Ethische uitdagingen<\/strong><\/h5>\nDe directe daklozenhulpverlening wordt door het Berlijnse stadsbestuur uitbesteedt aan enkele grote (vaak kerkelijke) organisaties. Elke winter zorgen zij gezamenlijk voor duizenden overnachtingsplekken en een hulpbus om waar nodig medische hulp te verlenen. De grootste van die organisaties is de Berliner Stadtmission, die een groot gebouw heeft achter het centraal station. Er is een medische hulppost ingericht en de muren staan vol levensgrote Bijbelcitaten. In een grote kelder staan tientallen veldbedden klaar. In de winter van 2017 meldden zich er in totaal 3.500 daklozen uit negentig landen.<\/p>\n
Eigenlijk is het daklozenprobleem in Berlijn zo groot dat de offici\u00eble opvangkanalen het helemaal niet meer aankunnen, geeft hulpmedewerkster Karen Holzinger toe: \u2018In de winter proberen we simpelweg te voorkomen dat mensen op straat doodvriezen. Veel daklozen leven jaren achtereen in extreem precaire omstandigheden op straat. Steeds meer mensen sterven daar ook. De problematiek stelt het rijke Duitsland voor enorme ethische uitdagingen. De ernst ervan is helaas moeilijk duidelijk te maken aan politici die zelf nooit van hun leven een dakloze tegenkomen.\u2019<\/p>\n
Kwetsbare groepen<\/h5>\n
Naast de gentrificatie in Berlijn en de stijgende woonkosten is er nog een ander probleem: de bondsregering heeft het steeds gemakkelijker gemaakt om mensen hun huis uit te zetten. Volgens cijfers van de gemeente zijn er sinds de eenwording van Berlijn meer dan driehonderdduizend sociale huurwoningen aan private investeerders verkocht en verbouwd tot dure appartementen. Pas sinds 2015 stijgt het aantal goedkope woningen in de Duitse hoofdstad weer. Ondertussen probeert de Berlijnse Senaat het gemeentelijke vervoerbedrijf BVG zover te krijgen om in de koudste maanden van het jaar \u2019s nachts metrostations open te stellen zodat daklozen er warm kunnen slapen.<\/p>\n
\u2018Als de Duitse regering huisuitzettingen makkelijker maakt, merken wij daarvan de directe gevolgen.\u2019<\/p><\/blockquote>\n
Het daklozenprobleem in steden als Berlijn begint zo alarmerend te worden dat zelfs de Verenigde Naties (VN) aan de bel trekken. Europese overheden, zeggen ze, bieden hun inwoners steeds minder adequate huisvesting. Kneiding: \u2018Als stad zijn wij afhankelijk van wat de landelijke politiek besluit. Als de Duitse regering huisuitzettingen makkelijker maakt, merken wij daarvan de directe gevolgen. We signaleren nu al steeds meer vrouwen en jongeren op straat en onze verwachting is dat kwetsbare groepen risico blijven lopen als er niks wordt gedaan aan het woningtekort, de stijgende huren en het uitzettingsbeleid. Het is natuurlijk prachtig dat inwoners van de stad zichzelf nu organiseren in allerlei stichtingen. Maar dat zou eigenlijk niet nodig moeten zijn in de hoofdstad van Duitsland.\u2019<\/p>\n
Genoeg van het leven op straat<\/h5>\n
De vrijwilligers onder metrostation Kottbusser Tor hebben intussen de lange houten tafels opgeruimd. In een hoekje staat een zwerver met een warrige grijze baard tegen zichzelf te praten. Een goed verzorgde man van middelbare leeftijd verontschuldigt zich beleefd als hij me om een tweede kop thee vraagt. Tobias kijkt een bestelling na en geeft een punkmeisje een dikke jas. Een jonge vrouw met uitgelopen make-up bedankt ons verlegen voor de hulp. Ze slaat haar ogen neer voordat ze de Berlijnse nacht ingaat.<\/p>\n
Verderop breekt een kleine vechtpartij uit. Tobias stapt opzij om twee politieagenten te laten passeren. \u2018Officieel opereren wij zonder vergunning,\u2019 zegt hij. \u2018De politie tolereert ons zolang we rustig ons werk doen. Ze weten immers zelf ook dat wat wij doen nodig is. Dakloos worden kan ons allemaal overkomen. Dat weet iedereen in Berlijn.\u2019<\/p>\n\n
![\"\"](\"https:\/\/www.vn.nl\/wp-content\/uploads\/2018\/11\/HH-64597741_preview-2-1280x946.jpg\")
<\/p>\n