Feuilleton<\/p>\n
Een kille wind giert door de kieren van de ramen en doet de dakspanten van Betty\u2019s zolderetage kraken. \u2018De lucht die zondag in Nederland arriveert, is slechts drie dagen eerder bij Nova Zembla vertrokken,\u2019 zegt het weerbericht in NRC Han\u00addels\u00adblad. Ze is er de laatste tijd verslingerd aan geraakt: elke dag schrijft iemand (wie?) in vlekkeloze, meanderende, telkens weer anders geformuleerde volzinnen onder dagelijks nieuwe koppen (\u2018Matige vorst\u2019, \u2018Lente uit zicht\u2019, \u2018Het blijft winter\u2019, \u2018Winter wijkt niet\u2019, \u2018Nog geen lente\u2019, \u2018Snijdende koude\u2019) dezelfde boodschap: het was koud, het is koud, het blijft koud. Knap werk, vindt Betty, die haar schrijvende carri\u00e8re ooit begon met een rubriek over modewinkels, waarin ze op talloze manieren moest optikken wat al die uitbaters als hun unique selling point zagen: \u2018Wij verkopen mode voor de actieve, moderne vrouw met een eigen stijl.\u2019<\/p>\n
Buiten is het twee graden, gevoelstemperatuur min vijftien. Binnen staat de verwarming hoog, maar de tocht blaast nu en dan een blaadje van haar tafel. Ik zou dubbele beglazing moeten, denkt ze. Heb ik dan recht op aftrek? Gehaast zoekt ze haar papieren bij elkaar. Elk jaar hetzelfde: op het laatste moment moet ze bonnen en facturen zoeken (onder het bed, in de bestekla, in de zakken van haar zomerjas), elk jaar neemt ze zich voor om voortaan zo geordend te zijn dat haar accountant Yin tevreden is. Gisteren gaf Yin haar alweer op haar flikker: \u2018Je hebt recht op meer aftrek. Je moet meer kosten maken. Koop je echt maar \u00e9\u00e9n pak papier per jaar?\u2019<\/p>\n
\u2018Jaha.\u2019 Recycle ik m\u2019n printjes als kladpapier omdat dat goed is voor het milieu, is het weer niet goed voor m\u2019n portemonnee.<\/p>\n
\u2018Die alimentatie aan je ex, dat is een fijne aftrekpost. Hoewel je belachelijk veel moet betalen. Je moet hem onderhouden! Werkt hij niet?\u2019<\/p>\n
\u2018Neehee.\u2019 Niet aan Wouter denken. Gewoon betalen. Ik kan er toch niks aan doen en anders lig ik er alleen maar wakker van. \u2018Trouwens, waarom vraagt niemand zich ooit dit soort dingen af bij mannen die alimen\u00adtatie betalen aan een vrouw? Ik ben juist ge\u00ebmancipeerd, Yin.\u2019<\/p>\n
\u2018Hm. Heb je niet nog een goed doel of zo?\u2019<\/p>\n
Mijzelf, dacht Betty. Mijzelf.<\/p>\n
\u2018Denk toch aan waar je allemaal recht op hebt, Betty!\u2019<\/p>\n
Ik heb recht op een vrije zondag, denkt Betty nu. Narrig trekt ze haar jas aan. Ze moet naar Jonas en Roos, op de kinderen passen.<\/p>\n
\u2018Right. Yes. Ok\u00e9. Keep it cool. Relax. Niet in paniek raken,\u2019 zegt Jonas tegen zijn computer. Hij vist een blikje cola uit een la en geeft het aan Storm die op een stoel met drie kussens zit. Betty denkt aan huisregel nr. 2 op de ijskast: \u2018Suiker is gif\u2019. Ze denkt aan Jonas\u2019 reclamebureau, dat de wereld groener en eerlijker wil maken.<\/p>\n
\u2018Niet tegen mama zeggen,\u2019 zegt Jonas. Storm knikt, routineus.<\/p>\n
