payal Arora, The Next Billion Users: Digital Life Beyond the West,<\/i> Harvard University Press, 280 p.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het idee lijkt zo simpel: je geeft boeren in een ontwikkelingsland een mobieltje. Daarmee, redeneer je, kunnen ze de meest actuele prijs voor hun gewassen opzoeken. Zo worden ze betere boeren, voorspel je. Ze kunnen dan beter onderhandelen op de markt en het jaar erop wellicht lucratiever telen. Tenminste, dat schrijf je in je projectplan. […]<\/p>\n","protected":false},"author":139,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-421685","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","dossier-economie"],"acf":[],"author_name":"Menno Sedee","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/421685","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=421685"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/421685\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Menno Sedee","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=421685"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=421685"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}