Slough House bestaat. Niet alleen in de spionageromans van de Engelsman Mick Herron (1968), maar tastbaar, in het niet-verzonnen Londen. Een liefhebber toog op excursie \u2013 zie zijn foto\u2019s op spywrite.com \u2013 en traceerde dit afvoerputje van de Britse inlichtingendienst MI5 nabij metrostation Barbican, om precies te zijn op Aldersgate Street 126. Even armoedig als in Herrons fictie vormt dat kantoor een hemelsbreed verschil met het hoofdkwartier van de Dienst. Bij Herron is dat moederschip gesitueerd nabij Regent\u2019s Park, herkenbaar gemodelleerd naar Thames House, waar de eredivisie van MI5 zetelt.<\/p>\n
Doet dit ertoe, kun je je afvragen. Ja, in zoverre dat Herron in zijn inmiddels zesdelige Slough House-reeks zozeer tot de verbeelding sprekende personages heeft geschapen, dat de lezer ze als vitale metgezellen ervaart. Daardoor voelt de sensatie een lelijk stenen pand te zien al als intimiteit. Want zou, daar op de bovenste verdieping, de charismatische klootzak Jackson Lamb op duistere zaken broeden? Na het lezen van de romans Slow Horses<\/em>, Dead Lions<\/em>, Real Tigers<\/em>, Spook Street<\/em>, London Rules<\/em> en de novelle The Dro<\/em>p twijfel je daar niet aan.<\/p>\n Mijn kennismaking met Herrons oeuvre is van recente datum. Na een aantal misdaadromans over een priv\u00e9detective gooide hij het in 2010 over een andere boeg met de spionageroman Slow Horses<\/em>. Dat boek betekende zijn doorbraak in Engeland. Afgelopen december liep ik in Londen mijn vaste boekwinkel binnen, zo een waar de snobistische verkopers met handgeschreven kaartjes h\u00fan favorieten onder de aandacht brengen. De in keurig handschrift gestelde aanbeveling bij de kennismakingsnovelle The Drop<\/em> luidde dat Herron de opvolger is van Graham Greene, John le Carr\u00e9 en Ian Fleming. Zij zijn z\u2019n vaders en hij is hun talentvolle bastaardzoon. The UK\u2019s new spymaster, ook die term viel. Toe maar.<\/p>\n Toch maar eens grommend geprobeerd \u2013 en ja, geen woord gelogen. Ik beperk mij in deze vergelijking tot de twee auteurs die voor mij literair de doorslag geven: Greene en Le Carr\u00e9. Waar het gaat om de al te menselijke karaktertekening van zijn personages, om psychologie dus, doet hij aan Greene denken. Waar het gaat om ragfijne, parano\u00efde weefwerken in de blijvende schaduw van de Koude Oorlog, met de vertakte organisatiestructuren, het krachtenveld van spionage en contraspionage, de codes, mollen, complexe valstrikken en even intelligente tegenzetten op het speelveld van dien, proef je Le Carr\u00e9. Maar wat Herron toevoegt, met de vondst Slough House, liegt er evenmin om.<\/p>\n\nOpvolger van Greene en Le Carr\u00e9<\/h5>\n