Ondanks dat Jonas altijd opschept dat hij \u2018een mannetje\u2019 heeft die alle administratie \u2018fantastisch\u2019 voor hem regelt (Jonas is zo\u2019n man die altijd \u2018een mannetje\u2019 voor alles heeft, een soort leger van Oempa Loempa\u2019s, stelt Betty zich voor) is de sfeer te snijden, hier in Huize Well-to-do. Jonas zit in zijn werkkamer. \u2018Schrijf op,\u2019 zegt hij tegen Storm, die straalt omdat hij mag doen wat hij het liefste doet: getallen opschrijven en razendsnel op een rekenmachine tikken. \u2018Relax, pap,\u2019 zegt Storm. \u2018Keep it cool.\u2019<\/p>\n
Intussen ijsbeert Roos, die een en al mindfulness zou moeten zijn, als een kip zonder kop tussen haar yogakamer en de woonkamer, wapperend met papieren voor haar spirituele coachingspraktijk. \u2018Die lunchbonnen van Le Garage, die mag ik toch ook aftrekken? Schat?\u2019<\/p>\n
Betty denkt aan huisregel nr. 8: \u2018Geld is niet belangrijk\u2019. Ze kijkt naar binnen in Roos\u2019 yogakamer, langs de deur die normaal altijd op slot is. \u2018Ga weg,\u2019 snauwt Roos. \u2018Ga maar met Vlinder op haar kamer spelen. Ik heb recht op privacy!\u2019 Gevoelstemperatuur: min twintig.<\/p>\n
\u2018Respecteer elkaar, voel je veilig\u2019, fluistert huisregel nr. 4 beneden. Niemand hoort het. Iedereen heeft maar recht op van alles.<\/p>\n
\u2018Betty!\u2019 roept Jonas uit zijn werkkamer. \u2018Ik kan jou aftrekken!\u2019<\/p>\n
Betty slikt een slechte grap in.<\/p>\n
\u2018Als ik een deel van jouw uren nou als kinderopvang declareer en de rest afschrijf via GreedForGreen\u2026 Tik jij even een paar factuurtjes? Dan heb ik ook geen goed doel meer nodig.\u2019<\/p>\n
En ik dan? Het kregelige gevoel dat thuis al had ingezet, krijgt in Betty\u2019s hoofd ineens vaste vorm. Nova Zembla in aantocht.<\/p>\n
\u2018Ik reken op zondag wel een hoger uurtarief,\u2019 hoort ze zichzelf zeggen.<\/p>\n
Jonas kijkt verrast op.<\/p>\n
\u2018Ik ben jouw goede doel, Jonas. Vrouwen verdienen nog steeds minder dan mannen, heb je het niet gelezen? Jij wilt de wereld toch verbeteren? Doe dat dan. Ik heb ook ergens recht op.\u2019<\/p>\n
\u2018O. Ja. Natuurlijk.\u2019 Jonas rommelt in zijn papieren. \u2018Heb jij trouwens wel een goede accountant? Ik weet nog wel een mannetje\u2026\u2019<\/p>\n
\u2018Ik heb een uitstekend vrouwtje, dank je.\u2019 Zachtjes fluistert ze tegen Vlinder: \u2018En waar heb jij nu \u2019ns recht op? Die reep chocola in mijn tas?\u2019<\/p>\n
\u2018Niet tegen mama zeggen,\u2019 fluistert Vlinder samenzweerderig.<\/p>\n
Betty kijkt naar buiten. Ze heeft ineens het volkomen misplaatste gevoel dat ze recht heeft op lente. En vlug een beetje.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Betty!\u2019 roept Jonas uit zijn werk\u00adkamer. \u2018Ik kan jou aftrekken!\u2019Betty slikt een slechte grap in<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-40927","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"acf":[],"author_name":"Juliette Berkhout","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/40927","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=40927"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/40927\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Juliette Berkhout","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=40927"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=40927"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}